ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மகாபாரதத்தின் அந்த புனிதமான தருணத்தில், இரு வீரர்கள்—பீமனும் ஜராசந்தனும்—போர்க்களத்தில் எதிரெதிராக நின்றனர். அவர்கள் இடது, வலது என்று சுழன்று சுழன்று நடனமாடும் நடனக்காரர்களைப் போல போரிட்டனர்; அந்தக் காட்சி மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தது. அவர்கள் கொண்ட கோல்களின் மோதி எழுப்பிய சத்தம், மின்னல்பாயும் இடியோசையைப் போல் முழங்கியது; யானைகள் தங்கள் தந்தங்களை மோதி எடுக்கும் சத்தத்தைப் போல அது இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் தங்கள் வலுவான கரங்களால் கோல்களை வீசி, ஒருவரை ஒருவர் தோளில், இடுப்பில், காலில், முழங்காலில், தலைவில் தாக்கினர். அந்தக் கோல்கள், இரு எரியும் யானைகள் போரிடும் போது கிளைகள் முறியும் போல், உடைந்துபோனது. கோல்களால் தாக்கித் தீர்ந்த பின், இருவரும் தங்கள் இரும்புபோல் கடினமான கரங்களால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்; அவர்களின் கைகளின் மோதி எழுந்த சத்தம், மீண்டும் இடியோசையை ஒத்தது. இருவரும் திறமை, வலிமை, ஊக்கத்தில் சமமாக இருந்ததால், அந்தப் போரில் யாரும் தளரவில்லை; வேகம் குறையவில்லை; அந்த சமரத்தை வேறுபடுத்திக் கூற முடியவில்லை, அரசே. இப்படியே அவர்கள் போரிட்டபோது இருபத்தேழு நாட்கள் கடந்துபோனது; அவர்களது நண்பர்கள் இரவில் அருகில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். ஒருநாள், விருகோதரன் தன் தாய்மாமனாரான கிருஷ்ணரிடம், “மாதவா, நான் ஜராசந்தனை போரில் வெல்ல இயலவில்லை,” என்று மனம் திறந்து கூறினார். அப்போது ஹரி, எதிரியின் பிறப்பும் இறப்பும் அறிவார்; ஜரா எனும் ஒரு சக்தி ஜராசந்தனின் உயிரைத் தாங்கி நிற்பதை அறிந்த அவர், தன் சக்தியைப் பீமனுக்குப் பகிர்ந்து, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசித்தார். ஆழ்ந்து சிந்தித்த அவர், எதிரியை அழிக்கும் முறையை நினைத்து, பீமனுக்கு ஒரு கிளையை இரண்டாகப் பிளந்து காட்டினார். இந்தக் குறியைக் கவனித்த பீமன், வீரர்களில் சிறந்தவர், தன் எதிரியை கால்களில் பிடித்து, தரையில் வீசினார். பின்னர், ஒரு கால் மீது தன் காலை வைத்து, மற்றொரு காலைக் கரங்களால் பிடித்து, ஒரு பெரிய யானை கிளையைப் பிளக்கும் போல், ஜராசந்தனை பின்புறம் இருந்து பிளந்தார். அந்த உடல் இரண்டாகப் பிளந்தது; ஒரு பகுதி ஒரு கால், தொடை, விருப்பு, இடுப்பு, முதுகு, மார்பு, தோளுடன் இருந்தது; மற்றொரு பகுதி ஒரு கை, கண், புருவம், செவி ஆகியவற்றுடன் இருந்தது. மகத நாட்டின் அரசன் இவ்வாறு வீழ்ந்தபோது, பெரும் கூச்சல் எழுந்தது; மக்கள் பீமனை, வெற்றியடைந்தவர்களையும் தவறாதவர்களையும் அணைத்து, மரியாதை செலுத்தினர். பின்னர், உயிர்களின் படைப்பாளியும் தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்தும் பரமாத்மாவுமான கிருஷ்ணர், ஜராசந்தனின் மகன் சகதேவனை மகத நாட்டின் அரசனாக முடிசூட்டினார். ஜராசந்தன் சிறையில் வைத்திருந்த அரசர்களை விடுதலை செய்தார். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் “ஜராசந்தன் வதம்” எனும் எழுபத்திரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது. அப்போது, ஷுகர் தொடர்ந்தார்: பதினாறாயிரத்து எட்டுநூறு அரசர்கள், போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தவர்கள், மலையிலுள்ள ஒரு குகையிலிருந்து வெளியே வந்தனர். அவர்கள் அழுக்கான உடைகள் அணிந்திருந்தனர்; பசியால் மெலிந்த முகம், சிறை வேதனையால் சோர்வு. அவர்கள் முன்னால், கருஞ்சாயை உடையவர், மஞ்சள் பட்டு ஆடையில் தோன்றினார். அவரை அவர்கள் பார்த்தனர்; அவர் ஸ்ரீவத்ஸம் பொறித்த நான்கு கரங்களுடன், தாமரை போன்ற சிவப்புக் கண்களுடன், அழகான முகத்துடன், மகரக்கொம்பை ஒத்த குண்டலங்களுடன் பிரகாசித்தார். அவர் தாமரை, கோல், சங்கு, சக்கரம் ஆகியவற்றைத் தாங்கினார்; கிரீடம், மாலை, வளையல், கட்டு, புயவளை ஆகிய ஆபரணங்களில் அலங்கரித்திருந்தார். அவரது கழுத்தில் சிறந்த ரத்தினமும், காட்டுப்பூக்களால் செய்யப்பட்ட மாலையும் இருந்தது. அரசர்கள் தங்கள் கண்களால் அவரை விழுங்கும் போல் பார்த்தனர்; நாவால் ருசிப்பது போல் அனுபவித்தனர். மூக்கால் மணம் பிடிப்பது போல், கரங்களால் அணைப்பது போல் உணர்ந்தனர். பாவம் தீர்ந்த அவர்கள், ஹரியின் பாதத்தில் தங்கள் தலைவணங்கி வணங்கினர். கிருஷ்ணரைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில், சிறை சோர்வு மறைந்தது; அவர்கள் கைகளைக் கூப்பி, ஹ்ருஷீகேசனை புகழ்ந்து பாடினர்: “தேவர்களின் தலைவனே, அழிவில்லாதவரே, சரணாகதர்களின் துயரை நீக்குபவரே, உமக்கு வணக்கம்! இந்தப் பிறவி மரணச் சுழற்சியில் சோர்ந்த எங்களை, உமக்கு சரணடைந்த எங்களை, காப்பாற்றும் கிருஷ்ணா!” “மதுசூதனா, மகத அரசனால் நாங்கள் ராஜ்யத்தை இழந்ததற்கு உமக்கு குற்றமில்லை; அரசர்களான எங்களுக்குப் பகவானின் அனுகிரகம் தான் காரணம்.” “அரசனுக்கு அதிகாரம், செல்வம் என்ற பெருமை இருந்தால், அவன் உண்மையான நலனை அடைய முடியாது; உமது மாயையால், நிலையற்ற செல்வத்தை நிலையானது என்று எண்ணுகிறான்.” “காணாதவர்கள் மாயையில் நீர் இருப்பதாகக் குழந்தைகள் நினைப்பது போல், அறிவில்லாதவர்கள் மாயை பொருள்களை உண்மை என்று கருதுகிறார்கள்.” “முன்பு, செல்வம், அதிகாரம் எனும் மயக்கத்தில், வெற்றி