ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பாண்டு மகன் யுதிஷ்டிரரின் மகா ராஜசூய யாகத்தில், குருவர்களில் ஒருவராகிய துரியோதனனை தவிர்த்து, மற்ற எல்லோரும்—அவர் பெற்ற பெரும் செல்வச் செழிப்பைக் கண்டு—மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்கள். துரியோதனன் மட்டும், கலியின் அவதாரமாகப் பாவத்தால் சூழப்பட்டவன், அந்தச் சிறப்பையும், யுதிஷ்டிரரின் உயர்வையும் பொறுக்க முடியாமல் துன்புற்றான். இந்நிகழ்வுகளை—விஷ்ணுவின் செய்கைகள், சிசுபாலன் வதம், அரசனுக்குக் கிடைத்த மோக்ஷம், மகா யாகம்—யார் வாசிப்பார்களோ, அவர்கள் எல்லா பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்கள் என்று புனிதமான பாகவத புராணம் வாக்குறுதி அளிக்கிறது. இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள ‘சிசுபாலன் வதம்’ என்ற எழுபத்திநான்காவது அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்ததாக, ஜனமேஜயன் வியாசரிடம் கேட்டான்: “ஓ ப்ராமணரே! அஜாதசத்ருவின் (யுதிஷ்டிரரின்) மகா ராஜசூய யாகத்தைப் பார்த்தபோது, அங்கு வந்திருந்த அரசர்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். ஆனால், துரியோதனனைத் தவிர மற்ற அரசர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்ததை நாங்கள் கேட்டுள்ளோம்; இதற்குக் காரணம் என்ன என்பதை தயவுசெய்து கூறுங்கள்.” ஸ்ரீ பாதராயணி (வியாசர்) பதிலளித்தார்: “உங்கள் பெரிய முன்னோர்களாகிய யுதிஷ்டிரரின் ராஜசூய யாகத்தில், அவருடைய உறவினர் அனைவரும் அன்பால் பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். பீமன் சமையலறையில் பொறுப்பாளராக இருந்தார்; சுயோதனன் (துரியோதனன்) பொக்கிஷத்தை கவனித்தார்; சகதேவன் பூஜையை நடத்தினார்; நகுலன் தேவையான பொருட்களை வாங்கி வந்தார். அர்ஜுனன் மூப்பர்களை கவனித்தார்; கிருஷ்ணர் பாதங்களை கழுவினார்; திருபதையின் மகள் (திரௌபதி) உணவு பரிமாறினார்; கர்ணன், உயர்ந்த மனம் கொண்டவர், பரிசுகளை வழங்கினார். யுயுதானன், விகர்ணன், ஹார்திக்யன், விதுரர் மற்றும் மற்றவர்கள், பாஹ்லீகர் மகன்கள், பூரி, சந்தர்தனர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் தனித்தனி பணிகளில் நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர். இவ்வாறு, யாகத்திற்காக நியமிக்கப்பட்ட அனைவரும், அரசனை மகிழ்விப்பதற்காகத் தங்கள் கடமைகளைச் செய்தனர். யாகத்தை நடத்திய புரோகிதர்கள், உதவியாளர்கள், நெருங்கிய நண்பர்கள், பரிசுகளும் இனிய வார்த்தைகளும் உற்சாக வரவேற்பும் பெற்ற பிறகு, சிசுபாலனை வதம் செய்த சத்வத குலத்தின் தலைவன் (கிருஷ்ணர்) யாக மண்டபத்தில் நுழைந்தார். பின்னர், அனைவரும் சுவர்களி நதியில் (கங்கையில்) அவப்ரைத ஸ்நானம் செய்தனர். அந்த