ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அடுத்த மாதத்தில், கோகர்ணர் மீண்டும் அந்த புனிதக் கதையை உரையாடினார்; மேலும், அவர்கள் மீண்டும் ஏழு இரவுகள் தொடர்ந்து அதைக் கேட்டார்கள். நாரதா, இப்போது அந்தக் கதையின் முடிவில் என்ன நடந்தது என்பதை கேளுங்கள். அந்தக் கதையின் முடிவில், பக்தர்களும் தெய்வீக வாகனங்களும் உடன், ஹரி தாமாகவே அங்கு தோன்றினார். அப்போது வெற்றியின் முழக்கங்களும், வணக்கங்களும் எல்லா இடங்களிலும் எழுந்தன. ஹரி ஆனந்தத்தில் தன் பாஞ்சஜன்ய சங்கை முழங்கினார்; கோகர்ணரை அணைத்துக் கொண்டு, அவரை தன்னையொத்தவராக ஆக்கினார். உடனே, ஹரி அந்தக் கேட்க வந்த மற்ற அனைவரையும், மேகத்தைப் போல கருப்பு நிறத்துடன், மஞ்சள் பிட்டம்போன்ற உடை அணிந்தவர்களாகவும், கிரீடம் மற்றும் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாகவும் மாற்றினார். அந்த ஊரில் வாழ்ந்த குதிரை வளர்ப்போர், பிறவழக்கினராயினும், கோகர்ணரின் கருணையால் அவர்கள் எல்லோரும் அந்த நேரத்தில் தெய்வீக வாகனங்களில் ஏற்றப்பட்டார்கள். அந்தக் கோபாலரும், கோகர்ணருடன் சேர்ந்து, யோகிகள் செல்லும் ஹரியின் உலகத்திற்கும், கோபாலர்களால் விரும்பப்படும் கோலோகத்திற்கும் சென்றார்கள்; அந்தக் கதைகளை கேட்டதில் மகிழ்ந்த பக்தவத்ஸலன் ஆண்டவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். முன்னர் அயோத்தியாவாசிகள் ராமருடன் சேர்ந்தது போல, இப்போது கிருஷ்ணர் அவர்களை யோகிகளுக்குக் கூட எளிதில் கிடைக்காத கோலோகத்திற்குச் சேர்த்தார். அந்த உலகில், சூரியன், சந்திரன், சித்தர்கள் எவரும் எட்ட முடியாத அந்த இடத்திற்கே, அவர்கள் பகவத்கதையை ஏழு நாட்கள் கேட்டதால் சென்றார்கள். ஏழு நாள் யாகங்களில் பெறப்படும் ஒளிமிக்க பலனை, கோகர்ணரின் கதையின் ஒவ்வொரு எழுத்தையும் காதால் குடித்தவர்கள் பெறுகிறார்கள்; அவர்கள் கருப்பையில் இருந்தாலும் மீண்டும் பிறக்கமாட்டார்கள். காற்று, நீர், இலைகளை உண்டு, உடலை வாட வைக்கும் தவம் செய்து, கடுமையான யோகாப்யாசங்கள் செய்தாலும், அந்த ஏழு நாள் பகவதக் கதையை கேட்டால் கிடைக்கும் நிலையை அடைய முடியாது. சித்திரகூட்டில் வாழும் முனிவர்களில் தலைவரான ஷாண்டில்ய முனிவர் கூட, பரம ஆனந்தத்தில் மூழ்கி, இந்த புனித வரலாற்றைக் கூறுகிறாராம். இந்தக் கதை மிகவும் தூயது; ஒருமுறை கேட்டாலே பாபங்கள் அழிகின்றன. அதை ஸ்ராத்தத்தில் பயன்படுத்தினால் பித்ருகள் திருப்தி அடைகிறார்கள்; தினமும் சொன்னால் மோக்ஷம் கிடைக்கும், மீண்டும் பிறப்பு இல்லை. இப்போது, ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் மகிமை—ஆறாம் அதிகாரம்: ஏழு நாள் பாகவதம் கேட்பதற்கான முறையை குமாரர்கள் விளக்குகிறார்கள்: ஏழு நாள் பாகவதக் கதை கேட்கும் முறையை இப்போது நாங்கள் சொல்கிறோம்; பொதுவாக இது நண்பர்களும், செல்வமும் சேர்த்து நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதே மரபு. ஒருவர் ஜோதிடரை அழைத்து, சுபகாலத்தை ஆராய்ந்து, திருமணத்திற்கு ஏற்ப ஏற்பாடுகள் செய்வது போல, எல்லா வசதிகளையும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். நபஸ், ஆஷ்வினம், ஊர்ஜா, மார்கசீர்ஷம் ஆகிய மாதங்கள் புனிதமானவை; இந்த மாதங்களில் கதையை ஆரம்பித்தால் கேட்பவர்களுக்கு மோக்ஷம் கிடைக்கும். மற்ற மாதங்களைப் பிராமணர்கள் தவிர்க்க வேண்டும்; அவற்றை முழுமையாக விட்டுவிட வேண்டும். மற்ற நண்பர்களையும், பொறுப்புடன் செயல்படும் நபர்களையும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு பகுதியில், முயற்சியுடன் செய்தி அனுப்ப வேண்டும்: "இங்கு பாகவதக் கதை நடைபெறுகிறது, குடும்பஸ்தர்கள் வாருங்கள்" என்று அழைக்க வேண்டும். ஹரியின் கதைகள், அச்யுதனின் புகழ்கள் எங்கும் பரவ வேண்டும்; பெண்கள், சூத்ரர்கள், மற்றவர்கள் ஆகியோருக்கும் இதன் பயன் எட்ட வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு பகுதியில், வைஷ்ணவர்களில் விருப்பத்துடன் ஹரிகீர்த்தனையில் ஈடுபடுவோர்களுக்கு அழைப்பிதழ்கள் அனுப்ப வேண்டும்; அவர்களது எழுதும் விதியும் இங்கே கூறப்பட்டுள்ளது. நல்லவர்கள் ஏழு இரவுகள் ஒன்றாக கூடுவார்கள்; இது மிகவும் அரிதான நிகழ்வு; இங்கு நடைபெறும் பாகவதக் கதை, தனித்துவமான, புதுமையான சுவையுடன் இருக்கும். ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் அமிர்தத்தை குடிக்க ஆவலாக இருப்பவர்கள் அனைவரும் விரைந்து, பக்தியுடன் வாருங்கள். இடமில்லாத நேரம்—even ஒரு நாள்—even இருந்தாலும், எப்படியாவது கலந்து கொள்ள வேண்டும்; இங்கு ஒரு கணம் கூட அரிது. அனைவருக்கும் பணிவுடன் ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும்; வந்தவர்களுக்கு வசதிகள் செய்ய வேண்டும். தீர்த்தத்தில், காடுகளில், இல்லத்திலும்—even எங்கேயும்—கேட்பது உயரமானதாகும்; நிலம் விசாலமாக உள்ள இடமெல்லாம், இந்தக் கதைகளை சொல்வதற்குப் பொருத்தமான இடம். பூமியை தூய்மைப்படுத்தி, தரையை சுத்தம் செய்து, மண்ணால் அலங்கரித்து, வீட்டு உபகரணங்களை ஓரமாய் வைக்க வேண்டும். ஐந்து நாட்கள் கழித்து, முன்பே விரித்திருந்த கம்பளங்களை சுத்தம் செய்து, உயரமான பந்தல் அமைத்து, வாழைத் தண்டுகளால் அலங்கரிக்க வேண்டும். பழங்கள், பூக்கள், இலைகள், பந்தலால் அழகாக அலங்கரிக்க வேண்டும்; நான்கு திசைகளிலும் கொடிகள் பறக்க வேண்டும்; செல்வம் நிறைந்த ஒளியுடன் இருக்க வேண்டும். மேலே ஏழு உலகங்களும் விரிவாக வரையப்பட வேண்டும்; அங்கு துறவறம் கொண்ட பிராமணர்கள் அமர்ந்து விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். முதலில் அவர்களுக்கான ஆசனங்கள் ஒழுங்காக அமைக்க வேண்டும்; உரையாடுபவருக்காக ஒரு சிறப்பு திவ்ய ஆசனம் அமைக்க வேண்டும். கதை சொல்வோர் வடக்கு நோக்கி அமர வேண்டும்; கேட்போர் கிழக்கு நோக்கி அமர வேண்டும்; அல்லது, சொல்வோர் கிழக்கு நோக்கினால், கேட்போர் வடக்கு நோக்க வேண்டும். அல்லது, கிழக்கு திசை வழிபட்டவரும், வழிபடுபவரும் இடையே இருக்க வேண்டும்; இது காலம், இடம் தெரிந்தவர்களால் கூறப்படுகிறது. கதை சொல்வோர் வைராக்கியமுள்ள வைஷ்ணவ பிராமணராக, வேதங்களில் தூய்மையுடன், உதாரணங்களை நன்கு அறிந்தவராக, விருப்பம் இல்லாதவராக இருக்க வேண்டும். பல தத்துவங்களில் குழப்பமடைந்தவர்கள், பெண்களில் ஆசை கொண்டவர்கள், வேதத்திற்கு விரோதமான கருத்துக்களைப் பின்பற்றுவோர்—even அவர்கள் பண்டிதர்களாக இருந்தாலும்—சுகபிரம்மாவின் பாகவதம் சொல்வதில் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். உரையாடுபவருக்கு உதவ, மேலும் ஒரு பண்டிதரை அருகில் அமர்த்த வேண்டும்; சந்தேகங்களை தீர்த்து, மக்களுக்கு அறிவு வழங்க விழைவோடு இருப்பவராக இருக்க வேண்டும். உரையாடுபவர், விடியற்காலையில் தலையை முற்றிலும் சவரம் செய்து, சுபவிரதத்திற்காக தயார் செய்ய வேண்டும்; சூரிய உதயத்திற்கு முன், தீர்த்தம் செய்து, ஸ்நானம் செய்து தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும். தினமும், சுருக்கமாக தன் சாந்த்யாவந்தனம் மற்றும் மற்ற நித்யகர்மங்களை செய்து, கதைக்கு தடையில்லாமல் வி஘்னேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும். பித்ருகளுக்கு திரிப்தி அளித்து, பாவம் நீக்க, பிராயசித்தம் செய்து, ஒரு மண்டலம் அமைத்து, அங்கு ஹரியை பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். கிருஷ்ணருக்கு உரித்தான மந்திரத்துடன், முறையாக பூஜை செய்ய வேண்டும்; பிரதக்ஷிணை செய்து, சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, பூஜை முடிவில் ஸ்துதி செய்ய வேண்டும்: "கருணையின் கடலே, கர்மவினையால் பிணைந்துள்ள என்னை, சம்சார சாகரத்தில் மூழ்கிய என்னை, இந்தப் பிறவி கடலிலிருந்து ஏற்றி உய்த்திடும்" என்று பிரார்த்திக்க வேண்டும்.