ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பாரிக்ஷித்தை நாடி பகவான் ஸ்ரீ ஶுகர் கூறினார்: “மஹாராஜா! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் இன்னொரு அதிசயமான செயலை இப்போது கேளுங்கள். உடலற்றவனாக விளையாடும் அந்த பரமாத்மா, சௌப நகர் அதிபதி சால்வனை எப்படி அழித்தாரென சொல்கிறேன். சால்வன், சிசுபாலனின் நண்பன், ஒருமுறை ருக்மிணி திருமணத்திற்கு வந்தான். அப்போது யாதவர்கள், ஜராஸந்தர் மற்றும் மற்ற ராஜாக்களுடன் சேர்ந்து அவனை போரில் வென்றனர். அந்த நேரத்தில், சால்வன் எல்லா ராஜாக்களும் முன்னிலையில் ஒரு முடிவை எடுத்தான்: 'நான் இந்த பூமியை யாதவர்களிலிருந்து விடுவிக்கப் போகிறேன்; என் வல்லமையைப் பாருங்கள்!' என்று பெருமிதத்துடன் சபதம் செய்தான். இந்த அறிவில்லாத சபதத்தை எடுத்தவுடன், அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியான இறைவனை, ஒரு கைப்பிடி மண்ணை விழுங்கி ஒருமுறை வழிபட்டான். ஒரு வருடம் கடந்தபின், உமாதேவியின் கணவனும், எளிதில் திருப்தி அடையும் கருணையுள்ள இறைவனும், அவனைத் தன்னிடம் புகலிடம் புகுந்தவனாகக் கருதி, அவனுக்கு ஒரு வரம் வழங்க முனைந்தார். சால்வன், யாதவர்களுக்கு பயங்கரமான, எங்கும் செல்லக்கூடிய, தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள் யாராலும் அழிக்க முடியாத ஒரு வாகனத்தைக் கேட்டான். 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கிரீஷன் (சிவபெருமான்) கூறினார். அவருடைய ஆணைப்படி, மாயன் எனும் நகரங்களை வெல்வதில் வல்லவரான மாயாசுரன், இரும்பால் ஆன சௌப என்ற நகரத்தை உருவாக்கி, சால்வனுக்கு வழங்கினான். இவ்வாறு, ஆசைப்படும், அருண்மறைக்க முடியாத, பயங்கரமான அந்த வாகனத்தைப் பெற்ற சால்வன், யாதவர்களால் ஏற்பட்ட பகையை நினைத்து, துவாரகையை நோக்கி புறப்பட்டான். பாரதர்களில் சிறந்தவரே, சால்வன் தனது பெரிய படையுடன் நகரை முற்றுகையிட்டு, அதன் புறநகரங்களையும் தோட்டங்களையும் அழித்தான். அந்த நகரின் வாயில்கள், கோபுரங்கள், அரண்மனைகள், மாளிகைகள், மகிழ்ச்சி தரும் பூங்காக்கள், உயர்ந்த மாடங்கள்—இவை எல்லாம் ஆயுதங்களின் மழையில் தாக்கப்பட்டன. கற்கள், மரங்கள், இடியுடன் கூடிய மின்னல், பாம்புகள், மணற்கடல்கள் போன்றவை பெய்தன. ஒரு கொடூரமான சூறாவளி எழுந்து, எல்லா திசைகளையும் தூளால் மறைத்தது. இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் நகரம் சௌப நகர் மூலம் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, அந்த நகரம் அமைதியின்றி திகைத்தது; அது, த்ரிபுரா என்ற அசுர நகரம் தாக்கப்பட்டபோதைய பூமி போலவே இருந்தது. அப்போது, தன் ஜனங்கள் துன்புறுத்தப்படுவதைப் பார்த்த வீரமும் புகழும் கொண்ட பிரத்யும்னன் (ருக்மிணியின் மகன்), தனது ரதத்தில் ஏறி, 'பயப்படாதீர்கள்!' என்று உறுதியளித்தான். சத்யகி, சாருதேஷ்ணன், சம்பன், அக்ரூரர் தனது தம்பியுடன், ஹார்திக்யன், பானுவிந்தன், கதன், சுகன், சாரணன்—இவர்கள் மற்றும் பல வல்லரிவாளர்களும், ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்படைகள் கொண்டு ஆயுதங்களுடன் போருக்கு புறப்பட்டனர். அப்போது சால்வர்களும் யாதவர்களும் இடையே ஒரு அதிரடியான, முடி எழுக்கும் போர் தொடங்கியது; அது தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இடையே நடந்த போரைக் குறிப்பது போல இருந்தது. ருக்மிணியின் மகன், தெய்வீக ஆயுதங்களால், சௌப அதிபதியின் எல்லா மாயைகளை ஒரு கணத்தில் அழித்தான்; அது, இருளை சூரியன் அகற்றுவது போல. சால்வன் படைத் தளபதியை இருபத்தைந்து பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, இரும்புத் துனியில் கூடிய அம்புகளால் பிரத்யும்னன் தாக்கினான். சால்வனை நூறு அம்புகளால், அவன் படைவீரர்களை ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு அம்பால், தலபதிகளை ஒவ்வொருவரையும் பத்து அம்புகளால், வாகனங்களை ஒவ்வொன்றையும் மூன்று