ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

குருக்கள் பலர் இருந்தும், நீதிமான் ஒருவரை அநீதியான முறையில் வென்று கட்டிப் போட்டீர்கள்; ஆனாலும், உறவினர்களிடையே ஒற்றுமை நிலைக்க வேண்டி இதை நான் பொறுத்தேன் என்று பாலராமர் கூறினார். பாலராமரின் வீரமும் வலிமையும் நிறைந்த இந்தக் கடும் வார்த்தைகளை கேட்ட குருக்கள், அதனால் தூண்டப்பட்டு, அதிசயத்தில் ஆழ்ந்தனர். பின்பு, "அரியதொரு விசயம்! காலத்தின் தடையில்லா இயக்கத்தால், உயர விரும்பும் ஒருவர் காலில் செருப்பு அணிந்து, தலைக்குக் கிரீடம் சூடுகிறார்," என்று அவர்கள் கூறினர். மேலும், "இளம் வயதில் இணைந்து, படுக்கை, இருக்கை, உணவு எல்லாம் பகிர்ந்த இந்த வ்ருஷ்ணிகள், நம்மோடு சமமாக்கப்பட்டு, நாம் அவர்களுக்கு அரச ஆசனங்களும் கொடுத்துள்ளோம். அவர்கள் சாமரம், சங்கு, வெள்ளை குடை, கிரீடம், சிங்காசனம், படுக்கை அனைத்தையும் நம்முடைய கவனக் குறைவால் அனுபவிக்கிறார்கள். யாதவர்களுக்கு நாம் அளித்துள்ள இந்த அரச மரியாதைகள், தானம் பெற்ற பாம்புகளுக்கு அமிர்தம் கொடுத்தது போல், அவர்களுக்கு பெருமையைத் தந்துவிட்டது. இன்று அவர்கள் நம்மைத் தைரியமாக கட்டளையிடுகிறார்கள். இந்த யாதவர்கள் நம்முடைய அருளால் உயர்ந்தவர்கள் என்றாலும், இப்போது நம்மை அவமதிக்கிறார்கள். பீஷ்மர், திரோணர், அர்ஜுனன் போன்ற குருக்கள் கூட, கொடுக்கப்படாததை, காட்டில் சிங்கம் கிடையினை பிடிப்பது போல், பிடிக்க முடியுமா? படராயணர் சொல்வதாவது: பிறப்பு, உறவு, செல்வம் ஆகியவற்றால் பெருமை கொண்ட குருக்கள், பாலராமரிடம் கடுமையான வார்த்தைகள் பேசி, அந்த நாகரிகமற்றவர்கள் நகருக்குள் சென்றனர். குருக்கள் செய்த தீமையும், அவர்கள் பேசிய அவமதிப்பான வார்த்தைகளும் கேட்ட அச்யுதன் (கிருஷ்ணர்), கோபத்தால் கண்களால் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு வெகுளியுடன், மீண்டும் மீண்டும் சிரித்தபடி பேசத் தொடங்கினார்: "இவர்கள் பலவிதமான பெருமையால் மயங்கிய தீயவர்கள்; இவர்கள் சமாதானத்தை விரும்புவதில்லை. இவர்களுக்கு அடக்கம் என்பது தண்டனை போல, மிருகங்களுக்கு குச்சியால் அடிப்பது போல். நான் இங்கு சமாதானம் விரும்பி வந்தேன்; கோபத்தில் இருந்த யாதவர்களையும் கிருஷ்ணரையும் அமைதிப்படுத்தினேன். ஆனால், இந்த அறிவில் குறைந்த, சண்டை பிடிக்கும் தீயவர்கள் என்னை மீண்டும் மீண்டும் அவமதித்து, பெருமையுடன் பேசினர். உக்ரசேனர், போஜர், வ்ருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள் ஆகியோரின் அதிபதி; இவருக்கு இந்திரனும் மற்ற உலகங்களின் காவலர்களும் பணிவுடன் இருக்கிறார்கள். சுதர்மா சபையில் புகுந்தவரும், அமரர்களின் உலகத்தில் இருந்த பாரிஜாத மரத்தை கொண்டு வந்து அனுபவித்தவரும், அரச ஆசனத்திற்கு தகுதியற்றவர் அல்ல. யாருடைய பாதத்தில் ஸ்ரீதேவி நேரில் சேவை செய்கிறாளோ, அந்த உலகாதிபதிக்கு அரச மரியாதை வேண்டுமா? யாருடைய தாமரைக் காலடித் தூசை உலக காவலர்களின் கிரீடங்கள் சுமக்கின்றனவோ, யாரை உலகத்தின் புனிதமான புனிதமாக வழிபடுகிறார்களோ, பிரம்மா, சிவன், நானும் அவருடைய ஒரு அங்கத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே; ஸ்ரீதேவி நீண்ட காலமாக அவருக்குச் சேவை செய்கிறாள்; அவருக்குப் பிறகு அரச ஆசனம் எங்கே? வ்ருஷ்ணிகள் குருக்களால் வழங்கப்பட்ட