ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்போது, மிகுந்த தவம் செய்த யாகக்காரர்கள், முனிவர்கள், வேதபாராயண பண்டிதர்கள், மற்றும் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைஷ்யர், சுத்ரர் ஆகிய நான்கு வர்ணங்களிலும் சேர்ந்த அரசர்களும் அந்த இடத்தில் திரண்டு வந்தனர். தேவதைகள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்கள், உலகங்களின் காவலர்கள் மற்றும் அவர்களது சேவகர்கள் அனைவரும் அங்கு மதிப்பளிக்கப்பட்ட பின், அனுமதி அளித்து தங்களது தலங்களுக்குத் திரும்பினர். அரசர் யுதிஷ்டிரரின் மகா ராஜசூய யாகத்தை, அந்த அரச முனிவர்கள் அமிர்தத்தை அருந்தும் மனிதர் போல் ஒருபோதும் அலுத்துப் போகாமல், மீண்டும் மீண்டும் பாராட்டினர். அப்போது யுதிஷ்டிரர், மிகுந்த பாசத்துடன் தன் நண்பர்கள், உறவினர்கள், குடும்பத்தவர்களுக்கு விடை கொடுத்தார்; கிருஷ்ணரிடமும், பிரியமுடன் பிரிவதற்கு மனம் வராமல், கனிந்த மனத்துடன் விடை பெற்றார். பிரியர்களுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், சில காலம் அங்கு தங்கி, சம்பா முதலான யாதவர்களை குசஸ்தலிக்கு அனுப்பினார். இவ்வாறு தர்மபுத்திரன், கடந்து செல்ல முடியாத அளவுக்கு பெரும் ஆசைகளால் நிரம்பிய அந்த அகன்ற சமுத்திரத்தை, கிருஷ்ணரின் துணையால் வென்று, துன்பமின்றி வாழ்ந்தார். ஒரு நாள், அரச மாளிகையில் துர்யோதனன், ராஜசூய யாகத்தின் மகிமையும், அச்யுத பகவானின் பெருமையையும் கண்டு, உள்ளத்தில் தாங்க முடியாத பொறாமையால் வாடினான். அந்த இடத்தில், உலகின் அரசர்கள், அசுரர்கள், தேவர்கள் ஆகியோரின் செல்வங்கள், பிரமன் வகுத்தபடி ஒழுங்காக ஒளிர்ந்தன; அங்கு, திருபதையின் மகளின் அருகில் நின்றிருந்த பகவான், துரியோதனனின் மனதை கட்டிப்பிடித்து, அவனை வாட்டினார். அப்போது, மதுபதியின் ஆயிரம் ராணிகள், கனமான இடுப்பும் மென்மையான சிலம்பும் உடையவர்கள், சிவந்த மாலையும் அழகிய காது ஒட்டியும் சுருள் முடியும் கொண்ட முகம் சுற்றி நின்றனர். மாயனால் கட்டப்பட்ட அந்த சபைமண்டபத்தில், தர்மபுத்திரன், பேரரசராக, தன் குடும்பத்தாரும், பகைவர்களும், கிருஷ்ணரும் அருகில் அமர்ந்து, மகிமையுடன் வீற்றிருந்தார். பொன்னாலான சிம்மாசனத்தில், இந்திரனுக்கே இணையாக, பேர செல்வத்துடன் அமர்ந்திருந்த அவரை, பாணர்கள் பாடி புகழ்ந்தனர். அங்கே, துர்யோதனன், பெருமிதத்துடன், சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, கிரீடமும் மாலையும் அணிந்து, கையில் வாளுடன், கோபத்தில் அதை தரையில் வீசிக்கொண்டிருந்தான். அவன், தரையில் நீர் இருக்கிறது என்று நினைத்து, உடை ஓரத்தை பிடித்தான்; ஆனால் அது உலர்ந்த நிலம். நீரில், நிலம் என்று எண்ணி தவறாக நடந்தான்; இவை அனைத்தும் மாயையின் மாயையால் அவன் குழப்பமடைந்தான். இவை கண்ட பீமன், பெண்கள், மற்ற அரசர்கள் அனைவரும் சிரித்தனர்; யுதிஷ்டிரர் அவர்களை தடுத்தாலும், கிருஷ்ணர் அந்த சிரிப்பை ஒப்புக்கொண்டார். துர்யோதனன், பெரும் வெட்கத்துடன், முகம் கீழாக, கோபத்தில் எரிய, எதுவும் சொல்லாமல் கஜஹா என்ற இடத்திற்கு சென்றான். அறம் கடைப்பிடிப்போர் "அய்யோ!" என்று கூவி, அஜாதசத்ரு மனம் கலங்கினார்; பகவான் கிருஷ்ணர், பூமியின் பாரத்தை குறைக்க விரும்பி, அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். இவ்வாறு, அரசே, நீ கேட்டபடியே, மகா ராஜசூய யாகத்தில் சுயோதனனின் தீய நடத்தையை உமக்கு கூறினேன். இத்துடன், பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், "துர்யோதனனின் பெருமிதம் தகரும் நிகழ்ச்சி" என்ற எழுபத்தைந்தாவது அதிகாரம் முடிகிறது. இப்போது, சால்வனும் யாதவர்களும் நடந்த போரைக் குறித்த மற்றொரு அதிசயமான கிருஷ்ணரின் செயலைக் கேள், அரசே! உடலற்றபோல் விளையாடும் பகவான், சௌப நகரத்தின் அதிபதியை எவ்வாறு