ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

விருஷ்ணிகள் அனைவராலும் சூழப்பட்டு, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், சுதர்மா எனும் மஹா சபைசாலைக்குள் நுழைந்தார். அந்த சபையில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் ஆறு விதமான துயரங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர்களாக இருந்தனர். அங்கு உயர்ந்த சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த பகவான், தன் சொந்த பிரபையால் எல்லா திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தார். வீரமான யாதவர்கள் அவரைச் சுற்றி இருந்தனர்; அவர் அந்தக் கூட்டத்தில் நிலவில் நட்சத்திரங்கள் இருப்பதைப்போல் ஒளிர்ந்தார். அந்தச் சபையில், சபைநடவடிக்கைகளை நடத்தும் முதன்மை அதிகாரியும், நடன ஆசான்களும், பலவகையான சந்தோஷமும், நகைச்சுவையும் கொண்டு பகவானை அணுகினர். நடனக் கலைஞர்கள் தனித்தனி தாண்டவ நடனங்களை ஆடினர். மிருதங்கம், வீணை, முரசு, புல்லாங்குழல், சாளகம் எனும் இசைக்கருவிகள் ஒலிக்க, அவர்கள் பாடினர், புகழ்ந்தனர். சூதர், மகதர், மற்ற பாராட்டுநர்கட்கும் தங்கள் புகழ்ச்சிகளை அர்ப்பணித்தனர். அங்கே, சில பிரம்மணர்கள், பிரம்மத்தை அறிவோர், அமர்ந்து பழைய புகழ் பெற்ற அரசர்களின் கதைகளை விவரித்தனர். அப்போது, ராஜா, ஒருவன் முன்பு காணாத வகையில் தோற்றமுடையவன் வந்தான். காவலாளிகள் அவனை பகவானிடம் அறிவித்தார்கள்; அவன் உள்ளே அழைத்துவரப்பட்டான். அவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு, இருதயபூர்வமாக கைகூப்பி வணங்கி, ஜராசந்தனால் ஏற்பட்ட துயரத்தை அரசர்களிடம் தெரிவித்தான். ஜராசந்தனின் ஆளுமையை ஏற்க மறுத்த அரசர்கள், கட்டாயமாக சிறைபிடிக்கப்பட்டனர்; இருபது ஆயிரம் பேர்கள் கிரிவ்ரஜாவில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். அப்போது அந்த அரசர்கள், “கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! அளவிலாத ஆத்மா! சரணாகதர்களின் பயங்களை அகற்றுபவனே! நாங்கள் உலக வாழ்க்கையின் அச்சத்தால் கலங்கிப் பிரிந்துள்ளோம்; உன்னிடம் சரணாக வந்துள்ளோம்,” என்று புலம்பினர். “உலகம் தர்மத்தைப் பின்பற்றாமல், அதில் லயித்துள்ளது; இருந்தாலும், இந்தச் செயல் உன்னை வழிபடத்தான் நிகழ்கிறது. இங்கே யார், எவ்வளவு வலிமை கொண்டவராக இருந்தாலும், தூங்காதவரின் உயிர்நம்பிக்கையை ஒருவேளை துண்டிப்பவன்—அவனுக்கு வணக்கம். நீயே தாராளர்களை காப்பதற்கும், துஷ்டர்களை ஒழிப்பதற்கும் உலகில் அவதரித்துள்ளாய். உன் கட்டளையை மீற யார் முடியும்? அல்லது யார் தங்கள் செயற்கனியை அடைவார்கள்? எங்களுக்கு அது அறியவில்லை. அரசர்களின் ஆனந்தம் கனவுபோல், பிறர்மீது சார்ந்தது; எப்போதும் அச்சத்தில் நாங்கள் உயிரற்றவரைப்போல் வாழ்கிறோம். உன்னிடம் எளிதாகக் கிடைக்கும் ஆனந்தத்தை விட்டு, உன்னை மறந்து, இந்த உலக