ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சால்வன் மற்றும் அவனது சௌப நகரத்தை அழித்த நிகழ்வை ஸ்ரீ சுகர் விவரிக்கிறார். அப்போது, கிருஷ்ணர் தூய்மைக்காக நீரைத் தொடிந்து, வில் கையில் வைத்துக் கொண்டு, தமது தேரோட்டரிடம், “தியுமான் என்ற வீரரின் பக்கத்திற்கு என்னை அழைத்துச் செல்லவும்,” என்று கூறினார். ருக்மிணியின் மகன், புன்னகையுடன், தமது படைகளை தாக்கிய தியுமானை எட்டு இரும்பு அம்புகளால் வீழ்த்தினார். மேலும், நான்கு அம்புகளால் தேரின் நான்கு குதிரைகளை, ஒரு அம்பால் தேரோட்டரை, இரண்டு அம்புகளால் வில் மற்றும் கொடியை, மற்றொரு அம்பால் தியுமானின் தலையை தாக்கினார். கத, சாத்த்யகி, சாம்பா மற்றும் மற்ற யாதவர்கள், சௌப நகரத்தின் அதிபதி சால்வனின் படைகளை அழித்தனர்; சௌப வீரர்கள், அவர்களின் கழுத்துகள் துண்டிக்கப்பட்டு, கடலில் விழுந்தனர். இவ்வாறு, யாதவர்கள் மற்றும் சால்வர்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்றுகொண்டே, அந்தக் கடுமையான, கொடுமையான போர் இருபத்தி ஏழு நாட்கள் மற்றும் இரவுகள் நீடித்தது. அந்த நேரத்தில், தர்மபுத்திரனின் அழைப்பின்படி கிருஷ்ணர் இந்திரபிரஸ்தாவிற்கு சென்றார்; ராஜசூய யாகம் முடிவுற்றதும், சிசுபாலன் கொல்லப்பட்டதும், அவர் குருவம்சத்தின் மூத்தவர்களும், முனிவர்களும், ப்ரிதா மற்றும் அவளது மகன்களும் விடைபெற்று, மிகவும் பயங்கரமான சுபசூசனைகளை கண்டு, துவாரகாவிற்கு திரும்பினார். அவரிடம், “நான் இங்கு வந்துள்ளேன், நல்ல தோழர்களுடன்; சேதி உடன் இணைந்த அரசர்கள் என் நகரத்தைத் தாக்க விரும்புகிறார்கள்,” என்று கூறினார். தன் மக்கள் கொல்லப்படுவதையும், நகரத்தின் பாதுகாப்பை ஏற்பாடு செய்வதையும் கவனித்து, கேசவன் தாருகாவிடம் சௌப நகரமும் சால்வ ராஜாவும் குறித்து பேசினார்: “தேரோட்டரே, என் தேரை விரைவாக சால்வன் அருகில் கொண்டு செல்லவும்; பயப்பட வேண்டாம், இந்த சௌப நகரத்தின் அரசன் மாயையில் வல்லவன்.” இவ்வாறு கூறியதும், தாருகா தேரில் ஏறி போருக்கு புறப்பட்டார்; நண்பர்களும் எதிரிகளும் அர்ஜுனனின் இளைய சகோதரன் போரில் நுழைந்ததை பார்த்தனர். சால்வன், தன் படைகள் அழிந்ததைக் கண்டு, கிருஷ்ணரைக் கண்டு, போரில் தேரோட்டருக்குத் திகிலூட்டும் ஒரு ஈராள் குண்டையை சத்தத்துடன் எறிந்தான். அந்த ஆயுதம், வானில் ஒரு பெரிய உல்கையைப் போல் ஒளிர்ந்தது; ஆனால் சௌரி, தன் அம்புகளால் அதை நூறு துண்டுகளாக நொறுக்கியார். பின்பு, கிருஷ்ணர் சால்வனை பதினாறு அம்புகளால் தாக்கினார்; வானில் பறக்கும் சௌப நகரத்தையும் அம்புகளின் மழையால் தாக்கினார், சூரியன் தனது கதிர்களைப் போல். சால்வன், சர்ங்கம் என்ற விலை ஏந்திய சௌரியின் இடது கையை அம்பால் தாக்கி, அவனது விலை உடைத்தான்; இது அற்புதமான காட்சியாக இருந்தது. இதைக் கண்ட