அம்புகளால் தாக்கினான். இந்த அதிசயமான, வலிமையான செயலை பார்த்த எல்லா படைவீரர்களும்—நண்பர்களும் பகைவர்களும்—பிரத்யும்னனை மதித்தனர். மாயனால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த சௌப நகர், பல வடிவங்களிலும், ஒரே வடிவத்திலும் தோன்றி மறைந்து, பகைவரால் உணர முடியாததாக இருந்தது. அது சில சமயம் தரையில், சில சமயம் ஆகாயத்தில், மலையிலோ, நீரில் கூட தோன்றி மறைந்தது. அந்த சௌபம் தீக்குச்சிகளைச் சுற்றும் சக்கரம் போல சுழன்றது. சால்வன், சௌபம் மற்றும் அவன் படையுடன் எங்கு தோன்றினானோ, அங்கு சாத்துவதர்களின் தலைவர்கள் அம்புகளை விடுத்தனர். அப்போது, தீயும் சூரியனும் போன்ற தீப்பொலிவுடைய, விஷப்பாம்புகளுக்குச் சமமான அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட சால்வனின் படைகள் குழப்பமடைந்தன, அந்த ஆயுதங்களால் விரட்டப்பட்டன. சால்வனின் படையினரால் ஆயுதங்கள் பெய்யப்பட்டாலும், வீரமான வ்ருஷ்ணிகள் அந்த போரை விட்டுவிடவில்லை; இரு உலகங்களையும் வெல்வதற்காக அவர்கள் உறுதியுடன் போரிட்டனர். சால்வனின் அமைச்சரான த்யுமான், முன்பு பிரத்யும்னனை வென்றவன், ஒரு பெரிய கம்புடன் வந்து அவனை தாக்கி, பெரும் சத்தத்துடன் அலறினான். பகைவரை அடக்கும் பிரத்யும்னன், அந்த கம்பால் மார்பு பிளந்துபோய், சமரங்கத்தில் மயங்கி விழுந்தான்; அவனை அவனது ரதசாரதி, தருகனின் மகன், தர்மமானவன், போர்க்களத்திலிருந்து எடுத்துச் சென்றான். சிறிது நேரத்தில் விழிப்பை மீட்ட பிரத்யும்னன், தனது சாரதியிடம், 'ஐயோ! இது முறையல்ல, சாரதியே! என்னை போரிலிருந்து நீ திரும்ப அழைத்துவிட்டாய்!' என்று கூறினான். யாதுகுலத்தில் பிறந்தவர்கள் போர்க்களத்தை விட்டு ஓடுவது ஒருபோதும் கேட்கப்படவில்லை; அது மனம் தளர்ந்த, பாவம் செய்த சாரதிக்கே உரியது. 'நான் என் தந்தை ராமரும் கேசவரும் முன்னிலையில், போரிலிருந்து விலகி சென்றேன் என்றால், அங்கே என்ன பதில் சொல்வது? என் சகோதரர்களின் மனைவிகள் கூட, 'ஓ வீரா! உன் பயம் எப்படி மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தது?' என்று சிரித்துப் பேசுவார்கள்.' சாரதி பணிவுடன் பதிலளித்தான்: 'ஓ பிரபுவே! தர்மத்தை அறிந்ததால் தான் நான் இப்படிச் செய்தேன்; ஒரு சாரதி துன்புறும் வீரனை காப்பாற்ற வேண்டும்; வீரனும் தனது சாரதியைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இதை அறிந்ததால் தான், பகைவர் தாக்கி, நீ மயங்கி விழுந்தபோது உன்னை போரிலிருந்து எடுத்துச் சென்றேன்.' இவ்வாறு, 'சால்வனுடன் நடந்த போர்' என்ற எழுபத்தாறு-ஆவது அதிகாரம் பூர்த்தி பெற்றது. அடுத்து, பகவான் ஸ்ரீ ஶுகர் தொடர்ந்தார்: 'பிரத்யும்னன், தண்ணீர் தொடந்து புனிதமாகி, வில்லுடன், தனது சாரதியிடம், 'த்யுமான் என்ற வீரன் இருக்கும் இடத்துக்கு என்னை அழைத்துச் செல்' என்று கூறினான். ருக்மிணியின் மகன், சிரித்தபடி, தன் படையைத் தாக்கிய த்யுமானை எட்டு இரும்பு அம்புகளால் வீழ்த்தினான். நான்கு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளை, ஒன்றால் சாரதியை, இரண்டால் வில்லையும் கொடியையும், மற்றொரு அம்பால் தலையையும் தாக்கினான். கதன், சத்யகி, சம்பன் மற்றும் மற்றவர்கள் சௌப அதிபதியின் படைகளை அழித்தனர்; சௌப வீரர்கள் அனைவரும், கழுத்து துண்டிக்கப்பட்டு, கடலில் விழுந்தனர். இவ்வாறு, யாதவர்கள் மற்றும் சால்வர்கள் ஒருவரையொருவர் வெட்டிக்கொன்றபோது, அந்த கொடூரமான, பெரும் சத்தமுள்ள போர் இருபத்தேழு நாட்கள் மற்றும் இரவுகள் நீடித்தது. அந்த நேரத்தில், தர்மபுத்திரரால் அழைக்கப்பட்ட கிருஷ்ணர், இந்திரபிரஸ்தத்திற்கு சென்றார்; ராஜசூய யாகம் முடிந்து, சிசுபாலன் அழிக்கப்பட்ட பின்னர்...' இவ்வாறு, சௌபநகர் அதிபதி சால்வன் மீது நடைபெற்ற போரும், பகவான் கிருஷ்ணரின் அதிசய செயல்களும், யாதவர்கள் காட்டிய வீரமும், பக்தர்களுக்காக பகவான் எடுத்த முயற்சிகளும் புனிதமாக விவரிக்கப்பட்டன.