ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

குருநாதா, இப்போது உங்களுக்காக நான் பகவத்புராணத்தின் அந்த புனிதமான நிகழ்வுகளை, அதில் கூறப்பட்டுள்ள வரிகளின் படி, ஒரு தொடர்ச்சியான கதையாக பகிர்கிறேன். அந்த மகா ராஜசூய யாகத்தில், துரியோதனன் பெருமிதத்துடன், தனது சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, முடியும் மலர்ச்சூடிய மாலையும் அணிந்து, கையில் வாளுடன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் கோபத்தில் அந்த வாளை தரையில் வீசினான். பின்னர், தரையில் இருந்த ஒரு ஆடையின் ஓரத்தை தண்ணீரென எண்ணி பிடித்தான், ஆனால் அது உலர்ந்திருந்தது; மேலும், தண்ணீரில் நிலம் இருக்கிறதென எண்ணி அதில் கால்வைத்தான். இவ்வாறு, மாயையின் மயக்கத்தால் துரியோதனன் குழப்பமடைந்தான். இதை பார்த்த பீமன், பெண்கள், மற்ற ராஜாக்கள் அனைவரும் சிரித்தார்கள். ராஜா அவர்களை அடக்க முயன்றும், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அந்த சிரிப்பை அனுமதித்தார். பெரும் வெட்கத்துடன், முகம் கீழ்பார்த்து, கோபத்தில் எரியுமாறு, துரியோதனன் அமைதியாக எழுந்து, கஜஹா நோக்கி சென்றான். அந்த நேரம், நல்லவர்கள் அனைவரும் "அய்யோ!" என்று அழுத்தமாக கூச்சலிட்டார்கள்; அஜாதசத்ரு மனதில் கவலையடைந்தான். பகவான் கிருஷ்ணர், பூமியின் பாரத்தை குறைக்க விரும்பி, எதுவும் பேசாமல், கண்களை அலைத்து பார்த்தார். இவ்வாறு, ராஜசூய யாகத்தில் சுயோதனன் (துரியோதனன்) செய்த துஷ்டச் செயல்களை, ராஜா, நான் உங்களுக்காக விவரித்தேன். இத்துடன், பாகவதபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியின் எழுபத்திஐந்தாம் அதிகாரமான "துரியோதனனின் பெருமிதம் தாழ்த்தப்பட்டது" என்ற அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ஶ்ரீகிருஷ்ணரின் இன்னொரு அதிசயமான செயலைக் கேளுங்கள், மகாராஜா. ஸ்ரீஶுகர் கூறுகிறார்: "யாதவர்களை விளையாடும் உடலற்ற ஆண்டவர், சௌப நகரத்தின் அதிபதி சால்வனை எவ்வாறு வதம் செய்தார் என்பதை இப்போது சொல்கிறேன்." சால்வன், சிசுபாலனின் நண்பன், ருக்மிணி திருமணத்திற்கு வந்திருந்தான். அப்போது யாதவர்கள், ஜராசந்தர் முதலியோரைப் போலவே, அவனையும் போரில் தோற்கடித்தார்கள். அதனால், சால்வன் எல்லா ராஜாக்களும் முன்னிலையில், "யாதவர்களைப் பூமியில் இல்லாதவர்களாக ஆக்குவேன்; என் வீரத்தைப் பாருங்கள்," என்று ஒரு முடிவை எடுத்தான். அந்த முடிவை எடுத்தவுடன், அவன் உலகை படைத்த ஆண்டவரை வழிபட்டு, ஒரே முறையே ஒரு பிடி மண்ணை விழுங்கினான். ஒரு வருடம் கழித்து, உமையம்மைபதி, எளிதில் திருப்தி அடையும் அருளாளன், அவனை தன்னிடம் சரணடைந்தவனாகக் கொண்டு, விரும்பிய வரமொன்றை தருவதாகச் சொன்னான். சால்வன், யாதவர்களுக்கு