ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பாண்டு மகனுடைய ராஜசூய யாகத்திற்கு, த்ரோணர், பீஷ்மர், க்ருபாச்சாரியார் ஆகியோர் மற்றும் மற்ற பெரியோர்களும் அழைக்கப்பட்டார்கள். துரிதராஷ்டிரர் தன் மக்களுடன் வந்தார்; மிகுந்த ஞானம் கொண்ட விதுரரும் வந்தார். பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், சுத்ரர்கள் என நான்கு வர்ணத்தினரும், இந்த மகா யாகத்தை காண ஆவலுடன் வந்தார்கள். அரசர்களும், அவர்களது رعியையும், அனைவரும் அங்கு கூடியிருந்தார்கள். பிராமணர்கள் தங்கம் கொண்ட கலப்பைகளால் யாகசாலையை சாஸ்திர விதிப்படி தயார் செய்து, அரசனை யாகத்திற்காக துவக்கச் செய்தார்கள். யாக உபகரணங்கள் அனைத்தும் பழங்காலத்தில் வருணனுக்காக செய்யப்பட்டதைப் போல தங்கத்தில் இருந்தன. இந்திரன் முதல் உலகங்களை பாதுகாக்கும் தேவர்கள், பிரம்மா, சிவன் ஆகியோரும் அங்கு வந்திருந்தார்கள். சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், பெரும் பாம்புகள், முனிவர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸ்கள், பறவைகள், கின்னரர்கள், சாரணர்கள் என பல்வேறு வகை உயிரினங்களும் தங்கள் கூட்டத்துடன் வந்திருந்தனர். அழைப்பு பெற்ற அரசர்களும், அவர்களது மனைவிகளும், பாண்டு மகனுடைய ராஜசூய யாகத்திற்கு வந்தனர். அவர்கள் அனைவரும், கிருஷ்ணரிடம் பக்தி கொண்ட ஒருவருக்கு இப்படிப்பட்ட மகத்தான யாகம் உகந்தது என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். தெய்வீக ஒளி பொருந்திய பூஜாரிகள், அந்த மகா அரசனுக்காக ராஜசூய யாகத்தை முறையாக நடத்தினர்; அது பிரசேதஸுக்கு தேவர்கள் செய்ததைப்போல் சிறப்பாக இருந்தது. யாக நாளில், பூமியின் அதிபதி, மிகுந்த கவனத்துடன், அதிர்ஷ்டசாலிகள் ஆன பூஜாரிகள் மற்றும் சபை முதன்மைவர்களை மரியாதை செய்தார். யாக சபை உறுப்பினர்கள், யாருக்கு மிக உயர்ந்த மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று விவாதித்தபோது, ஒருமித்த முடிவுக்கு வர முடியவில்லை. அப்போது சகதேவன் பேச ஆரம்பித்தான். "அச்யுதன், ஸாத்வதர்களின் அதிபதி, இவர் தான் உயரிய மரியாதைக்கு உரியவர். ஏனெனில் எல்லா தேவர்கள், தலங்கள், காலங்கள், செல்வம், அனைத்தும் இவரில் அடங்கியுள்ளது. இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மா இவரே; யாகங்கள், ஹோமங்கள், மந்திரங்கள், சாங்க்யம், யோகம்—இவை எல்லாம் இவரை நோக்கி செல்கின்றன. இவர் ஒருவரே, இரண்டாவதாக இல்லை; இவரே இந்த அநாதி அநந்த பிரபஞ்சம்; தானாகவே பிறந்து, உலகங்களை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கின்றார். இவர் பார்த்து, இங்கு பல்வேறு செயல்களை நிகழ்த்துகிறார்; தர்மம் முதலிய உயரிய நன்மைகள் அனைத்தும் இவரிலிருந்து பிறக்கின்றன. ஆகவே, இந்த உயரிய மரியாதை மகா கிருஷ்ணருக்கு செய்யப்பட வேண்டும்; இதனால் அனைத்து உயிர்களுக்கும், தன்னிற்கும் மரியாதை செய்ததாக ஆகும். அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவாகவும், மற்ற எதையும் காணாதவராகவும், சாந்தியிலும் பூரணத்திலும் நிறைந்தவராகவும் உள்ள கிருஷ்ணருக்கு, அளவில்லா பலன்கள் வேண்டும் என்றார் மரியாதை செய்ய வேண்டும்." இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் மகிமையை அறிந்த சகதேவன் சொன்னதும், அவர் மௌனமானார். அவருடைய வார்த்தைகளை கேட்ட சபையின் சிறந்தோர் "அருமை, அருமை!" என்று பாராட்டினர். அந்தப் பிராமணரின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், சபையின் உள்ளத்தை அறிந்த அரசன், மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, அன்புடன் ஹ்ருஷீகேசனுக்கு மரியாதை செய்தார். அவர் கிருஷ்ணரின் பாதம் கழுவிய புனித நீரை, தன் மனைவிகள், சகோதரர்கள், அமைச்சர்கள், குடும்பத்துடன் தம் தலையில் மகிழ்ச்சியுடன் வைத்தார். மஞ்சள் நிற புடவை, பொன்னாடைகள், அழகிய ஆபரணங்கள் கொண்டு கிருஷ்ணரை போற்றினார்; அவரது கண்களில் கண்ணீர் மல்க, அவரை