ஸ்நான மகோத்ஸவத்தில், மிருதங்கம், சங்கு, பாணவம், துந்துரி, அனக, கோமுகம் ஆகிய பல்வேறு இசைக்கருவிகள் முழங்கின. மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடும் ஆடிகள், பாடும் குழுக்கள், வீணை, புல்லாங்குழல், கைதட்டும் ஒலிகள் வானத்தைத் தொட்டன. பொன் மாலைகள் அணிந்த அரசர்கள், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட யானைகள், ரதங்களில், வண்ணக் கொடிகள், பதாகைகள் பறக்க, தங்கள் வீரர்களுடன் புறப்பட்டனர். யாதவர்கள், ஸ்ரிஞ்ஜயர்கள், கம்போஜர்கள், குருக்கள், கேகயர்கள், கோசலர்கள் தங்கள் படைகளை இட்டுச் சென்று பூமியை நடுங்கச் செய்தனர். விசேஷமான முனிவர்கள், யாகத்தை நடத்தும் ப்ராஹ்மணர்கள், சிறந்த த்விஜர்கள், வேத மந்திரங்களை ஓங்கி பாட, தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள் மலர்களை பொழிந்தனர். புஷ்பமாலைகள், ஆபரணங்கள், நறுமண உடைகள் அணிந்த ஆண்கள், பெண்கள் ஒருவருக்கொருவர் நீர் தெளித்து விளையாடி மகிழ்ந்தனர். பெண்கள் நல்லெண்ணெய், நெய், நறுமண பொடி, மஞ்சள், குங்குமம் பூசி, ஆண்களுடன் விளையாடி மகிழ்ந்தனர். ஆண்கள் பாதுகாப்பில், அரசிகளும் மறைவாக, தேவி போன்ற ரதங்களில் புறப்பட்டனர்; அவர்களின் தாயார் பக்கத்து உறவினர்கள், தோழிகள் நீர் தெளிக்க, அவர்கள் முகங்களில் வெட்கச் சிரிப்புடன் ஒளி வீசியது. அந்த அரசிகள், தோழிகளுடன் சேர்ந்து உற்சாகமாக தேவர்களுக்கு நீர் தெளித்தனர்; அவர்களது உடைகள் நனைந்து, உடல், மார்புகள் வெளிப்பட்டு, மாலைகள் சிதறி விழ, அவர்கள் அழகான விளையாட்டால் மனம் தூண்டப்பட்டவர்கள் குழம்பினர். அரசன், அழகிய குதிரைகள் இழுக்கும் பொன் அலங்கரித்த ரதத்தில், தன் மனைவியருடன் ஒளிர்ந்தார்; யாகத்தில் யஜமானர் போல, அவர் மத்தியில் பிரகாசித்தார். அரசன், மனைவியருடன் ஸ்நானம் செய்தபின், யாகத்தை நடத்திய ப்ராஹ்மணர்கள், தங்களையும் கிருஷ்ணரையும் சேர்த்து, அவரை கங்கையில் ஸ்நானம் செய்துவைத்தனர். தேவ தம்முரசுகள், மனிதர் வாசிக்கும் மத்தளங்கள் ஒன்றாக முழங்கின; தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் மலர்கள் பொழிந்து மகிழ்ந்தனர். அங்கு, அனைத்து வர்ணங்களும், ஆஸ்ரமங்களும் சேர்ந்த மனிதர்கள் ஸ்நானம் செய்தனர்; மிகப்பெரிய பாவம் செய்தவர்களும் உடனே தூய்மை அடைந்தனர். பின்னர், அரசன், நறுமண பட்டுப் புடவை அணிந்து, அழகாக அலங்கரித்து, ப்ராஹ்மணர்கள், முனிவர்கள், ஆசாரியர்களுக்கு ஆபரணங்கள், ஆடைகள் வழங்கி மரியாதை செய்தார். நாராயண பக்தியுடன், அரசன், தன் உறவினர்கள், நண்பர்கள், அரசர்கள், அனைவரையும் மீண்டும் மீண்டும் மரியாதை செய்தார். அனைவரும், வைரக் குண்டலங்கள், மாலைகள், சீரோட்டிகள், மேலாடைகள், நறுமண நகைகள் அணிந்து, தெய்வீக ஒளியுடன் பிரகாசித்தனர்; பெண்கள் இரட்டைக் குண்டலங்கள், பல