ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பாண்டவர்கள் நடத்திய மகா ராஜசூய யாகத்தின் போது, சகலரும் ஒருமித்த மனதுடன் யாருக்கு முதன்மை மரியாதை வழங்க வேண்டும் என்று ஆலோசித்தனர். அப்போது, சகதேவன் எழுந்து, “உயர்ந்தவர்களில் உயர்ந்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கே இந்த பெரிய மரியாதை வழங்கப்பட வேண்டும். அவரை வழிபடுவது எல்லா ஜீவராசிகளையும், நம்மை நாமே மரியாதை செய்வதற்கும் சமம். கிருஷ்ணர் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா; அவருக்கு வேறொன்றும் இல்லை; அவர் சாந்தனும், பரிபூரணனும். தானம் செய்வதில் எல்லா பலனும் பெற விரும்புபவர் அவரையே போற்றி வழிபட வேண்டும்,” என்று கூறினார். சகதேவன் இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் மகிமையை அறிந்து சொன்னதும், அவர் அமைதியுடன் இருந்தார். அவருடைய வார்த்தைகளை கேட்ட அனைவரும், “அருமை! அருமை!” என்று பாராட்டினர். அந்தப் பிராமணரின் சொற்களையும், சபையினரின் மனநிலையையும் அறிந்த ராஜா, பேரன்பும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு, ஹ்ருஷீகேசனாகிய கிருஷ்ணருக்கு மரியாதை செய்யத் தொடங்கினார். கிருஷ்ணரின் பாத நீரை எடுத்துக் கழுவி, தனது மனைவிகள், சகோதரர்கள், அமைச்சர்கள் மற்றும் குடும்பத்துடன் தலையில் வைத்து மகிழ்ந்தார். பிங்கணி நிற புடவையும், விலைமதிப்புள்ள ஆபரணங்களும் அணிவித்து, கண்ணில் கண்ணீர் நிறைந்த நிலையில், அவரை நேரில் பார்க்க முடியாமல் திகைத்தார். கிருஷ்ணருக்கு இவ்வாறு மரியாதை செய்யப்படுவதைக் கண்ட மக்கள் அனைவரும் கையெடுத்து வணங்கி, “ஜெயம்! வணக்கம்!” என்று முழக்கமிட்டனர். அப்போது மலர் வானிலிருந்து பொழிந்தது. இவ்வாறாக கிருஷ்ணருடைய சிறப்பை எல்லோரும் போற்றி மகிழ்ந்தபோது, தமகோஷனின் மகனாகிய சிசுபாலன், கிருஷ்ணருக்குக் கிடைக்கும் புகழால் கோபமடைந்து, தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, கரங்களை விரித்து, அச்சமின்றி கடுமையான வார்த்தைகளைச் சபையில் சொன்னான். அவன் சொற்கள் பகவானுக்கு உரித்தாகக் கேட்டன. “சத்யவதியின் வேத மரபு கூறுகிறது: 'பிரபு காலமாக இருக்கிறார்; அவரை எவராலும் கடக்க முடியாது.' ஆனால், பெரியவர்களின் அறிவும் சில நேரங்களில் குழந்தையின் வார்த்தைகளால் குழப்பப்படலாம். நீங்கள் எல்லாரிலும் சிறந்தவராக இருப்பதால், குழந்தைமையுள்ள வார்த்தைகளால் பாதிக்கப்பட வேண்டாம். இந்தச் சபையில் உள்ள எல்லா அரசர்களும் கிருஷ்ணருக்கே இந்த மரியாதை உரியது என்று ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர். தவம், ஞானம், விரதம் மேற்கொண்டு, அறிவால் குற்றங்கள் நீங்கி, பரம ஋ஷிகளாக நிலைபெற்றவர்களும், உலகங்களுக்குத் தலைவர்களாலும் மதிக்கப்படுபவர்களும் இங்கு