ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அந்த நேரத்தில், யாதவர்கள் மற்றும் கிருஷ்ணர் பலவிதமான பெருமிதத்தில் மயங்கியிருந்த தீய மனப்பான்மையுடையவர்கள், அமைதியை விரும்பவில்லை; அவர்களுக்கு கட்டுப்பாடு என்பது தண்டனை போல, மிருகங்களுக்கு கம்பு எப்படி இருக்கிறதோ அதுபோல. நான் அமைதியை விரும்பி இங்கு வந்தேன்; கோபமடைந்த யாதவர்களையும் கிருஷ்ணனையும் மென்மையாக சமாதானப்படுத்தினேன். ஆனால், குற்றமுள்ள, சண்டை பிடிக்கும், குற்றமான மனம் கொண்டவர்கள், மீண்டும் மீண்டும் என்னை அவமதித்து, பெருமையுடன் அவமரியாதை வார்த்தைகள் பேசினார்கள். உக்ரசேனன், போஜர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள் ஆகியோரின் அதிபதி, உலகங்களை பாதுகாக்கும் இந்திரன் மற்றும் பிற தேவர்கள் கூட அவருக்கு கட்டுப்படுகின்றனர் அல்லவா? அவர், சுதர்மா சபையை அடைந்தவர், அமரர்களின் உலகத்தில் இருந்து பாரிஜாத மரத்தை கொண்டு வந்தவர்; அவருக்கு ராஜசிம்மாசனம் தகுதியில்லாதது என்று யார் சொல்ல முடியும்? ஸ்ரீதேவி நேரடியாக அவரது பாதங்களில் பணியாற்றுகிறாள்; அவர் எல்லாவற்றின் அதிபதி; அவருக்கு ராஜகௌரவம் மற்றும் உபகரணங்கள் தகுதி இல்லையா? அவரது தாமரை பாதங்களில் உள்ள தூசி, உலகங்களை பாதுகாக்கும் எல்லா தேவர்கள் தங்களது கிரீடத்தில் ஏந்துகிறார்கள்; அந்த தூசி புனிதமான இடங்களில் கூட அதிக புனிதம் கொண்டது. பிரம்மா, சிவா, மற்றும் நானும் அவருடைய ஒரு சிறு பகுதியின் பகுதி மட்டுமே; ஸ்ரீதேவி பல வருடங்கள் அவருக்கு சேவை செய்கிறாள்; அவருக்கு ராஜசிம்மாசனம் எங்கே? வ்ருஷ்ணிகள், குருக்கள் வழங்கிய நிலத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்; நாமே காலணிகள் போல இருக்கிறோம், குருக்கள் கிரீடம் போல இருக்கிறார்கள். செல்வத்தில் மயங்கியவர்கள், அவர்களது வார்த்தைகள் குழப்பமானதும் கடுமையானதும், மதுபானம் குடித்தவர்களின் பேச்சைப் போல; அவர்களை யார் பொறுக்க முடியும், யார் அறிவுரை கூற முடியும்? அப்போது, கோபத்தில், "இன்று நான் பூமியை கௌரவர்களிலிருந்து விடுவிப்பேன்!" என்று கூறி, தனது உலக்கையை எடுத்துக்கொண்டு, மூன்று உலகங்களையும் எரிக்க விரும்பும் போல எழுந்தார். உலக்கையின் முனையால் ஹஸ்தினாபுர நகரத்தை கிழித்து, கோபம் கொண்டு அதை கங்கை நதிக்கு இழுத்தார், தாக்க முனைந்தார். அந்த நகரம், கங்கை நதியில் ஒரு படகு போல சுழலும் போது, கௌரவர்கள் அதை இழுக்கப்படுவதைக் கண்டு பயத்தில் ஆடிப்போனார்கள். உயிர் வாழ விரும்பி, கௌரவர்கள் தங்கள் குடும்பத்துடன், லக்ஷ்மணா மற்றும் சம்பாவை முன்னிலைப்படுத்தி, கரங்களை கூப்பி, ஆண்டவரிடம் சரணடைந்தார்கள். "ஓ ராமா, எல்லாவற்றின் ஆதாரம், உமது சக்தியை நாங்கள் அறியவில்லை; எங்கள் தவறை