ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு முறை, மகா சபையில் அனைவரும் கூடியிருந்த போது, அங்கே ஒரே ஒருவனே – பிறவி இல்லாதவன், இரண்டாவது யாரும் இல்லாதவன் – இந்த பிரபஞ்சத்தையே தானாகவே படைத்து, காக்கி, அழிப்பவன் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அவனே, தன் சுயமாகவே, இந்த உலகில் நிகழும் பல செயல்களை நிகழ்த்துகிறான்; தர்மம் முதலிய உத்தமமான எல்லா நன்மைகளும் அவனிடமிருந்து தோன்றுகின்றன என்று அந்த சபையில் அறிவிக்கப்பட்டது. எனவே, அந்த மகா கௌரவம் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கே வழங்கப்பட வேண்டும்; அவனைப் போற்றுவதன் மூலம், எல்லா ஜீவராசிகளையும், தன்னைத் தானும் போற்றியதாக ஆகிவிடும் என்று கூறப்பட்டது. எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மாவாகவும், எதிலும் பாகுபாடு இல்லாதவனாகவும், சாந்தனும், பரிபூரணனுமாகவும் விளங்கும் கிருஷ்ணரை, அளவில்லா புண்ணிய பலனை விரும்புவோர் போற்ற வேண்டும் என்று அறிவுரைக்கப்பட்டது. இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் மகத்துவத்தை நன்கு அறிந்த சகதேவன் சொன்னதும், அவர் அமைதியாகி நின்றார். இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அனைவரும், "அற்புதம்! அற்புதம்!" என்று புகழ்ந்து, அவரை வணங்கினர். அந்த சபையில் இருந்த ராஜா, அந்தப் ப்ராமணரின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அனைவரின் மனதையும் புரிந்து, பெரும் மகிழ்ச்சியோடும் அன்போடும் ஹ்ருஷீகேசனை (கிருஷ்ணரை) கௌரவித்தார். ராஜா, கிருஷ்ணரின் பாத துளியைத் தூய நீரால் கழுவி, தன் மனைவிகள், சகோதரர்கள், அமைச்சர்கள், குடும்பத்தினருடன் மகிழ்ச்சியோடு தன் தலையில் சுமந்தார். அவர், மஞ்சள் நிற பட்டாடையும், விலைமதிப்புள்ள ஆபரணங்களும் அணிவித்து, கண்களில் கண்ணீரோடு, அவரை நேரில் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு ஆனந்தத்தில் இருந்தார். இந்தக் கிருஷ்ணருக்கு வழங்கப்பட்ட கௌரவத்தைப் பார்த்து, அங்கிருந்த மக்கள் அனைவரும் கைவிரல்கள் கூப்பி, "ஜெயம்! வணக்கம்!" என்று கூறி, மலர்களை மழையாக பொழிந்தனர். இந்தச் சூழலில், தமகோஷனின் மகன் (சிசுபாலன்), கிருஷ்ணரின் குணங்கள் புகழப்பட்டதைப் பார்த்து, கோபத்துடன் எழுந்து, தைரியமாக தன் கரங்களை நீட்டி, அந்தச் சபையில் இருந்தவர்களிடம் கடுமையான, அவமதிப்பான வார்த்தைகளைப் பேசினான்; அவை பகவானுக்கே கேட்கும்படி கூறப்பட்டன. "சத்யவதியின் வேத மரபு கூறுகிறது: 'பகவான் என்பவன் காலமே, அதனை யாரும் கடக்க முடியாது.' ஆனாலும், பெரியோர்களின் ஞானமும் சில சமயம் குழந்தையின் வார்த்தைகளால் குழப்பப்படலாம். நீங்கள் எல்லாரும் மதிப்பை உணரக்கூடியவர்களாக இருக்கிறீர்கள்; குழந்தை பேச்சால் கலங்காதீர்கள். இந்தச் சபையில் உள்ள எல்லா அரசர்களும் கிருஷ்ணருக்கே