அனைவரிடமும் பெரும் கூச்சல் எழுந்தது; சௌப நகரத்தின் அரசன் சால்வன், பெரும் சத்தத்துடன், ஜனார்தனனிடம் கூறினான்: “முட்டாளே, உன்னால் என் நண்பன்—என் மாமனார்—சபையில் கொல்லப்பட்டார், அவனது மனைவி கடத்தப்பட்டார், நீ பொறுப்பில்லாமல் நடந்தாயாக.” “இன்று, கூரிய அம்புகளால், நீ நினைப்பதைப் போல் வல்லவன் என்று கருதுகிறாய்; ஆனால், நீ என் முன் நிற்கிறாயானால், உன்னை மீண்டும் வர முடியாத பாதையில் அனுப்புவேன்.” பகவான் கிருஷ்ணர் பதிலாக: “வெறுமனே பெருமை பேசுகிறாய், அறிவற்றவனே; உன் அருகில் மரணம் நிற்கிறதை காணவில்லை. உண்மையான வீரர்கள் சொற்களில் அல்ல, செயல்களில் தங்கள் வீரத்தை காட்டுகிறார்கள்.” இவ்வாறு கூறி, பகவான் சால்வனை தன் கோடாரியால் மிகச் சக்தியுடன் மார்பில் தாக்கினார்; சால்வன் நடுங்கி, இரத்தம் வமித்தான். கோடாரி தள்ளப்பட்டதும், சால்வன் மறைந்தான்; சிறிது நேரம் கழித்து, ஒருவன் அச்ச்யுதரிடம் வந்து, வணங்கி, அழுது, “தேவகி அனுப்பினார்,” என்று கூறினான். “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, பலவானே, உன் தந்தை, உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர், சால்வன் மற்றும் அவனது கூட்டத்தினால் கட்டப்பட்டு, விலங்கைப் போல் இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்.” இந்த துயரமான செய்தியை கேட்ட கிருஷ்ணர், பாசத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, மனித இயல்பில், மனம் சோர்ந்து, கருணையுடன், சாதாரண மனிதர் போல் பேசினார்: “என் தந்தை, சக்திவாய்ந்த ராமா—தேவதைகள் மற்றும் அசுரர்களால் கூட வெல்ல முடியாதவர்—சால்வன் போன்ற குறைந்த சக்தியுள்ளவன் கொண்டு இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்? இது விதியின் வலிமை.” கோவிந்தர் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, சௌப நகரத்தின் அதிபதி சால்வன் தோன்றினார்; கிருஷ்ணரை, வாசுதேவனை இழுத்து கொண்டது போல, கொண்டு வந்து, கூறினார்: “இங்கும் உன் தந்தை, நீ இந்த உலகில் வாழ்வதற்கான காரணம். நான் அவனை உன் கண்களுக்கு முன் கொல்லப்போகிறேன். நீ பகவானாக இருந்தால், அவனை காப்பாற்று, முட்டாளே.” இவ்வாறு அவனை நிந்தித்து, அந்த மாயவனான சால்வன் தனது வாளை எடுத்து, அனகதுந்துபி என்ற கிருஷ்ணரின் தந்தையின் தலைவை பிடித்து, அதை எடுத்துக்கொண்டு வானில் உள்ள சௌப கோட்டைக்குள் சென்றான். அப்போது, ஒரு கணம், கிருஷ்ணர், தன் இயல்பான பாசத்தில், தன் மக்கள் நடுவில் சோர்ந்தார். ஆனால், விரைவில், இது சால்வன், மாயாவினால் உருவாக்கிய ஒரு அசுர மாயை என்பதை உணர்ந்தார். போர்க்களத்தில் விழித்த கிருஷ்ணர், அங்கு தூதர் அல்லது தந்தையின் உடலை காணவில்லை; கனவில் இருந்து விழித்த மனிதர் போல், தன் எதிரியை வானில், சௌப