வளையல்கள், அழகான முகம், பொன் இடைமணிகள் அணிந்து ஒளிர்ந்தனர். பிறகு, பெரிய புண்ணியத்துடன் கூடிய யாகாசாரர்கள், முனிவர்கள், வேத பண்டிதர்கள், பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்திர வகை அரசர்கள் அனைவரும் அங்கு கூடினர். தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், பூதர்கள், உலகங்களின் காவலர்கள் மற்றும் அவர்களது சேவகர்கள், மரியாதை பெற்ற பிறகு, அனுமதி வழங்கி தங்கள் உலகங்களுக்கு திரும்பினர். அரச முனிவர்கள், ஹரிதாசனின் (யுதிஷ்டிரரின்) மகா ராஜசூயத்தைப் புகழ்வதில் அயரவில்லை; எப்படிப் பொதுமக்கள் அமிர்தம் குடிப்பதில் அயர்வதில்லையோ, அதுபோல. பின்னர், யுதிஷ்டிரர், அன்புடன், நண்பர்கள், உறவினர்கள், குடும்பத்தினரிடம் விடைபெற்றார்; கிருஷ்ணரிடமிருந்து கூட, பிரிவது கனவாக இருந்தது. பிரியமானவர்களுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவராகிய பகவான் கிருஷ்ணர், யாதவ வீரர்களான சம்பன் முதலியோரை குசஸ்தலிக்கு அனுப்பி விட்டு, சில காலம் அங்கே தங்கினார். இவ்வாறு, தர்மபுதிரன், தன் மனதில் இருந்த பேராசைகளின் பெரும் கடலை, கிருஷ்ணரின் உதவியால் கடந்து, துயரைத் தாண்டினார். ஒருநாள், அரசரின் அரண்மனையில், துரியோதனன், ராஜசூயத்தின் பெருமையும், அச்சிறப்பில் அசைத்த அச்யுதரின் (கிருஷ்ணரின்) மகிமையையும் கண்டு, மனம் வருந்தினான். அங்குள்ள இடத்தில், அரசர்களின், அசுரர்களின், தேவர்களின் செல்வங்கள், படைப்பாளி பிரம்மா வகுத்தபடி ஒளிர்ந்தன; அங்கு திருபதையின் மகள் அருகில் நின்றபோது, குருவின் அரசன் தன் மனம் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் துன்புற்றான். அந்த நேரத்தில், மதுபதியின் (கிருஷ்ணரின்) ஆயிரம் மகளிர், கனமான இடுப்பும், மென்மையான சிலம்பின் ஒலியும் உடையவர்களாக, சிவப்புக் கைக்கணிகள், அழகிய குண்டலங்கள், நீளமான கூந்தல் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முகத்தைச் சுற்றி இருந்தனர். மாயனால் கட்டப்பட்ட அந்த சபையில், தர்மபுதிரன், பேரரசராக, உறவினர்கள், நண்பர்கள், கிருஷ்ணர் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, பொன் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்; அவர், இந்திரன் போல், உயர்ந்த செல்வம் பெற்றவராக, பாராட்டப்பட்டார். அங்கே, துரியோதனன், தன் சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, கிரீடம், மாலை அணிந்து, கையில் வாள் பிடித்து, கோபத்தில் அதை தரையில் வைத்து அமர்ந்திருந்தான். அந்த மாயை மண்டபத்தில், தரையில் இருந்த துணியை நீர் என்று எண்ணி பிடித்தான்; அது உலர்ந்த துணி. நீரில், அதை நிலம் என்று எண்ணி நடந்தான்; அவன் மாயையின் மயக்கத்தால் குழம்பினான்.