இந்த கௌரவம் உரியது என்று ஒப்புக்கொண்டுள்ளனர். பெரும் தவம், ஞானம், விரதம் மேற்கொள்பவர்கள், ஞானத்தால் குற்றம் நீங்கியவர்கள், பரம ஞானிகள், உலகங்களை காக்கும் தேவர்கள் கூட வணங்கும் அந்த முனிவர்கள் – அவர்களை விடவும், ஒரு இடையனாகிய கிருஷ்ணருக்கு இந்த கௌரவம் எப்படி உரியது? அது ஒரு காகத்திற்கு ஹவிசு வழங்குவது போலத்தானே? இவர்களுக்கு சாதி, ஆணையம், குடும்பம் எதுவும் இல்லை; எந்த கடமைகளும் செய்வதில்லை; விருப்பப்படி நடக்கிறார்கள்; எந்த நற்குணமும் இல்லை – அவருக்கு எப்படி இந்த கௌரவம் உரியதாகும்? இவரது வம்சம் யயாதியால் சபிக்கப்பட்டு, நல்லோர் தள்ளப்பட்டவர்கள்; எப்போதும் போதைபானத்தில் மூழ்கும் இவர்கள், எப்படி இந்த கௌரவத்தைப் பெற முடியும்? பிரம்மரிஷிகள் வாழும் நிலங்களை விட்டுவிட்டு, பிராமண்யம் இல்லாமல், கடலைக் கடந்து ஒளிந்து வாழும் இவர்கள், வழிமுறைக்கு விரோதமாக நடக்கும் கொள்ளையர்களைப் போல, மக்களைத் தொந்தரவு செய்கிறார்கள்." இவ்வாறு, சிசுபாலன் பல தீய வார்த்தைகளைப் பேசினான்; அவனது பாக்கியம் அழிந்துவிட்டது. ஆனால் பகவான், ஒரு சிங்கம் நரி கத்தலைக் கேட்பதைப் போல, ஒன்றும் பதில் கூறவில்லை. பகவானை இவ்வாறு அவமதிப்பது சகிக்க முடியாததாக இருந்ததால், அந்த சபையில் இருந்தவர்கள் தங்கள் காதுகளை மூடி, அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறி, சிடியின் அரசனை (சிசுபாலனை) கோபத்துடன் சபித்தார்கள். பகவானோடு பக்தர்களை அவமதிப்பதை யாராவது கேட்டும், அந்த இடத்தை விட்டு எழுந்து செல்லாவிட்டால், அவர் முன்னர் எவ்வளவு புண்ணியவானாக இருந்தாலும், தர்மத்திலிருந்து வீழ்ந்து விடுவார் என்று கூறப்பட்டது. அப்போது, பாண்டவர்களும், மாட்சிய, கேகய, ஸ்ருஞ்ஜய ஆகிய ராஜாக்களும், கோபத்தில் எழுந்து, ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு, சிசுபாலனை அழிக்க விரும்பினர். சிசுபாலனும் அச்சமின்றி, வாள், கேடயம் எடுத்து, கிருஷ்ணருக்கு ஆதரவாக இருந்த அரசர்களை திட்டினான். அந்த நேரத்தில், பகவான் ஸ்வயம் எழுந்து, தன் ஆதரவாளர்களைத் தடுக்க, கோபத்துடன், சக்கராயுதத்தால் சிசுபாலனின் தலையை வெட்டினார். சிசுபாலன் சாய்ந்ததும், அவரது பின்பற்றும் அரசர்கள் தங்கள் உயிரைப் பாதுகாக்க, அங்கங்கே ஓடினர்; பெரும் குழப்பம் ஏற்பட்டது. அப்போது, சிசுபாலனின் உடலிலிருந்து ஒரு பிரகாசமான ஜோதி எழுந்து, வாசுதேவரிடம் சென்று சேர்ந்தது; அனைவரும் பார்த்தபடி, அது வானத்திலிருந்து பூமிக்கு விழும் ஒரு துடுப்பை (உல்கையை) போல் இருந்தது. மூன்று பிறவிகளாகச் சேர்ந்த பகை மனம் காரணமாக, சிசுபாலன் பகவானை நினைத்து, அவனிலேயே லயித்தான்; ஏனெனில், மனநிலையே அடுத்த பிறவிக்குக் காரணம் என்று கூறப்பட்டது. பின்னர், யுதிஷ்டிரர், யாகத்தில் பணிபுரிந்த ப்ராமணர்கள், உதவியாளர்களுக்கு நன்கு தானம் அளித்து, விதிப்படி அனைவரையும் மரியாதை