ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பிரத்யும்னன், பகைவர்களை அடக்கும் வீரன், அவரது மார்பு சால்வாவின் குத்தியால் உடைந்து, சண்டையிலிருந்து அவசரமாக அவரது ரதசாரதி, தரூகாவின் மகன், நீதிமான், அவரை எடுத்துச் சென்றார். சிறிது நேரம் கழித்து பிரத்யும்னன் தன்னுணர்வு மீட்டுப் பெற்றார். அவர் தனது ரதசாரதியிடம், "ஓ ரதசாரதி, என்னை சண்டையிலிருந்து எடுத்துச் சென்றது முற்றிலும் தவறு!" என்று குறை கூறினார். "யது குலத்தில் பிறந்த ஒருவர் சண்டையிலிருந்து பின்வாங்கியதாக ஒருபோதும் கேட்கவில்லை—மனதில் வீரத்தின்மை கொண்ட ரதசாரதி மட்டும் தவிர, அது பாவம் ஆகும்," என்று அவர் கூறினார். "நான் என் தந்தையர்கள் ராமா மற்றும் கேசவாவை சந்திக்கும்போது, சண்டையிலிருந்து பின்வாங்கியதை அவர்கள் கேள்வி கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வேன்?" "என் சகோதரர்களின் மனைவிகள், சிரித்துக்கொண்டு, 'ஓ வீரா, உன் பயம் எப்படி அனைவரும் அறிந்தது?' என்று கேட்கப்போகின்றனர்." அப்போது ரதசாரதி பணிவுடன் கூறினார்: "ஓ பிரபு, நீதியை அறிந்து தான் இதை செய்தேன்; ஒரு ரதசாரதி, சண்டையில் சிக்கிய வீரனை பாதுகாக்க வேண்டும், அதுபோல வீரன் தனது ரதசாரதியை பாதுகாக்க வேண்டும்." "இதை அறிந்து, என் பிரபு, பகைவர் உங்களை தாக்கி, மயக்கத்தில் விழ வைத்ததால், உங்களை சண்டையிலிருந்து எடுத்துச் சென்றேன்." இதோ, இவ்வாறு 'சால்வாவுடன் நடந்த போர்விளக்கம்' என்ற எழுபத்தி ஆறு வாத்திரம் முடிகிறது. அடுத்ததாக, ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: "புனித நீரைத் தொடிந்து, வில்லுடன், பிரத்யும்னன் தனது ரதசாரதியிடம், 'என்னை தியுமான் என்ற வீரரின் அருகே கொண்டு செல்லவும்' என்று கூறினார்." ருக்மிணியின் மகன், சிரித்துக்கொண்டு, தன்னுடைய படைகளை தாக்கும் தியுமானை எட்டு இரும்புப் பாண்களால் காயப்படுத்தினார். நான்கு பாண்கள் ரதத்தின் நான்கு குதிரைகளுக்கு, ஒன்று ரதசாரதிக்கு, இரண்டு ரதத்தின் வில் மற்றும் கொடியை, மற்றொரு பாண் தலையை தாக்கினான். கத, சாத்த்யகி, சம்பா மற்றும் மற்றவர்கள் சௌப நகரத்தின் அதிபதி சால்வாவின் படைகளை அழித்தனர்; சௌப வீரர்கள், கழுத்து துண்டிக்கப்பட்டு, கடலில் விழுந்தனர். யது மற்றும் சால்வா இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் வெறித்தனமாக கொன்றனர்; அந்தப் போர் இருபத்து ஏழு நாள் மற்றும் இருபத்து ஏழு இரவு தொடர்ந்து நடந்தது. அதன்பின், கிருஷ்ணர், தர்மராஜாவின் மகனால் அழைக்கப்பட்டு, இந்திரபிரஸ்தாவிற்கு சென்றார்; ராஜசூய யாகம் முடிந்து, சிசுபாலன் கொல்லப்பட்ட பிறகு, குரு குலத்தின் மூத்தவர்கள், முனிவர்கள், பிரிதா மற்றும் அவரது மகன்களிடம் விடைபெற்று, மிக அசாதாரணமான அபசூனைகள் (அதிர்ச்சி தரும் குறியீடுகள்) பார்த்து, அவர் துவாரகாவுக்கு சென்றார். அவர் கூறினார்: "நான் இங்கு வந்துள்ளேன், நற்குடி நண்பர்களுடன்; செதி நாட்டின் அரசர்களும், அவர்களது கூட்டாளிகளும், என் நகரத்தை தாக்கப் போகின்றனர்." தனது மக்களின் படுகொலை பார்த்து, நகரத்தை பாதுகாப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்தார்; கேசவா, தரூகாவிடம் சௌப நகரம் மற்றும் சால்வா அரசரைக் குறித்து பேசினார்: "ரதசாரதி, என் ரதத்தை சால்வாவின் அருகே விரைவாக கொண்டு செல்லவும்; பயப்படாதே, இந்த சௌப அரசர் மாயை கலைஞர்." இப்படி கேட்டதும், தரூக்கா ரதத்தில் ஏறி, விரைந்து சென்றார்; நண்பர்களும் பகைவர்களும், அர்ஜுனனின் இளைய சகோதரர் போரில் நுழைந்ததைப் பார்த்தனர். சால்வா, தனது படைகள் பெரும்பாலும் அழிந்திருந்த நிலையில், கிருஷ்ணரைப் பார்த்து, கடும் சத்தத்துடன், கிருஷ்ணரின் ரதசாரதியை நோக்கி ஒரு ஈட்டியை வீசினார். அந்த ஆயுதம், விண்ணில் ஒரு பெரிய தீப்பொறி