மன்னிக்கவும்; நாங்கள் அறியாமையும் தவறான வழியில் சென்றவர்களும்." என்று வேண்டினர். "உங்களே, ஆதாரமில்லாமல், படைப்பு, பராமரிப்பு, மற்றும் அழிவின் காரணம்; உலகங்கள் உங்களது விளையாட்டுக்காக உருவாகின்றன என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்; நீங்களே அவற்றுடன் விளையாடுகிறீர்கள். நீங்களே, முடிவில்லாதவர், ஆயிரம் தலைகளுடன் பூமியை தலையில் சுமக்கிறீர்கள்; உலகம் உங்களுக்குள் இணைந்தபோது, நீங்கள் மட்டுமே இருக்கிறீர்கள், தனித்துவமானவர், ஒப்பற்றவர். உமது கோபம், உலகத்திற்கு பாடம் அளிக்கவே, பகை அல்லது பொறாமையால் அல்ல; நீங்கள், சத்த்வம் குணத்தை காக்கும் ஒருவர், எப்போதும் உயிர்களின் பாதுகாப்பில் ஈடுபட்டிருப்பவர்." "நீங்கள், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, சக்திகளை ஏந்துபவர், அழிவில்லாதவர்; உலகத்தை படைத்தவர்; உங்களுக்கு வணக்கம், உங்களை சரணடைந்தோம்." இவ்வாறு, பயத்தில் நடுங்கி, சரணடைந்த கௌரவர்களிடம், பலராமர் மகிழ்ச்சியுடன், "பயப்பட வேண்டாம்" என்று கூறி, அவர்களுக்கு பயமற்ற நிலை அளித்தார். துரியோதனன், அறுவை வயதான யானைகள் அறுபது, மற்றும் பன்னிரெண்டாயிரம் குதிரைகள் அஞ்சலி அளித்தார். மேலும், ஆறு ஆயிரம் பொன் சக்கரங்கள், சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கும், மற்றும் ஆயிரம் மாலையில்லாத பண்பாட்டுக் கன்னியர்கள் (மகள்களை விரும்பியதால்) அளித்தார். இவை அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்ட ஆண்டவர், சாத்த்வதர்களில் சிறந்தவர், தனது மகனும் மருமகளும் உடன், நண்பர்களால் மரியாதை செய்யப்பட்டு, அங்கிருந்து புறப்பட்டார். பிறகு, ஹலாயுதன் தனது நகருக்கு வந்தார்; தனது உறவினர்களுக்கு அன்புடன், யாதவர்களின் சபையில், குருக்களில் நடந்த செய்திகளை கூறினார். இன்றும், ராமரின் வீரத்தின் அடையாளத்தைத் தாங்கும் அந்த நகரம், கங்கை நதியின் தெற்கில் உயர்ந்த நிலையில், அனைவருக்கும் தெளிவாக உள்ளது. இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தில், உத்தர பகுதியில், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தில், "ஹஸ்தினாபுரத்தை இழுக்கும் சங்கர்ஷணனின் வெற்றி" என்ற அறுபத்தெட்டாவது அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, பகவான் கிருஷ்ணரின் குடும்ப வாழ்க்கை, நாரத முனிவரால் அனுஷ்டிக்கப்பட்டது பற்றி ஷுகர் கூறுகிறார்: நரகாஸுரன் வதம் செய்யப்பட்டதும், பல பெண்கள் கிருஷ்ணரால் ஒரே காலத்தில் திருமணம் செய்யப்பட்டதும் கேட்டு, நாரதர் அதை காண விரும்பினார். அற்புதம்! ஒரே உடலுடன், கிருஷ்ணர் எட்டு ஆயிரத்து இருநூறு பெண்களை, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வீட்டில், ஒரே