பயங்கரமான, எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லும், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள் யாராலும் அழிக்க முடியாத ஒரு வாகனத்தை ஆசைப்படுகிறேன் என்று கேட்டான். "அப்படியே ஆகட்டும்," என்று கிரீஷன் சொன்னான். அவனது கட்டளையின்படி, மாயாசுரன், பகை நகரங்களை வென்றவன், இரும்பால் ஆன "சௌப" என்னும் நகரத்தை உருவாக்கி, சால்வனுக்கு வழங்கினான். அந்த அபூர்வமான, எவராலும் வெல்ல முடியாத, விருப்பப்படி செல்லும் வாகனத்தைப் பெற்ற சால்வன், யாதவர்களால் ஏற்பட்ட பகையை நினைத்து, துவாரகையை நோக்கி புறப்பட்டான். பாரதர்களில் சிறந்தவரே, சால்வன் தனது பெரும் படையுடன் துவாரகையை முற்றுகையிட்டான்; நகரத்தின் சுற்றுவட்டாரங்கள், தோட்டங்களை அழித்தான். நகரின் வாயில்கள், கோபுரங்கள், அரண்மனைகள், மாளிகைகள், மகிழ்ச்சி தரும் பூங்காக்கள், உயர்ந்த மாடங்கள்—இவை அனைத்தும் ஆயுத மழையால் தாக்கப்பட்டன. கற்கள், மரங்கள், இடியுடன் கூடிய மின்னல்கள், பாம்புகள், மணற்புழுக்கள்—இவை அனைத்தும் மழைபோல் விழ, கொடிய சூறாவளி எழுந்து, எல்லா திசைகளும் தூளால் மூடப்பட்டன. இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் நகரமான துவாரகை சௌப நகரால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டபோது, அந்த நகரம் அமைதியில்லாமல் இருந்தது; அது ஒருபோதும் திரிபுரா தாக்கியபோது பூமி அனுபவித்த துயரத்தைப் போலவே இருந்தது. தன் மக்கள் துன்புறுவதைப் பார்த்த பிரபலம், வீரன் பிரத்யும்னன் தனது ரதத்தில் ஏறி, "பயப்பட வேண்டாம்!" என்று கூறினான். அப்போது சத்யகி, சாருதேஷ்ணன், சம்பன், அக்ரூரன் மற்றும் அவன் தம்பி, ஹார்திக்யன், பானுவிந்தன், கதன், ஷுகன், சாரணன்—இவர்கள் அனைவரும், பிற பெரிய வீரர்களும், நல்ல வில்லாளர்களும், தங்கள் ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாடிப்படைகள் ஆகியவற்றுடன் ஆயுதம் ஏந்தி போருக்கு வந்தார்கள். அப்போது சால்வர்களும் யாதவர்களும் இடையே, தேவர்களும் அசுரர்களும் போர் புரிந்ததைப் போல், ஒரு கொடூரமான, முடி நிமிர்த்தும் போராட்டம் தொடங்கியது. ருக்மிணியின் மகன் பிரத்யும்னன், தெய்வீக ஆயுதங்களால், சௌப நகரத்தின் தலைவனின் மாயை எல்லாவற்றையும் ஒரே கணத்தில் அழித்தான்; அது இரவின் இருட்டை சூரியன் அகற்றுவது போன்று இருந்தது. சால்வனின் படைத்தலைவனை இருபத்தைந்து பொன்னால் ஆன, இரும்புத் துளிகள் கொண்ட, நன்கு உருவாக்கப்பட்ட அம்புகளால் தாக்கினான். சால்வனை நூறு அம்புகளால், அவன் படைகளை ஒவ்வொன்றாக ஒரு அம்பால், தலைவர்களை ஒவ்வொருவரும் பத்து அம்புகளால், வாகனங்களை மூன்று அம்புகளால் தாக்கினான். பிரத்யும்னனின் இந்த அதிசயமான, பெரும் வீரத்தைப் பார்த்து, இரு பக்க சேனைகளும், நண்பர்களும், பகைவர்களும், அனைவரும் அவனைப் போற்றி மரியாதை