செய்து, யாகத்தின் முடிவில் தீர்த்தம் எடுத்தார். அந்தச் சமயத்தில், யோகேஸ்வரரான கிருஷ்ணர், நண்பர்களின் வேண்டுகோளால், சில மாதங்கள் அங்கே தங்கி இருந்தார். பின்னர், ராஜா விடவில்லை என்றாலும், தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணர், தன் மனைவிகள், அமைச்சர்கள் உடன் தன் நகரத்திற்குச் சென்று விட்டார். இவ்வாறு, வைகுண்ட வாசிகளான இருவரும், ஒரு ப்ராமணரின் சாபத்தால் பல பிறவிகள் எடுத்த கதையையும், சிசுபாலனின் வதை, அவனது முக்தி, மகா யாகம் ஆகியவற்றை விரிவாக உங்களுக்குச் சொன்னேன். ராஜஸூய யாகம் முடிந்தவுடன், யுதிஷ்டிரர், ப்ராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள் சூழ்ந்த சபையில் தேவர்களின் தலைவனைப் போல ஒளிவிட்டார். எல்லா தேவர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராஜாவால் மரியாதை பெற்றதால், மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் தலங்களுக்குத் திரும்பி, கிருஷ்ணரையும் யாகத்தையும் புகழ்ந்தனர். ஆனால், துரியோதனன் மட்டும் – குருகுலத்தில் களி காலியின் உருவாக வந்த பாவி – பாண்டுவின் மகனின் பெரும் செழிப்பைக் கண்டு சகிக்க முடியாமல் இருந்தான். இந்த விஷ்ணுவின் லீலைகளை, சிசுபாலனின் வதை, அவனது முக்தி, ராஜஸூய யாகம் ஆகியவற்றை யார் பாடினாலும், அவர்கள் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவார்கள். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் உள்ள இரண்டாம் பகுதியின் எழுபத்து நான்காவது அத்தியாயமான "சிசுபால வதை" முடிகிறது. பின்னர், ராஜா கேட்டார்: "ஓ ப்ராமணா, அஜாதசத்ருவின் (யுதிஷ்டிரர்) ராஜஸூய யாகத்தைப் பார்த்து, அங்கே கூடியிருந்த அனைத்து அரசர்களும், தேவர்களும், மனிதர்களும் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். துரியோதனனைத் தவிர, எல்லா அரசர்களும், முனிவர்களும், தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர்; இதற்குக் காரணம் என்ன என்று சொல்லுங்கள்" என்றார். பதிலளிக்க ஸ்ரீ பாதராயணி சொன்னார்: "உங்கள் முன்னோன் ராஜஸூய யாகத்தில், அவருடைய உறவினர்கள் அன்பால் பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். பீமன் சமையலறையைக் கவனித்தார்; சுயோதனன் (துரியோதனன்) பொக்கிஷத்தைக் கவனித்தான்; சகதேவன் பூஜையை நடத்தினார்; நகுலன் தேவையான பொருட்களை வாங்கினார். அர்ஜுனன் மூப்பர்களுக்குப் பணிவழங்கினார்; கிருஷ்ணர் பாதங்களைத் துவைத்தார்; திருபதையின் மகள் (திரௌபதி) உணவு பரிமாறினார்; கர்ணன், உயர்ந்த மனப்பான்மையுடன், தானங்களை வழங்கினார்." இவ்வாறு, அந்த மகா யாகமும், கிருஷ்ணரின் மகிமையும், சிசுபாலனின் வதையும், அனைவரது மகிழ்ச்சியையும், துரியோதனன் மட்டும் அதனைத் தாங்க முடியாமல் இருந்ததையும், அந்தச் சபையில் நடந்தது போலவே, பக்தி உணர்வோடு விவரிக்கப்பட்டது.