நேரில் பார்க்க முடியாமல் இருந்தார். இவ்வாறு கிருஷ்ணருக்கு மரியாதை செய்யப்படுவதைப் பார்த்த மக்கள் அனைவரும் கைகூப்பி வணங்கி, "ஜெயம்! நமஸ்காரம்!" என்று குரலெழுப்பினர்; அப்போது மலர்கள் மழையாக பொழிந்தன. அப்போது, தமகோஷனின் மகன் சிசுபாலன், கிருஷ்ணரின் குணங்களைப் புகழும் வார்த்தைகளை கேட்டு கோபத்தில் எழுந்து, தன் கரங்களை நீட்டி, அஞ்சாமல் கடுமையான வார்த்தைகளை சபையில் உரைத்தான். அவை எல்லாம் பகவானுக்கு அறியப்பட்டன. "சத்யவதியின் வேத மரபில் 'பிரபு என்பவர் காலம்; அவரை வெல்ல முடியாது' என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும், பெரியோரின் ஞானமும் சில சமயம் குழந்தையின் வார்த்தையால் குழப்பப்படலாம். நீங்கள் மதிப்பை உணர்வதில் முதன்மை வாய்ந்தவர்கள்; குழந்தை பேச்சால் சாய்ந்து விட வேண்டாம். இந்த சபையின் எல்லா தலைவர்களும் கிருஷ்ணர் இந்த மரியாதைக்கு உரியவர் என்று ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர். தவம், ஞானம், விரதம் ஆகியவற்றை மேற்கொண்டு, ஞானத்தால் தம் மாசுகளை அழித்த, பரம முனிவர்கள், உலகங்களை காக்கும் தேவர்களாலும் மதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களை விட, ஒரு ஆயர், குலத்திற்கு களங்கமானவன், எவ்வாறு இந்த மரியாதைக்கு உரியவன்? இது ஒரு காகம் ஹவிசு பெறுவது போலவே. வர்ணம், ஆசிரமம், குடும்பம் இல்லாதவன், எந்த கடமையிலும் பங்கு இல்லாதவன், தன் விருப்பப்படி நடப்பவன், குணங்கள் இல்லாதவன்—இவன் எவ்வாறு மரியாதை பெறக்கூடும்? அவர்களது குலம் யயாதியால் சபிக்கப்பட்டு, நல்லவர்களால் தள்ளப்பட்டு, எப்போதும் மதுவில் மயங்கும் பழக்கத்தால், மரியாதைக்கு ஏற்றதல்ல. பிரம்மரிஷிகள் வாழும் நிலங்களை விட்டுவிட்டு, பிராமணர்களின் ஒளியின்றி, கடல் கடந்து போய்வாழும் இந்த அயோக்யர்கள், மக்கள் வாழ்வை கெடுக்கின்ற கள்வர்கள் போல இருக்கின்றனர்." இவ்வாறு பல அபசகுன வார்த்தைகளைச் சொன்ன சிசுபாலன், தன் பாக்கியம் இழந்தவன் போல் இருந்தான். ஆனால் பகவான், சிங்கம் நரி கத்துவதை கேட்பது போல, பதில் கூறாமல் அமைதியாக இருந்தார். பகவானை இழிவுபடுத்தும் அவமதிப்பை சகிக்க முடியாமல், சபை உறுப்பினர்கள் தங்கள் காதுகளை மூடி, அந்த அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறி, சிதி அரசனைப் பழித்தனர். பகவானோ அல்லது அவரது பக்தர்களோ அவமதிக்கப்படும்போது அதை கேட்டும், அந்த இடத்தில் இருந்து விலகாதவன், முன்னர் நல்லவன் இருந்தாலும், தர்மத்திலிருந்து வீழ்வான். அப்போது, பாண்டவர்கள், மற்றும் மட்சிய, கேகய, ஸ்ரிஞ்ஜய அரசர்களும், கோபத்தில் எழுந்து, ஆயுதம் எடுத்து, சிசுபாலனை கொல்ல விரைந்தனர். ஆனால், சிசுபாலன் அச்சமின்றி, வாளும் கேடயமும் எடுத்து, கிருஷ்ணருக்கு துணைநிற்கும் அரசர்களைத் திட்டினான். அந்த சமயத்தில், பகவான் தானே எழுந்து, தன் பக்கவாதிகளைத் தடுத்தார்; கோபத்துடன், சக்கரத்தை வீசி, விழும் பகைவரின் தலையை வெட்டினார். சிசுபாலன் சாய்ந்ததும் பெரும் குழப்பம் ஏற்பட்டது; அவனுடன் வந்த அரசர்கள் தம் உயிரைக் காப்பாற்ற பல திசைகளிலும் ஓடினர். சிசுபாலனின் உடலில் இருந்து ஒரு பிரகாசமான ஜோதி எழுந்து, வாசுதேவரிடம் சேர்ந்தது; அனைவரும் பார்த்தார்கள், அது விண்ணிலிருந்து பூமிக்கு விழும் தாரகையைப் போல இருந்தது. மூன்று பிறவிகளாகச் சேகரித்த பகை உணர்வால், அவன் அவனைத் தியானித்து, அதே பரம்பொருளில் லயித்தான்; ஏனெனில், மனநிலைதான் அடுத்த பிறவிக்கு காரணம். பிரமணர்கள் மற்றும் உதவியாளர்களுக்கு அரசன் விதிப்படி பரிசுகள் வழங்கி, யாகம் முடிவில் அபிஷேகத்தைச் செய்தார். யாகம் முடிந்ததும், யோகாதிபதியான கிருஷ்ணர், நண்பர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, சில மாதங்கள் அங்கு தங்கினார். பிறகு, அரசன் விடமாட்டேன் என்றாலும், தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணர், தன் மனைவிகள், அமைச்சர்கள் உடன், தன் நகரத்திற்குத் திரும்பி சென்றார்.