இருக்கிறார்கள். இத்தகைய சபைத் தலைவர்களை விட, ஒரு கோபாலனாகிய, குலத்துக்கு களங்கமானவன் எப்படி இந்த மரியாதைக்கு உரியவன்? இது ஒரு காகம் ஹவிசு பெறும் அளவுக்கு சமம் அல்லவா? இவன் சாதி, வர்ணம், குடும்பம் என்பவற்றில் ஒன்றும் இல்லை; எந்த கடமையிலும் பங்கு இல்லை; விருப்பப்படி நடக்கிறான்; நற்குணங்கள் இல்லை—இவன் எப்படி இந்த மரியாதைக்கு உரியவன்? இவரது குலம் யயாதியால் சபிக்கப்பட்டு, நல்லோரால் வெளியேற்றப்பட்டது; எப்போதும் மதுவில் மூழ்கியவர்களாக இருந்தனர்—இவர்களுக்கு மரியாதை எப்படி உரியது? பிரம்மரிஷிகள் வாழ்ந்த நிலங்களை விட்டு, பிரம்மதீப்தி இல்லாமல், கடல் கடந்து ஓடி, கொள்ளையர்கள் போல் மக்களைத் தொந்தரவு செய்தவர்கள்தான் இவர்கள். இவ்வாறு சிசுபாலன் பல அபசகுன வார்த்தைகளைப் பேசினான்; அவனுடைய பாக்கியம் இழந்துவிட்டது. ஆனாலும், பகவான், சிங்கம் நரி கத்தும் சத்தத்தைப் போல, அவன் சொற்கள் மீது எந்த பதிலும் கூறவில்லை. பகவானை இழிவாகப் பேசும் அந்தக் கடுமையான வார்த்தைகளைக் கேட்ட சபையினர் தங்கள் செவிகளை மூடி, சபையை விட்டு வெளியேறி, சிசுபாலனை சபித்தனர். பகவானோடு அல்லது அவரது பக்தர்களோடு தொடர்புடையவர்களை இழிவாகப் பேசும்போது, அதை கேட்டவரே அந்த இடத்தை விட்டு செல்லாவிட்டால், அவர் எவ்வளவு புண்ணியவானாக இருந்தாலும், தர்மத்திலிருந்து வீழ்வார். இதையடுத்து, பாண்டவர்கள், மற்றும் மத்சியர், கேகயர், ஸ்ருஞ்ஜயர் ஆகிய ராஜாக்கள் கோபமுடன் எழுந்து, ஆயுதம் எடுத்து, சிசுபாலனை அழிக்க விரைந்தனர். அந்த நேரம், சிசுபாலன், அச்சமின்றி, வாளும் கேடயமும் எடுத்துக் கொண்டு, கிருஷ்ணருக்கு ஆதரவாக இருந்த அரசர்களை இகழ்ந்து பேசினான். அப்போது, பகவான் தானே எழுந்து, தன் ஆதரவாளர்களைத் தடுத்தபடி, கோபத்துடன் சக்கரத்தால் சிசுபாலனின் தலையை வெட்டினார். சிசுபாலன் வீழ்ந்ததும், பெரும் குழப்பம் ஏற்பட்டது; அவனைத் தொடர்ந்த அரசர்கள் தங்கள் உயிரைக் காக்க எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர். சிசுபாலனின் உடலில் இருந்து பிரகாசமான ஒளி ஒன்று எழுந்து, வாசுதேவரிடமே சென்று சேர்ந்தது; எல்லா உயிர்களும் அதை பார்த்தன, அது வானிலிருந்து பூமிக்கு விழும் ஒரு தாரகையைப் போல் இருந்தது. மூன்று பிறவிகளாகச் சேர்த்த பகை உணர்வால், அவன் மனம் எப்போதும் கிருஷ்ணரை நினைத்திருந்ததால், இறுதியில் அவனும் அவரிடையே லயித்து விட்டான்; ஏனெனில், ஒருவரின் மனநிலைதான் பிறப்பிற்கு காரணம். அதன்பின், யஜ்ஞத்தில் பங்கேற்ற ப்ராஹ்மணர்களுக்கும் உதவியாளர்களுக்கும் ராஜா மிகுந்த தானங்கள் வழங்கி, முறையிட்டுப் போற்றினார்; இறுதியில், ராஜசூய யாகத்தின் தீர்த்த ஸ்நானம் நடைபெற்றது. அந்த யாகம் முடிந்ததும், யோகேஸ்வரராகிய