போல பாய்ந்து, எல்லாக் திசைகளையும் ஒளியால் நிறைத்தது; ஆனால் சௌரி, தனது பாண்களால் அதை நூறு துண்டுகளாக உடைத்தார். பின்னர், கிருஷ்ணர், சால்வாவை பதினாறு பாண்களால் தாக்கினார்; விண்ணில் சௌப நகரத்தை பாண் மழையால் தாக்கினார், சூரியன் தனது கதிர்களைப் போல. சால்வா, சௌரி, ஷார்ங்க வில் கொண்ட வீரரின் இடது கரத்தை தாக்கினார்; கிருஷ்ணரின் ஷார்ங்க வில் உடைந்தது—அது அற்புதமான காட்சி. இதைக் கண்ட உயிரினங்களில் பெரிய கூச்சல் எழுந்தது; சௌப அரசர், கடும் சத்தத்துடன், ஜனார்தனனிடம் கூறினார்: "முட்டாளே! உன்னால் என் நண்பன், என் மாமன், சபையில் கொல்லப்பட்டான், அவனுடைய மனைவி கடத்தப்பட்டாள்; நீ பொறுப்பில்லாமல் நடந்தாயே!" "இன்று, கூரிய பாண்களால், நீ நினைப்பது போல தீராதவன் அல்ல; உன்னை, என் முன் நிற்கும் துணை இருந்தால், மீண்டும் வராத பாதையில் அனுப்புவேன்." புனித பிரபு கூறினார்: "வெறுமையாக பெருமை பேசுகிறாய், அறிவற்றவனே! மரணம் உன் அருகில் நிற்கிறது என்பதை காணவில்லை; உண்மையான வீரர்கள் வாக்கால் அல்ல, செயலால் தங்கள் வலிமையை காட்டுவார்கள்." இவ்வாறு கூறி, கிருஷ்ணர், சால்வாவை, கோபத்தில், தனது பயங்கரமான குத்தாலால் மார்பில் தாக்கினார்; சால்வா நடுங்கி, இரத்தம் உமிழ்ந்தார். அந்தக் குத்தாளை எதிர்த்த சால்வா, கணம் மறைந்தார். சிறிது நேரம் கழித்து, ஒரு மனிதன் அச்ச்யுதரிடம் வந்து, வணங்கி, அழுதபடி கூறினார்: "தேவகியின் வேண்டுகோளால் வந்தேன்." "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, வலிமைமிகு வீரா! உன் தந்தை, உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர், சால்வா மற்றும் அவனது படையினரால் கட்டிப்பிடிக்கப்பட்டு, ஒரு மிருகம் போல இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்." இந்த துயரம் நிறைந்த செய்தியை கேட்ட கிருஷ்ணர், அன்பால் ஆட்கொண்டு, மனித இயல்பை எடுத்துக்கொண்டு, கவலைப்பட்டு, சாதாரண மனிதர் போல பேசினார்: "என் தந்தை, வலிமைமிக்க ராமா—தேவதைகளும், அசுரர்களும் வெல்ல முடியாதவர்—சால்வா போன்ற சிறிய மனிதனால் இழுத்துச் செல்லப்படுவது எப்படி? இது விதியின் வலிமை." இவ்வாறு கோவிந்தர் பேசிக்கொண்டிருக்க, சௌப நகரின் அதிபதி சால்வா தோன்றினார்; கிருஷ்ணரை, வாசுதேவனை இழுத்து கொண்டு வந்தது போல, "இங்கே உன் தந்தை, நீ இந்த உலகில் வாழ்வது அவனைக்காக. உன் கண்முன்னே அவனை கொல்வேன்; நீ இறைவன் என்றால், அவனை பாதுகாப்பு, முட்டாளே!" என்று கூறினார். அவ்வாறு பழித்த சால்வா, தனது வாளை எடுத்துக் கொண்டு, அனகதுந்துபி என்ற வாசுதேவனின் தலைப்பாகத்தை பிடித்து, அதை எடுத்துக்கொண்டு, விண்ணில் உள்ள சௌப கோட்டையில் நுழைந்தார். அந்த தருணத்தில், கிருஷ்ணர், தனது இயற்கை அன்பால், சுற்றியுள்ளவர்களுடன், ஒரு கணம் துயரத்தில் மூழ்கினார். ஆனால், விரைவில், இது சால்வா, மாயாவின் உதவியுடன் உருவாக்கிய மாயை என்று உணர்ந்தார். போர்க் களத்தில் விழித்துக் கொண்ட அச்ச்யுதர், அங்கு தூதர் அல்லது தந்தையின் உடலை எங்கும் காணவில்லை; கனவில் இருந்து விழித்த மனிதர் போல, அவர் தனது பகைவரை விண்ணில், சௌப நகரில், தாக்க தயாராக இருப்பதை பார்த்தார். சில முனிவர்கள் இவ்வாறு கூறுகிறார்கள், ஓ ராஜரிஷி; ஆனால் அவர்கள் சொல்வது ஒன்றோடொன்று முரண்படுமானால், அவர்கள் உண்மையில் நினைவு கொண்டு பேசவில்லை என்பதே தெளிவு. அறியாமையால் பிறக்கும் துயரம், மயக்கம், அன்பு, பயம்—இவை எங்கே? உன்னுடைய நிலைமாறாத ஞானம், பிரபுத்வம், பேரறிவு எங்கே? அவரது பாதங்களை சேவித்து, சுயஞானம் பெற்ற ஞானிகள், ஆதிகாலம் முதல் பிடித்துள்ள மயக்கத்தை அழிக்கிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் எல்லையற்ற பிரபுத்வத்தை அடைகிறார்கள்—பரம்பொருளை அடைந்தவருக்கு குழப்பம் எவ்வாறு வந்துவிடும்?