ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம், தூதர் மிக வணக்கத்துடன் உரைத்தார்: “ஓ பிரபுவே! தர்மாத்மர்களை பாதுகாக்கவும், துஷ்டர்களை தண்டிக்கவும் நீர் இந்த உலகில் அவதரித்துள்ளீர். உமது கட்டளையை மீறக் கூடியவர் யார்? யாரேனும் தம் செயல்களின் பலனை உண்மையில் பெறுகிறார்களா என்பதை நாங்கள் அறியவில்லை. ராஜாக்கள் அனுபவிக்கும் இன்பம் கனவுபோலவே; அது பிறர்மீது சார்ந்தது. எப்போதும் அச்சத்தால் சுமையடைந்து, உயிரற்றவர்போல் வாழ்கிறோம். உம்மை அடைந்து எளிதாகக் கிடைக்கக்கூடிய ஆனந்தத்தை விட்டு விட்டு, உம்முடைய மாயையால் ஏமாந்து, இவ்வுலகில் பெரும் துன்பம் அனுபவிக்கிறோம்—இது எவ்வளவு பரிதாபகரம்! ஆகவே, துயரத்தை நீக்கும் உமது திருவடிகளை அடைந்துள்ள எங்களை, மகதனின் செயலால் கட்டுண்டுள்ள எங்களை விடுவிக்க வேண்டும். பத்தாயிரம் யானைகளுக்கு சமமான பலம் உடையவரே! விலங்குகளுக்குள் சிங்கம்போல ஆட்சி செய்த அந்த அரசனை, அவன் அரண்மனையில் நம்மை சிறை வைத்தவனை, நீர் அடக்கினீர். உலகை வெல்வதில் பெருமிதம் கொண்ட அவன், உம்மை எதிர்த்து இருபத்து இரண்டு முறை யுத்தத்தில் தோற்றான்; இப்போது அவன் உமது ஜனங்களை வேதனைப்படுத்துகிறான். ஜெயிக்க முடியாதவனே! தயவு செய்து தக்க முறையில் செயல்பட வேண்டும். இவ்வாறு மகதனிடமிருந்து துன்புறும் அரசர்கள் உம்மை காண விரும்பி, உமது திருவடிகளை சரணாகதி கொண்டுள்ளனர். அவர்களுக்கு உமக்கு ஏற்ற நன்மை செய்ய வேண்டும்” என்று தூதர் கூறினார். அந்த சமயத்தில், அந்த ராஜதூதர் இவ்வாறு உரைத்தபோது, தாமிர நிற ஜடைகள் உடைய, பிரகாசமாகத் தோன்றும் தெய்வீக முனிவர் நாரதர், சூரியன் போல திடீரென அங்கு வந்தார். அவரைக் கண்டதும், உலகின் எல்லா தேவாதிதேவர்கள் தலைவரான பகவான் கிருஷ்ணர், தம் சபையினரும், அணிவகுப்பினரும் எழுந்து, மகிழ்ச்சியோடு தலை வணங்கினர். உரிய மரியாதையுடன் ஆசனத்தை அளித்து, நாரதரிடம் அன்பும் பக்தியுமுடன் இனிய வார்த்தைகள் பேசினார். “இன்று மூவுலகிலும் எல்லாம் நலமாக இருக்கிறதா? அச்சம் இல்லையா? நீங்கள் உலகங்களில் சஞ்சரிக்கும்போது, புண்ணியம் பெருகுகிறது. மூவுலகிலும் உங்களுக்கு தெரியாதது எதுவும் இல்லை. எனவே, பாண்டவர்கள் என்ன திட்டமிடுகிறார்கள் என்று கேட்கிறோம்” என்று கிருஷ்ணர் கேட்டார். அப்போது ஸ்ரீநாரதர் கூறினார்: “பிரபுவே! உமது மாயையை நான் பலமுறை பார்த்துள்ளேன்; அதை கடக்க இயலாது. நீர் உலகத்தை உருவாக்கி, உமது சக்தியால் உயிரினங்களில் கலந்தும், மறைந்தும் நடப்பது, மரத்தில் மறைந்திருக்கும் தீபோல், வெளிப்படாமல் இருக்கிறது. எனவே, உம்முடைய செயல் எதுவும் எனக்கு ஆச்சரியமில்லை. இந்த உலகை உருவாக்கி, மறைக்கும் உமது செயல்களை யாரும் முழுமையாக அறிய முடியாது. எதுவும் உண்மை