கிருஷ்ணர், நண்பர்கள் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, சில மாதங்கள் அங்கே தங்கி இருந்தார். பின்னர், ராஜாவிடம் விடைபெற்று, ராஜா அனுமதிக்கவில்லை என்றாலும், தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணர் தன் மனைவிகள், அமைச்சர்களுடன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினார். இவ்வாறு, வைகுண்டத்தில் இருந்த இரண்டு பரமபத வாசிகள், ஒரு பிராமணரின் சாபத்தால் பல பிறவிகள் பெற்ற கதை விரிவாகச் சொன்னேன். ராஜசூய யாகம் முடிந்ததும், யுதிஷ்டிரர், ப்ராஹ்மணர்களும், க்ஷத்திரியர்களும் சூழ, தேவர்களின் தலைவனைப் போல பிரகாசித்தார். எல்லா தேவர்கள், மனிதர்கள், தேவகணங்கள், ராஜாவால் மரியாதை பெற்றுத் தங்கள் தலங்களுக்குத் திரும்பி, கிருஷ்ணரையும் யாகத்தையும் போற்றினர். ஆனால், குருக்களில் கலியின் அவதாரமாகிய துரியோதனன் மட்டும், பாண்டுவின் மகன் பெற்ற பெரும் செல்வத்தைப் பொறுக்க முடியாமல் இருந்தான். இந்த விஷ்ணுவின் லீலைகளை, குறிப்பாக சிசுபாலன் வதை, அவன் முக்தி, மற்றும் ராஜசூய யாகத்தைப் பற்றிய கதையை யார் பாடினாலும், அவர்களுக்கு எல்லா பாவங்களும் நீங்கி விடும். இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் உள்ள 'சிசுபாலன் வதை' என்ற எழுபத்தி நான்காவது அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ராஜா கேட்டார்: “ஓ பிராமணா! அஜாதசத்ருவின் (யுதிஷ்டிரர்) ராஜசூய யாகத்தைப் பார்த்த அனைத்து அரசர்களும், தேவர்களும், மனிதர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஆனால், துரியோதனன் மட்டும் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியில் இல்லை; ஏன் என்று கூறுங்கள்.” பாதராயணி பதிலளித்தார்: “உங்கள் பூர்விகரான ராஜாவின் ராஜசூய யாகத்தில், அவருடைய உறவினர்கள் அனைவரும் அன்புடன் பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். பீமன் சமையலறையைப் பார்த்தார், சுயோதனன் (துரியோதனன்) பொருளாதாரத்தைப் பார்த்தார்; சகதேவன் பூஜைகளை நடத்தினார், நகுலன் தேவையான பொருட்களை வாங்கினார். அர்ஜுனன் பெரியவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டார், கிருஷ்ணர் பாதங்களைத் துவைத்தார், திரௌபதி உணவு பரிமாறினார், கர்ணன் தானங்களை வழங்கினார். யுயுதானன், விகர்ணன், ஹார்திக்யன், விதுரர், பாஹ்லிகன் மகன்கள், பூரி மற்றும் சந்தர்த்தனர்கள் ஆகியோரும் தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணிகளைச் செய்தனர். இவ்வாறு, அந்த மகா யாகத்தில் ஒவ்வொருவரும் ராஜாவை மகிழ்விப்பதற்காக தங்களுக்கான பணிகளைச் செய்தனர்.” இவ்வாறு அந்த மகா ராஜசூய யாகமும், கிருஷ்ணருக்கான முதன்மை மரியாதையும், சிசுபாலன் வதையும், யாகத்தின் முடிவும் புனிதமாக நடந்தன.