ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சத்யகி, சாருதேஷ்ணன், சாம்பன், அக்குரூரன் தம்பியுடன், ஹார்திக்யன், பானுவிந்தன், கதன், சுகன், சரணன் ஆகியோர்—இவர்கள் அனைவரும், வல்லமை வாய்ந்த வீரர்களும், தேர்ப்படையையும், யானைகளையும், குதிரைகளையும், காலாட்படையையும் ஆயுதங்களுடன் பாதுகாத்து, போர்க்களத்திற்கு புறப்பட்டனர். அப்போது, சால்வர்களும் யாதவர்களும் இடையே, தேவர்களும் அஸுரர்களும் போரிட்டது போல், ஒரு அதிரடியான, முடிகூசும் போர் வெடித்தது. ருக்மணியின் மகன், தெய்வீக ஆயுதங்களை பயன்படுத்தி, சௌப நகரத்தின் அதிபதி உருவாக்கிய மாயைகளை எல்லாம் ஒரு கணத்தில் அழித்தார்; அது, இருள் நிறைந்த இரவினை சூரியன் ஒளியால் நீக்கும் போல் இருந்தது. அவர், சால்வ சேனையின் தளபதியை இருபத்தைந்து பொன் அலங்கரிக்கப்பட்ட, இரும்புத் துனியில் கூடிய, நன்கு செய்யப்பட்ட அம்புகளால் தாக்கினார். சால்வனை நூறு அம்புகளால், அவனுடைய படையினரை ஒவ்வொருவரும் ஒரு அம்பால், படைத்தலைவர்களை ஒவ்வொருவரும் பத்து அம்புகளால், அவர்களது வாகனங்களை ஒவ்வொன்றும் மூன்று அம்புகளால் தாக்கினார். மகான்மா பிரத்யும்னனின் இந்த அற்புதமான, வல்லமையான செயலைக் கண்ட யுத்தத்திலுள்ள அனைத்து வீரர்களும்—எதிரியும் நண்பனும்—அவரை போற்றினர். மாயை உருவாக்கிய அந்த சௌபம் பல வடிவங்களிலும் ஒரே வடிவத்திலும் தோன்றியது; அது ஒருசமயம் தெரிந்தது, ஒருசமயம் மறைந்தது; எதிரிகளால் அதை உணர முடியவில்லை. அது சில நேரம் தரையில், சில நேரம் ஆகாயத்தில், மலை உச்சிகளில், சில சமயம் நீரில், தீச்சுடர்போல் சுழன்றது. சால்வன், சௌபம், அவன் படையுடன் எங்கு தெரிந்தார்களோ, அங்கு யாதவ தலைவர்கள் அம்புகளை விடினர். தீயும் சூரியனும் போல எரியும், விஷ பாம்பு போல் கொடிய அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட சால்வ சேனைகள் கலங்கினார்கள். சால்வ சேனையின் ஆயுதமழையால் மிகுந்த வேதனைக்குள்ளானாலும், வீரமான வ்ருஷ்ணிகள் யுத்தத்தை விட்டுவிடவில்லை; இரு உலகங்களையும் வெல்வதே அவர்களின் நோக்கம். சால்வனின் அமைச்சர் தியுமான், முன்பு பிரத்யும்னனை வென்று, ஒரு பெரிய களிறு ஆயுதத்துடன் வந்து, அவரை தாக்கி, பெருமையாக கர்ஜித்தான். அந்த வீரன் பிரத்யும்னன், மார்பில் களிறு அடிபட்டதால் மயங்கி விழ, தருகனின் மகன் ஆன தேரோட்டியால் போர்க்களத்திலிருந்து வெளியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். சிறிது நேரம் கழித்து உணர்வு திரும்பிய பிரத்யும்னன், தேரோட்டியிடம், “ஓ தேரோட்டியே! என்னை போர்க்களத்திலிருந்து இவ்வாறு அழைத்துச் செல்வது மிகப் பொருந்தாதது!” என்று கூறினார். “யாதவ குலத்தில் பிறந்த ஒருவர் போர்க்களத்தை விட்டு ஓடுவதாக ஒருபோதும் கேள்விப்பட்டதில்லை. தேரோட்டியின் மனம் ஆண்மையற்றதும், பாவம் செய்ததும் அல்லாமல்!” என்றும், “நான் என் தந்தைகள் ராமர், கேசவன் முன்னிலையில் போர் விட்டு ஓடியதாகச் சொல்வது எப்படி? அவர்கள் என்னை கேட்கும்போது என்ன பதில் சொல்வேன்?” என்றும், “என் சகோதரர்களின் மனைவிகள் கூட சிரித்துக்கொண்டு, ‘ஓ வீரனே! உன் பயம் போர் நடுவே எவ்வாறு வெளிப்பட்டது?’ என்று கேட்பார்கள்!” என்றும் வேதனையுடன் கூறினார். அப்போது தேரோட்டி பணிவுடன், “ஓ பிரபு! தர்மத்தை அறிந்த நீர், நான் இவ்வாறு செய்ததற்குக் காரணம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்; தேரோட்டி துன்பத்தில் உள்ள வீரனைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; அதுபோல வீரன், தேரோட்டியையும் பாதுகாக்க வேண்டும். இவ்விதம் அறிந்து, எதிரியின் தாக்குதலால் மயங்கிய உம்மை, பாதுகாப்பிற்காக நான் போரிலிருந்து அழைத்துச் சென்றேன்,” என்று விளக்கினார். இவ்வாறு, 'சால்வனுடன் யுத்தம்' என்ற இந்த அத்தியாயம் பன்னிரண்டாம் ஸ்கந்தம், இரண்டாம் பகுதி, பரமஹம்ஸர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தில் நிறைவடைகிறது. பிறகு, சுக முனிவர் தொடர்ந்தார்: “சுத்திகரிக்க நீர் தொடந்து, வில்லுடன் தயார் நிலையில், பிரத்யும்னன் தேரோட்டியிடம், ‘தேரோட்டியே! என்னை தியுமானின் அருகே கொண்டு செல்’ என்று கூறினார். ருக்மணியின் மகன், சிரிப்புடன், தியுமான் தன் படைகளை தாக்கியபோது, எட்டு இரும்பு அம்புகளால் அவனை வீழ்த்தினார். நான்கு அம்புகளால் அவன் தேரின் நான்கு குதிரைகளையும், ஒரு அம்பால் தேரோட்டியையும், இரண்டு அம்புகளால் வில்லும் கொடியையும், மற்றொரு அம்பால் அவன் தலையையும் தாக்கினார். கதன், சத்யகி, சாம்பன் மற்றும் மற்றவர்கள் சௌப அதிபதியின் படைகளை அழித்தனர்; சௌப வீரர்கள் அனைவரும் கழுத்து துண்டிக்கப்பட்டு கடலில் விழுந்தனர். இவ்வாறு, யாதவர்கள் மற்றும் சால்வர்கள் ஒருவரையொருவர் வெட்டி வீழ்த்திய இந்த கொடிய யுத்தம் இருபத்தேழு நாட்கள், இரவுகளும் நீடித்தது. அந்த நேரம், கிருஷ்ணர் தர்மபுத்திரனால் அழைக்கப்பட்டு, இந்திரபிரஸ்தத்திற்கு சென்றார்; ராஜசூய யாகம் முடிந்து, சிசுபாலன் வதம் செய்யப்பட்டதும், குரு குல மூப்பர்கள், முனிவர்கள், ப்ரிதா மற்றும் பாண்டவர்களிடம் விடைபெற்று, மிகக் கொடிய சுபச் சின்னங்களைப் பார்த்து, துவாரகைக்கு திரும்பினார். அப்போது அவர், “நான் இங்கு வந்துள்ளேன், நல்ல நண்பர்களுடன். சேதி நாட்டைச் சேர்ந்த அரசர்கள் என் நகரைத் தாக்கப் போகிறார்கள் என்பது நிச்சயம்,” என்று கூறினார். தன் மக்களின் அழிவை பார்த்து, நகர பாதுகாப்பை ஏற்பாடு செய்து, கேசவன், தேரோட்டி தருகனிடம் சௌபம் மற்றும் சால்வன் குறித்து கூறினார். “தேரோட்டியே! என் தேரை விரைவாக சால்வன் இருக்கும் இடத்திற்கு கொண்டு செல்; பயப்படாதே, இந்த சௌப அரசன் மாயையில் வல்லவன்,” என்று உத்தரவிட்டார். இதைக் கேட்ட தருகன் தேரில் ஏறி, போர்க்களத்திற்கு சென்றான்; அங்கு நண்பரும் பகைவரும் அர்ஜுனனின் தம்பி கிருஷ்ணர் வருவதைப் பார்த்தனர். சால்வன், தன் படைகள் அழிந்து விட்டதை அறிந்து, போரில் ஒரு பெரும் கர்ஜனையுடன், கிருஷ்ணரின் தேரோட்டியை நோக்கி ஒரு கொடிய வேலை எறிந்தான். அந்த ஆயுதம், விண்ணில் ஒரு பெரிய தீக்கோள் போல பறந்து ஒளிர்ந்தது; ஆனால் சௌரி, தன் அம்புகளால் அதை நூறு துண்டுகளாக நொறுக்கியார். பின்னர், கிருஷ்ணர் பதினாறு அம்புகளால் சால்வனைத் தாக்கி, ஆகாயத்தில் பறக்கும் சௌப நகரை அம்பமழையால் தாக்கினார்; அது சூரியன் தனது கதிர்களால் தாக்குவது போல் இருந்தது. சால்வன், அப்போது சௌரி வில்லைக் கொண்ட இடது கரத்தைத் தாக்கி, அந்த வில்லையும் உடைத்தான்; இது அனைவரும் பார்க்கும் அற்புதமான நிகழ்வாக இருந்தது. அதைப் பார்த்த உயிரினங்கள் அனைத்தும் பெரும் அலறல் எழுப்பின. சௌப அரசன், பெருமையாகக் கர்ஜித்து, ஜனார்தனனிடம், “முட்டாளே! உன்னால் எங்கள் நண்பன்—என் மைத்துனன்—சபையிலே கொல்லப்பட்டான்; அவன் மனைவியும் பறிக்கப்பட்டாள்; நீ பொறுப்பற்றவனாக நடந்தாய். இன்று, கூரிய அம்புகளால் உன்னை—அஜெயனாக நினைக்கும் உன்னை—பின்வாங்க முடியாத பாதைக்கு அனுப்புவேன்; துணிந்தால் என்னை எதிர்கொள்!” என்று சவால் விட்டான். அப்போது பகவான் கிருஷ்ணர், “வெறுமனே பெருமை பேசுகிறாய், அறிவிலியே! உனக்கு அருகில் மரணம் நிற்பதை அறியவில்லை. உண்மையான வீரர்கள் செயலில் தங்கள் வீரத்தை காட்டுவார்கள்; அதிகமாக பேசுவதில் அல்ல,” என்று பதிலளித்தார்.