என்று தோன்றுவது அறிவின் பிரதிபலிப்பே. வேற்றுமை எதுவும் இல்லாத உம்மை வணங்குகிறேன். சம்ஸாரத்தில் அலைகின்ற ஆத்மாவிற்கு மோக்ஷம் அளிப்பவரும், உடலால் வரும் துன்பம் அறியாதவரும், உமது லீலைகளால் புகழ் பெருக்குவாரும், இருள் போக்கும் உம்மை சரணடைகிறேன். இருப்பினும், உம்முடைய பக்தரான உமது பித்தையின் மகன், உலகை ஆச்சரியப்படுத்தும் காரியத்தை மேற்கொள்ளும் பாண்டுபுத்திரரின் விருப்பத்தை நான் கூறுகிறேன். பாண்டுபுத்திரர், பிரம்மாவின் பதவியை விரும்பி, ராஜசூய யாகத்தை நடத்த விரும்புகிறார்கள். அந்த உன்னத யாகத்தில், தேவதைகள் மற்றும் பல புகழ்பெற்ற அரசர்களும், உம்மை தரிசிக்க விரும்பி கூடியிருப்பார்கள். உம்மை கேட்பதும், பாடுவதும், தியானிப்பதும் கூட அருகிலிருப்பவர்களைத் தூய்மையாக்கும்; உம்மை பார்த்து, தொட்டவர்கள் பெறும் புண்ணியம் அளவிட முடியாது. உமது திருவடிகளின் புகழ் சுவர்க்கம், பூமி, பாதாளம் என மூவுலகிலும் பரவியுள்ளது. அந்த திருவடிகளில் இருந்து பாயும் நீர்—வானில் மந்தாகினி, பாதாளத்தில் போகவதி, பூமியில் கங்கை—உலகங்களை புனிதமாக்குகிறது; அந்த நீர் எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை அளிக்கட்டும்.” இவ்வாறு நாரதர் கூறியபோது, யாதவர்கள் வெற்றி பெற வேண்டும் என ஆர்வமுடன் இருந்தார்கள். கேசவன் அப்பொழுது இனிமைமிக்க புன்னகையுடன் தம் சேவகர் உத்தவனை நோக்கி, “நீ எங்கள் கண்கள் போன்றவன்; சிருஷ்டியின் நோக்கு, கருத்து, எல்லாம் அறிந்த நண்பன். எனவே, இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு; நாங்கள் நம்பிக்கையுடன் அதனைச் செயல்படுத்துவோம்” என்றார். இவ்வாறு சொன்ன பகவானின் கட்டளையை, எல்லாம் அறிந்தவனாக இருந்தும், உத்தவன் பணிவுடன் தலை குனிந்து ஏற்றுக் கொண்டு பதில் கூறினான். இவ்வாறு இருபதாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள ‘தெய்வீக ஞான விசாரணை’ எனும் எழுபதாம் அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ஷுக முனிவர் சொன்னார்: “நாரத முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட உத்தவன், சபையினரும் கிருஷ்ணரின் மனத்தையும் உணர்ந்து, இவ்வாறு சொன்னான்: ‘பிரபுவே! முனிவர் சொன்னபடி, தாங்கள் யாகத்திற்கு ஆலோசகர் ஆகவும், தங்கள் பித்தையின் மகனான பாண்டவர்களைப் பாதுகாக்கவும், சரணாகதி புகும் அரசர்களை பாதுகாக்கவும் வேண்டும். தாங்கள் ஜயித்த அரசராக ராஜசூய யாகம் செய்ய வேண்டும்; அதற்கு ஜராசந்தனை வீழ்த்த வேண்டும். இது இரண்டும் ஒன்றாக நிறைவேறும். இது நமக்கும் பெரிய பயன் தரும்; ஜெயிக்கப்பட்ட அரசர்களை விடுவிப்பதன் மூலம் உமது புகழ் பெருகும். ஜராசந்தன் மிகப்பெரும் வீரன்; பத்தாயிரம் யானைகளுக்கு சமமான சக்தி