மாயையில் ஏமாந்து, பெரும் துயரமடைந்துள்ளோம். ஆகையால், சரணாகதர்களின் துயரை நீக்கும் உன்னுடைய திருவடிகள் எங்களை ஜராசந்தனின் பாசத்திலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும். பத்து ஆயிரம் யானைகளுக்கு சமமான வலிமை கொண்ட நீயே, மற்ற விலங்குகளுக்கு அரசனான சிங்கம்போல், அவன் அரண்மனையில் எங்களை அடைத்த அரசனை அடக்கினாய். உலகை வெல்வதில் பெருமிதம் கொண்ட அவன், உன் முன்னிலையில் இருபத்திரண்டு முறை போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டான். இப்போது அவன் உன் ஜனங்களைத் துன்புறுத்துகிறான்; ஜெயிக்க முடியாதவனே, ஏற்றவாறு செய். அந்த தூதர் கூறினான்: “இவ்வாறு, மகத நாட்டரால் சிறை வைக்கப்பட்டு, உன்னை காண விரும்பும் அரசர்கள் உன் பாதத்தில் சரணடைந்துள்ளனர்; அவர்கள் நலமடையுமாறு அருள்புரிய வேண்டும்.” அப்போது ஶுகர் சொன்னார்: அந்த தூதன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென, சூரியனைப்போல் பிரகாசிக்கும், மஞ்சள் நிற ஜடைகளை உடைய தெய்வீக முனிவர் நாரதர் அங்கு தோன்றினார். அவரைக் கண்டதும், உலகத்தலைவர்களின் தலைவனான பகவான் கிருஷ்ணர், தம் கூட்டத்துடன் எழுந்து, மகிழ்ச்சியுடன் தலை வணங்கி மரியாதை செய்தார். அவருக்கு உகந்த இருக்கை வழங்கி, பக்தியோடு மனமார்ந்த வார்த்தைகளால் அவரைத் திருப்திப்படுத்தினார். “இன்று மூவுலகிலும் நன்மை இருக்கிறதா? அச்சம் இல்லையா? நிச்சயமாக, நீர் உலகைச் சுற்றும் போது, புண்ணியம் அதிகரிக்கிறது. மூவுலகிலும் உங்களுக்கு தெரியாதது எதுவும் இல்லை. ஆகவே, பாண்டவர்கள் என்ன நினைக்கின்றனர் என்பதை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்,” என்று கிருஷ்ணர் கேட்டார். அப்போது, நாரதர் கூறினார்: “பகவான்! உமது மாயையை நான் பலமுறை கண்டுள்ளேன். அது கடக்க முடியாதது. நீர் உலகத்தை உருவாக்கி, தானே அதில் நடமாடும் போது, உமது மகிமை மரைந்திருப்பது மரத்தில் மறைந்துள்ள தீபோல். எனவே, உமது செயல்கள் எதுவும் என்னை ஆச்சரியப்பட வைக்கவில்லை. உலகத்தை உமது மாயையால் உருவாக்கி, மறைக்கும் உம்முடைய செயல்களை யார் முற்றிலும் அறிய முடியும்? உண்மையில் இருப்பது அறிவின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே. எல்லா வேறுபாடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட உமது சுபாவத்திற்கு நான் வணங்குகிறேன். சம்சாரத்தில் அலைக்கும் ஆத்மாவுக்கு முக்தியை அளிப்பவர், உடலால் வரும் துயரங்களை அறியாதவர், லீலையாக அவதரித்து தன் புகழை வளர்ப்பவர்—அந்த இருளை நீக்கும் உம்மிடம் நான் சரணாகி நிற்கிறேன். இன்னும், உமது பக்தரான, உம்முடைய பூர்வ பித்தியின் மகனான அந்த மன்னன் உலகை ஆச்சரியப்பட வைக்கும் ஒரு செயலுக்காக எண்ணுகிறான்; அதை நான் சொல்கிறேன். பாண்டுவின் மகன், பிரம்மா பதவியை விரும்பி, உம்மை ராஜசூய யாகத்தில் வழிபட விரும்புகிறான். அதற்கு நீர் சம்மதிக்க வேண்டும். அந்த உத்தம யாகத்தில், தேவர்கள், புகழ்பெற்ற