ஆசையால் நாம் ஒருவரை ஒருவர் போட்டியிட்டு, தங்கள் சொந்த رعாச்சிய மக்களை இரக்கம் இன்றி அழித்தோம், இறப்பு பக்கத்தில் இருப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல்.” “இந்த செல்வங்கள், கிருஷ்ணா, உமது ஆழமான, தடுக்க முடியாத சக்தியால், காலத்தால், உமது உருவத்தால், தயையால், எங்கள் பெருமை அழிந்தது; உமது பாதங்களை நினைவுகூர்கிறோம்.” “எனவே, இந்த மாயை போன்ற ராஜ்யத்தையும், எப்போதும் அழியும் உடலையும் விரும்பவில்லை; உமக்கு அர்ச்சனை செய்வதே எங்கள் ஆசை; அதனால் இந்நாளிலும் பிறப்பிலும் நன்மை கிடைக்கும்.” “உமது தாமரைக் கால்களை நினைவில் வைத்திருப்பது என்றும் நிற்கும் வழியை எங்களுக்கு உபதேசியுங்கள்.” “மீண்டும், மீண்டும் வாசுதேவனாகிய கிருஷ்ணருக்கு, ஹரிக்கு, பரமாத்மாவுக்கு, கோவிந்தனுக்கு வணக்கம்; சரணாகதர்களின் துயரை நீக்குபவருக்கு வணக்கம்.” அவ்வாறு அரசர்கள் புகழ்ந்தபோது, பந்தத்திலிருந்து விடுதலையான அவர்களிடம், எல்லோருக்கும் ஆதரவாக இருக்கும் கருணைமிகு பகவான் மென்மையான வார்த்தைகளால் உரையாற்றினார்: “இன்று முதல், அரசர்களே, நீங்களே விரும்பியபடி, என்மேல் உறுதியான பக்தி உங்களில் எழும்; நான் ஆத்மா, எல்லோருக்கும் இறைவன்.” “நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், அரசர்களே, நீங்கள் சரியான முடிவும், உண்மையான வார்த்தைகளும் கூறியுள்ளீர்கள்; செல்வமும் அதிகாரமும் மனிதனை எப்படி மயக்குகிறது என்பதைப் பாருங்கள்.” “ஹைஹயன், நஹுஷன், வேனன், ராவணன், நரகன் போன்ற தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களின் அரசர்களும் செல்வ பெருமையில் வீழ்ந்தார்கள்.” “இதனை அறிந்து, உடல் முதலியவை அனைத்தும் அழியக்கூடியவை என்பதை உணர்ந்து, எனக்கு யாகங்கள் செய்து, உங்களது رعாச்சிய மக்களை தர்மத்தோடு காப்பாற்றுங்கள்.” “உங்கள் رعாச்சிய மக்களை பாதுகாத்து, சந்தோஷம், துயரம், பிறப்பு, இறப்பு ஆகியவற்றை அனுபவித்து, உங்களது மனதை என்னில் நிலைநிறுத்தி, வாழும் வாழ்க்கையை ஏற்று நடத்துங்கள்.” “உடலிலிருந்து பற்றற்றவராக, ஆத்மாவில் ஆனந்தமடைந்து, விரதத்தில் நிலைத்து, மனதை முழுவதும் என்னில் வைத்து, இறுதியில் பரம்பொருளை அடைவீர்கள்.” இவ்வாறு கிருஷ்ணர் அரசர்களை உபதேசித்த பின், அவர்களது மனைவிகளுக்காக குளியல் விழா ஏற்பாடுகளுக்கு சேவகர்களை நியமித்தார். சகதேவனால், அரசர்களுக்குத் தகுந்த உடை, ஆபரணம், பூ, சாந்தம் ஆகியவற்றுடன் அபிஷேக ஆராதனை நடத்தினார். இவ்வாறு, ஜராசந்தன் வதம் நிகழ்ந்தது; அரசர்கள் விடுதலையாகி, கிருஷ்ணரின் திருநடனையும், கருணையையும் அனுபவித்து, அவரைத் துதித்தனர்.