உடையவன். அவனை வெல்லக்கூடியவன் பீமனே. அவனை இராணுவம் கொண்டு வெல்ல முடியாது; நூறு படைகள் போதாது. அவன் பிராமணர்களை மதிக்கும்; அவர்களின் வேண்டுகோளை நிராகரிப்பதில்லை. விர்கோதரன் (பீமன்) பிராமணனாக வேடமிட்டு சென்று, அவனிடம் யாசிக்கட்டும்; அப்போது அவன் உம்மை முன்னிலையில் வைத்து, ஒரே சமரில் அவனை நிச்சயம் கொல்வான். உயிரினங்களின் உற்பத்தி, அழிவுக்குக் காரணமான பரமாத்மா நீரே; ஹிரண்யகர்பா (பிரம்மா), சர்வா (சிவன்) ஆகியோரும் உமது சக்தியின் வடிவங்கள். உமது தூய செயல்கள் தேவலோக வீடுகளில் பாடப்படுகின்றன—அரசர்களின் எதிரிகளை அழித்ததும், உம்மை அடைந்த கோபிகள், குஞ்ஜரராஜனின் மனைவிகள், ஜனகரின் மகள்கள், உமது பெற்றோர்கள், முனிவர்கள், நாங்களும் பாடுகின்றோம். ஜராசந்தனை அழிப்பது பல பயனைத் தரும்; நீர் விரும்பும் யாகமும் இதனால் நிறைவேறும்.’ இவ்வாறு உத்தவனின் வார்த்தைகள் அனைத்தும், யாதவர்கள் மூத்தோர்கள், நாரத முனிவர், கிருஷ்ணர் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டன. பின்னர் தேவகியின் மகன் பகவான், பயணத்திற்குத் தயாராக உத்தரவிட்டார். மூப்பர்களிடம் விடைபெற்று, தம் சேவகர் தாருகன், ஜைத்ரன் முதலியோருக்கு பணிகள் ஒப்படைத்து, சக்திவாய்ந்தவர் பயணத்திற்குத் தயாரானார். தம் மனைவிகள், புதல்வர்கள், சேவகர்கள் ஆகியோரையும் அனுப்பி, சங்கர்ஷணரிடமும், யாதவர்களின் அரசரிடமும் விடைபெற்று, கருடன் குறியீடு கொண்ட ரதத்தில் ஏறினார். பின்னர், தம் படை—ரத, யானை, குதிரை, காலாட்படை ஆகிய தலைவர்களுடன் சூழப்பட்டு, மிருதங்கம், பறை, சங்கு, கம்பை ஆகிய இசைக்கருவிகள் முழங்கும் இடையிலும், பெரும் சப்தத்துடன் கிளம்பினார். அவரது மனைவிகள், தங்கள் மக்களுடன், அழகிய ஆடைகள், ஆபரணங்கள், வாசனைத் திரவியங்கள், மாலைகள் அணிந்து, பொன்னாலான பல்லக்குகள், ரதங்களில், வாளும் கேடயமும் கொண்ட பாதுகாப்பாளர்களால் சூழப்பட்டு, அசிதழுவாக பின்தொடர்ந்தனர். ஆண்கள், ஒட்டகங்கள், மாடுகள், எருமைகள், கழுதைகள், குதிரைகள், யானைகள், சேவகர்கள், பெண்கள்—இவர்கள் அனைவரும் வளையல்கள், வளைகள், போர்வைகள், ஆடைகள் அணிந்து, தங்கள் உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு பல திசைகளிலும் சென்றனர். அந்தப் படை, பெரிய கொடிகள், பரப்பைகள், குடைகள், விசிறிகள், பிரமாண்ட ஆயுதங்கள், ஆபரணங்கள், கிரீடங்கள், கவசங்கள் கொண்டு, சூரியன் போல ஒளிர்ந்தது. அதன் பெரும் சப்தம், பெரும் திமிங்கிலங்கள், அலைகள் எழும் கடலைப் போல இருந்தது. அப்போது, யாதவர்களின் தலைவனிடம் மரியாதை செய்த நாரத முனிவர், அவரை மனதில் நிலைநிறுத்தி வணங்கி, ஆகாயத்தில் புறப்பட்டார். அவரது தீர்மானத்தை கேட்ட முகுந்தன், பக்தியுடன் உரிய அர்ப்பணிப்புகளைச் செய்தார்.