செய்தார்கள். மாயாசுரன் உருவாக்கிய அந்த மாயை உருவான சௌப நகரம் பல வடிவங்களிலும், ஒரே வடிவத்திலும் தோன்றியது; அது ஒருபோதும் பகைவரால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாதது. அது சில சமயம் தரையில், சில சமயம் ஆகாயத்தில், மலையிலே, சில சமயம் நீரிலே தோன்றியது; அந்த சௌப நகரம் தீக்கம்பிகளை சுழற்றும் போலவே சுற்றி வந்தது. எங்கு சால்வன், அவன் சௌப நகரம், அவன் படைகள் தெரிந்தனவோ, அங்கு யாதவர்களின் தலைவர்கள் அம்புகளை விடுத்தார்கள். அந்த தீப்போல, சூரியனைப் போல எரியும், நஞ்சு பாம்புகளுக்குச் சமமான அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட சால்வனின் படைகள், அந்த அம்புகளால் குழப்பமடைந்து ஓடினார்கள். சால்வனின் படையினரால் ஆயுத மழை பொழிந்தாலும், வீரமான வ்ருஷ்ணிகள் போர்க்களத்தை விட்டு விலகவில்லை; இரு உலகங்களையும் வெல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் போரிட்டார்கள். அந்த நேரம், சால்வனின் அமைச்சர் த்யுமான், முன்னதாக பிரத்யும்னனை வென்றவன், ஒரு பெரிய கதையை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, அவனை தாக்கி, பெரும் சத்தத்துடன் கர்ஜித்தான். பகைவரை வெல்வதில் வல்லவன் பிரத்யும்னன், மார்பு உடைந்து, போர்க்களத்தில் மயங்கி விழுந்தான். அவனது ரதசாரதி, தருகனின் மகன், தர்மநிஷ்டன், அவனை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்றான். சிறிது நேரம் கழித்து, பிரத்யும்னன் உணர்வு திரும்ப, "சாரதீ, நீ என்னை போர்க்களத்திலிருந்து அழைத்துச் சென்றது முறையல்ல!" என்று கூறினான். "யாதுகுலத்தில் பிறந்தவர் போர்க்களத்தை விட்டுப் பின்வாங்கியதாக ஒருபோதும் கேள்விப்படவில்லை; ஒருவேளை மனம் தளர்ந்த சாரதியால், பாவம் செய்த ஒருவனால் மட்டுமே அது நடக்கும். நான் என் தந்தைகளான ராமர், கேசவர் முன்னிலையில் போர் விட்டு வந்தேன் என்று சொன்னால், அவர்கள் கேட்கும்போது என்ன பதில் சொல்வேன்? என் சகோதரர்களின் மனைவிகள் கூட, 'ஓ, வீரனே, உன் பயம் போரில் வெளிப்பட்டது எப்படி?' என்று நகைச்சுவையுடன் பேசுவார்கள்." அப்போது சாரதி பணிவுடன், "ஓ, பிரபு, தர்மத்தை அறிந்ததால் இதைச் செய்தேன். போராளி கஷ்டத்தில் இருந்தால் சாரதி பாதுகாக்க வேண்டும்; அதுபோல் சாரதியை போராளியும் பாதுகாக்க வேண்டும். இதை அறிந்து, பகைவரால் தாக்கப்பட்டு மயங்கிய உம்மை போர்க்களத்திலிருந்து எடுத்துச் சென்றேன்," என்று விளக்கினான். இவ்வாறு, பாகவதபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியின் எழுபத்தாறு அதிகாரமான "சால்வனுடன் நடந்த போர்" என்ற அதிகாரம் முடிகிறது. இங்கே, அந்த புனிதக் கதைகள், பகவானின் லீலைகள், நம் உள்ளங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் வகையில், உங்களுக்காக பகிரப்பட்டன.