அழித்தார் என்பதைக் கூறுகிறேன். சால்வன், சிசுபாலனின் தோழன், ருக்மிணியின் திருமணத்திற்கு வந்தபோது, யாதவர்களிடம், ஜராசந்தன் மற்றும் பிறர்களைப்போல் போரில் தோற்றான். பின்னர், அனைத்து அரசர்களும் முன்னிலையில், "நான் பூமியை யாதவர்களிலிருந்து விடுவிப்பேன்; என் வீரம் இங்கே காணுங்கள்" என்று சபதம் எடுத்தான். அந்த முட்டாள்தனமான சபதம் எடுத்தபின், உயிரினங்களின் அதிபதியான இறைவனை, ஒரு கைப்பிடி மண்ணை விழுங்கி, ஒரு முறையே வழிபட்டான். ஒரு வருடம் முடிந்தபின், அருளாளன், உமையின் கணவர், எளிதில் திருப்தியடைந்து, சரணடைந்த சால்வனுக்கு ஒரு வரம் வழங்கத் தயார் ஆனார். சால்வன், "தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள் ஆகியோரால் அழிக்க முடியாத, எங்கும் செல்லக்கூடிய, யாதவர்களுக்கு பயங்கரமான ஒரு வாகனத்தை வேண்டும்" என்று கேட்டான். "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று கிறிஷன் சொன்னார்; அவரிடம் சொல்லப்பட்டபடி, பகை நகரங்களை வென்ற மாயன், இரும்பால் ஆன சௌபா என்ற நகரத்தை கட்டி, சால்வனுக்கு வழங்கினார். அந்த அபூர்வமான, அரிதாகக் கையாண்டு கொள்ளக்கூடிய, அழிக்க முடியாத வாகனத்தைப் பெற்ற சால்வன், யாதவர்களிடம் இருந்த பழியை நினைத்து, துவாரகையை நோக்கி படையுடன் புறப்பட்டான். பாரதர்களில் சிறந்தவரே, சால்வன் தனது பெரும் படையுடன் துவாரகையை முற்றுகையிட்டு, அதன் புறநகரங்களும் தோட்டங்களும் அனைத்தையும் அழித்தான். அந்த நகரத்தின் வாசல்கள், கோபுரங்கள், அரண்மனைகள், ஜன்னல்கள், மகிழ்ச்சி தரும் பூங்காக்கள், உயர்ந்த மாளிகைகள்—இவை அனைத்தும் ஆயுதங்களின் மழையால் தாக்கப்பட்டன. கற்கள், மரங்கள், இடியழல், பாம்புகள், மணல் மழை ஆகியவை விழ, கொடூரமான சூறாவளி எழுந்து, எல்லா திசைகளையும் தூளால் மூடினது. இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் நகரம் சௌபாவால் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, பூமி திரிபுரா அரக்கர்களால் தாக்கப்பட்டபோது போலவே, அமைதி இல்லாமல் தவித்தது. தன் மக்கள் துன்புறுகின்றதை கண்ட வீரப்பிரதாபி பிரத்யும்னன், தனது ரதத்தில் ஏறி, "பயப்பட வேண்டாம்!" என்று உற்சாகம் அளித்தான். சத்யகி, சாருதேஷ்ணன், சம்பா, அக்ரூரர் மற்றும் அவருடைய தம்பி, ஹார்திக்யன், பானுவிந்தன், கதா, சுகன், சாரணன்—இவர்கள் அனைவரும், பெரிய வில்லாளர்கள், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், காலாட்படைகள் என ஆயுதங்களுடன் போருக்கு வந்தனர். அப்போது, சால்வர்களுக்கும் யாதவர்களுக்கும் இடையே, தேவர்கள், அசுரர்கள் போல், பரபரப்பான, முடி நிறைய எழுக்கும் ஒரு மாபெரும் போர் நடைபெற்றது. ருக்மிணியின் மகன் பிரத்யும்னன், தெய்வீக ஆயுதங்களால், சௌப நகரத்தின் அதிபதியின் மாயைகளை ஒரே கணத்தில் அழித்தான்; இரவில் இருளை சூரியன் நீக்கும் போல். சால்வனின் படைத்தலைவரை இருபத்தைந்து பொன் முனையுள்ள இரும்புக் கோடிகளால் தாக்கினான். சால்வனை நூறு அம்புகளால், அவன் படைவீரர்களை ஒவ்வொருவரையும் ஒரு அம்பால், தலைவர்களை ஒவ்வொருவரையும் பத்து அம்புகளால், அவர்களது வாகனங்களை ஒவ்வொன்றையும் மூன்று அம்புகளால் தாக்கினான். அந்த பிரத்யும்னனின் அதிசயமான, வீரமான செயலைக் கண்டு, எல்லா படைவீரர்களும்—முன்னணியோ, எதிரியோ—அவனை வணங்கினர். மாயனால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த சௌபா நகரம், பல வடிவிலும் ஒரே வடிவிலும் தோன்றி மறைந்து, எதிரிகள் அதை உணர முடியாத வகையில் இருந்தது. அது சில நேரங்களில் தரையில், சில நேரங்களில் ஆகாயத்தில், மலையின்மீது, சில சமயம் நீரில்—அப்படி, தீச்சுளைகள் சுற்றும் சக்கரம்போல் சௌபா நகரம் சுற்றியது. எங்கு சால்வனும், அவன் சௌபாவும், அவன் படையும் தென்பட்டனவோ, அங்கு யாதவர்களின் தலைவர்கள் அம்புகளை விடுத்தனர்.