அரசர்கள் அனைவரும் உம்மை காண ஆசையுடன் கூடுவார்கள். உம்மை கேட்பதும், பாடுவதும், தியானிப்பதும் கூட அருகில் இருப்பவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தும்; பார்க்கவோ, தொடவோ முடிந்தவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரும் புண்ணியம்! உமது திருவடிகளின் தூய புகழ் சுவர்களிலும், பூமியிலும், பாதாளத்திலும் பறைசாற்றப்படுகிறது. அந்த திருவடிகளில் இருந்து பாயும் நீர், வானில் மந்தாகினி, கீழ் உலகில் போகவதி, இங்கு கங்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்த நீர் உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. பின்னர், பகவான் கேசவன், தம் பக்கத்தினர் வெற்றி ஆசையுடன் இருந்தபோது, இனிமையான சிரிப்போடு, தம் சேவகனான உதவாவை மென்மையாக அழைத்தார். “நீயே நம்முடைய கண்கள்; உற்ற நண்பன்; சூழ்நிலையை அறிந்தவன். ஆகவே, இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு; நாங்கள் நம்பிக்கையுடன் அதன்படி செயல்படுவோம்,” என்றார். அப்பொழுது, எல்லாம் அறிந்தும், தாழ்மையுடன் தலைகுனிந்து, உதவா பகவானின் கட்டளையை ஏற்றுக்கொண்டு பதிலளித்தார். இவ்வாறு, பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியின் எழுபதாவது அதிகாரமான ‘தெய்வீக ஞான விசாரணை’ நிறைவடைந்தது. அடுத்து, ஶுகர் சொன்னார்: தெய்வ முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், ஞானிகளில் சிறந்தவன் உதவா, சபையின் மற்றும் கிருஷ்ணரின் எண்ணத்தை அறிந்து, இவ்வாறு பேசத் தொடங்கினார்: “பகவான், முனிவர் சொன்னபடி, நீர் யாகத்திற்கு ஆலோசகராகவும், உமது பித்தியின் மகனைப் பாதுகாக்கவும், சரணாகதர்களைத் தாங்கவும் வேண்டும். உலகை வென்றவனாக நீர் ராஜசூய யாகம் செய்ய வேண்டும்; ஜராசந்தனை வீழ்த்துவதும் இதற்கும் இரண்டும் ஒரே நோக்கை நிறைவேற்றும். இதனால் நமக்கும் பெரும் நன்மை கிடைக்கும்; சிறைபிடிக்கப்பட்ட அரசர்களை விடுவிப்பதன் மூலம் உமது புகழ் பரவும். அந்த மன்னன் வெல்ல முடியாதவன்; பத்து ஆயிரம் யானைகளுக்கு சமமான வலிமை கொண்டவன்; வலிமை உடையவர்களில், பீமனைத் தவிர யாரும் அவனை சமமாக்க முடியாது. அவனைப் படை கொண்டு அல்ல, தனிப்பட்ட சமரில் தோற்கடிக்க வேண்டும்; அவன் பிராமணர்களை மதிப்பவன், அவர்களது வேண்டுகோளை நிராகரிப்பதில்லை. ஆகையால், வ்ருகோதரன் (பீமன்) ஒரு பிராமணராக வேடமிட்டு, அவனிடம் யாசனை செய்யட்டும்; உன் முன்னிலையில் அவனை ஒரே சமரில் அவன் கண்டிப்பாக கொல்லுவான்—இதில் சந்தேகம் இல்லை. உயிரினும், உலகினும் காரணம் உம்மே; ஹிரண்யகர்பனும், சர்வனும் உமது காலமற்ற சக்தியின் வடிவங்கள்.” இவ்வாறு, அந்தச் சபையில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திவ்ய லீலைகள், பக்தர்களின் பரிதாபம், நாரத முனிவரின் அருளுரை, உதவாவின் அறிவுரைகள்—all ஆழ்ந்த பக்தி, ஞானம், மற்றும் தர்மத்தின் ஒளியில் ஒலித்தன.