நேரத்தில் திருமணம் செய்தார். த்வாரகாவை காண ஆவலுடன், திவ்ய முனிவர் அங்கு வந்தார்; தோட்டங்கள், பூங்காக்கள் மலர்ந்து, பறவைகளும் பிராமணர்களும் குரலுடன் முழங்கின. அங்குள்ள ஏரிகள், முழுமையாக மலர்ந்த நீல தாமரை, நீர்நிலா, நாள் மலரும் தாமரை, குமுதா ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உயர்ந்த புல்கள், மற்றும் ஹம்ஸா, கிரான் ஆகிய பறவைகளின் குரலால் முழங்கின. அந்த நகரம், ஒன்பது இலட்சம் கிரிஸ்டல் மற்றும் வெள்ளி அரண்மனைகளால் அழகுபடுத்தப்பட்டது; அவை பெரிய பச்சைமணியைப் போல, பொன் மற்றும் வைர அலங்காரங்களுடன் ஒளிர்ந்தன. அதன் சாலைகள், தெருக்கள், சந்தைகள், சந்திப்புகள் தனித்துவம் கொண்டவை; அழகான மண்டபங்கள், சபை கூடங்கள், தேவாலயங்கள் நிறைந்திருந்தன; சாலைகள், வாசல்கள், வழிகள், வீடுகள் தண்ணீரால் தெளிக்கப்பட்டு, கொடிகள், பட்டங்கள் சூரிய ஒளியைத் தடுத்தன. உள்ளே, பிரமாண்டமான உள் அறைகள், எல்லா குடும்பத்தாராலும் மதிக்கப்பட்டன; அங்கு ஹரியின் தனிப்பட்ட திறமை முழுமையாக வெளிப்பட்டது, ட்வஷ்ட்ரு உருவாக்கியதுபோல. அப்போது, நாரதர், ஷௌரி (கிருஷ்ணர்) மனைவிகளுள் ஒருவருக்கு சொந்தமான, பதினாறு ஆயிரம் அழகான அரண்மனைகளில் ஒன்றில் நுழைந்தார். அந்த அரண்மனை, பவளம் தூண்கள், சிறந்த லாபிஸ் லசுலி தரை, சப்பிரை சுவர்களுடன், தரை ஒப்பற்ற பிரகாசம் கொண்டது. ட்வஷ்ட்ரு உருவாக்கிய பந்தல்கள், முத்து மாலை தொங்க, இருக்கைகள், படுக்கைகள் சிறந்த வைரமும் யானை தந்தமும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கு, அழகான உடை அணிந்த பண்பாட்டுக் கன்னியர்கள், அணிகலன்கள் இல்லாமல்; ஆண்கள், சிறந்த உடை, பட்டை, தலையில் பட்டம், வைர காதணிகள் அணிந்திருந்தனர். ஜவுளி விளக்குகளின் ஒளி இருளை நீக்கியது; பல்வேறு பால்கனிகளில், மயில்கள் நடனமாடின; தூபம், புனித பலிகள் சமைக்கப்பட்டிருந்தன; ஆழ்ந்த புத்திசாலிகள், வெளியேறும் இடத்தை பார்த்து, உரக்க பாடினர். அங்கு, ஆயிரக்கணக்கான பண்பாட்டுக் கன்னியர்களில், குணம், அழகு, இளமை, உடை அனைத்திலும் சமமானவர்கள், முனிவர், சாத்த்வதர்களின் தலைவனை பொன்னான காமராவால் வீசும் அரசியை கண்டார். அவரைக் கண்டதும், பாக்கியசாலி ஆண்டவர், தர்மத்தை எல்லாம் காக்கும் தலைவன், உடனே படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, தலையில் கிரீடம் வைத்திருக்கும் தலை கொண்டு முனிவரின் பாதங்களை வணங்கி, கரங்களை கூப்பி, அவரை தனது இருக்கையில் வரவேற்றார். அவர், முனிவரின் பாதங்களை கழுவி, அந்த நீரை தனது தலையில் வைத்தார்; உலகத்திற்கு உபதேசம் செய்யும் ஆசான், தர்மத்தின் அதிபதி; அவரது பாதங்கள் 'பிரம்மண்யதேவா' என்ற புனிதம் கொண்டவை, அதுவே எல்லா புனித இடங்களிலும் உயர்ந்தது.