நகரத்தில், தாக்க தயாராக இருப்பதை பார்த்தார். சில முனிவர்கள் இவ்வாறு கூறினாலும், அவர்கள் சொற்கள் தம்மைத் தாமே முரணாக இருந்தால், அவர்கள் உண்மையில் நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை. அறிவின்மையால் பிறக்கும் துயரம், மயக்கம், பாசம், பயம்—இவை எங்கே? உன் முழுமையான ஞானம், அசையாத ஐசுவரியம் எங்கே? அவரது பாதங்களை சேவித்து, சுயஞானம் பெற்று, அறிவாளிகள் தொடக்கமற்ற மயக்கத்தை அழித்துவிடுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் ஆனந்தமான ஐசுவரியத்தை அடைகிறார்கள்; உன்னதமான நிலையை அடைந்தவருக்கு குழப்பம் எப்படி வந்துவிடும்? அப்போது, சால்வன் பல ஆயுதங்களுடன் தாக்கியபோது, வீரத்தில் குறைவில்லாத கிருஷ்ணர், அம்புகளால் அவனை தாக்கினார்; அவனது கவசம், வில், கிரீடம் அனைத்தையும் உடைத்தார்; பகைவனின் சௌப கோட்டையை தன் கோடாரியால் நொறுக்கியார். கிருஷ்ணரின் கோடாரியால் தாக்கப்பட்ட சௌப நகரம், அவரது கரத்தால் நசுக்கப்பட்டு, ஆயிரம் துண்டுகளாக நீரில் விழுந்தது. அதை விட்டுவிட்டு, சால்வன் தன் கோடாரியை எடுத்துக்கொண்டு, நிலத்தில் நின்று, அச்ச்யுதரிடம் வேகமாக விரைந்தான். சால்வன் கோடாரியுடன் தாக்க வந்தபோது, கிருஷ்ணர் ஒரு கூரிய அம்பால் அவனது கைவை துண்டாக்கினார்; பின்னர், பிரமாண்டமான சக்கரத்தை எடுத்தார், அது காலத்தின் முடிவில் சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தது; சால்வனை, கிழக்கு மலை முதல் எழும் சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தவனை, கொல்லத் தயாரானார். அந்த சக்கரத்தால், ஹரி, மாயவனான சால்வனின் தலைவை, குண்டலமும் கிரீடமும் உடன், துண்டாக்கினார்; இந்திரன், வ்ருத்ரனை வஜ்ராயுதத்தால் கொன்றது போல. மனிதர்களிடையே “அயோ!” என்று கூச்சல் எழுந்தது. அந்த தீயவன் வீழ்ந்ததும், சௌப நகரம் கோடாரியால் அழிக்கப்பட்டதும், வானில் தேவர்கள் தம்முடைய தாளங்களை இசைத்தனர். சால்வனின் நண்பனுக்கு பழிவாங்க, தந்தவக்ரன் கோபத்தில் முன் வந்தான். இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தின் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியின் எழுபத்தி ஏழாவது அதிகாரம், “சால்வன் வதம்” எனும் பெயரில் முடிகிறது. அடுத்து, தந்தவக்ரன், விதுராதன், பாலராமனால் சூதன் தலை துண்டாக்கப்பட்ட நிகழ்வை விவரிக்கும் எழுபத்தி எட்டாவது அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ஸ்ரீ சுகர் கூறுகிறார்: சிசுபாலன், சால்வன், பௌண்ட்ரகன் மற்றும் மற்ற தீயவர்கள், உலகத்தை விட்டுப் போன பிறகும், கிருஷ்ணர் அவர்களை தெய்வீக நட்புடன் கண்டார். அப்போது, ஒரு பாதாள வீரன், கோடாரியுடன், மிகுந்த கோபத்தில், பூமியை நடுங்கச் செய்து, பெரும் சக்தியுடன், ராஜா, முன் வந்தான்.