நிலத்தில் வாழ்கிறார்கள்; நாங்கள் காலணிகள் போல், குருக்கள் தலைக்கிரீடம் போல் இருக்கிறோம். செல்வத்தால் மயங்கிய, மனம் குழப்பமாகவும் கடுமையாகவும் பேசும் இவர்கள், யாராலும் அடக்க முடியாதவர்கள். அப்போது பாலராமர் கோபத்தில், "இன்று இந்த பூமியை கௌரவர்களிலிருந்து காலி செய்து விடுவேன்!" என்று உரக்க முழங்கினார். தனது கலப்பையை எடுத்துக் கொண்டு, மூவுலகையும் எரிக்க விரும்பும் பராக்கிரமத்துடன் எழுந்தார். ஹஸ்தினாபுரி நகரை கலப்பையின் முனையால் பிளந்து, கோபத்தில் கங்கையில் இழுத்து செல்லத் தொடங்கினார். நகரம் கங்கையில் ஒரு படகுபோல் சுழன்றது; கௌரவர்கள் அதை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்து பெரும் பயத்தில் ஆழ்ந்தனர். பிழைத்துக்கொள்ள விரும்பிய கௌரவர்கள், தங்கள் குடும்பத்துடன் வந்து, லக்ஷ்மணன், சம்பா ஆகியோரை முன்னிறுத்தி, கையைக் கூப்பி, ஆண்டவரிடம் சரணடைந்தனர்: "ஓ ராமா, எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம், உங்களுடைய வலிமை எவ்வளவு என்று எங்களுக்கு தெரியாது. எங்கள் அறியாமையால் செய்த தவறை மன்னியுங்கள். நீங்களே, எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல், படைப்பு, பேணி, அழிவு ஆகியவற்றிற்கு காரணமானவர். உலகங்கள் உங்களுடைய விளையாட்டாகவே பண்டிதர்கள் கூறுகிறார்கள்; நீங்களே அவற்றுடன் விளையாடுகிறீர். ஓ முடிவில்லாதவரே, ஆயிரம் தலைகளால் பூமியை உங்கள் கிரீடத்தில் சுமந்து விளையாடுகிறீர்; உலகம் உங்களுள் நீங்கும் போது, நீங்களே தனியாக, ஒப்பற்றவராக இருப்பீர். உங்கள் கோபம் உலகத்திற்கு பாடமாகும்; பகை, பொறாமை காரணமாக அல்ல. நீங்கள் சத்த்வ குணத்தை நிலைநிறுத்தி, எப்போதும் உலகத்தைப் பாதுகாக்க நினைப்பவர். நீங்கள் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, சக்திகளின் தாரகை, அழிவில்லாதவர்; உலகத்தை உருவாக்கியவரே, உங்களுக்கு வணக்கம், உங்களை சரணடைந்தோம்." சுகர் சொல்வதாவது: இவ்வாறு அச்சத்தில் நடுங்கி, சரணடைந்தவர்களால் திருப்தியடைந்த பாலராமர், "பயப்பட வேண்டாம்" என்று கூறி அவர்களுக்கு அபயம் அளித்தார். அதன்பின் துரியோதனன், அறுபது வயது ஆன யானைகள், பன்னிரண்டு ஆயிரம் குதிரைகள், ஆறு ஆயிரம் பொன்னால் ஆன, சூரியனைப்போல் ஜொலிக்கும் ரதங்கள், மற்றும் ஆயிரம் மாலையில்லாத தாசிகள் எனப் பரிசளித்தான். ஆண்டவர், இந்த அனைத்தையும் ஏற்று, தன் மகன், மருமகளுடன், நண்பர்களால் மரியாதைபெற்று திரும்பினார். பின்னர் ஹலாயுதன் (பாலராமர்) தனது நகருக்கு வந்தார்; உறவினர்களிடம் அன்புடன், கௌரவர்களிடம் நடந்த அனைத்தையும் யாதவர்களின் சபையில் விவரித்தார். இன்று கூட, ராமரது வீரத்தின் சின்னமாக, கங்கையின் தெற்கில் உயர்ந்த அந்த நகரம் அனைவராலும் காணப்படுகிறது. இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில், உத்தரப் பிரபந்தத்தில், "ஹஸ்தினாபுரியை இழுக்கும் வடிவில் சங்கர்ஷணரின் ஜயம்" என்ற அறுபத்தெட்டாவது அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ஆண்டவரது கிருஹஸ்தாச்ரமம் எப்படி நடந்தது என்பதை நாரத முனிவர் காண விரும்பினார். சுகர் சொல்வதாவது: நரகாசுரன் வதம் செய்யப்பட்டதும், பல பெண்கள் ஒரே கிருஷ்ணரால் மணந்துகொள்ளப்பட்டதை அறிந்த நாரதர், இதைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டார். ஒரே உடலிலேயே, எட்டு ஆயிரத்து இருநூறு பெண்களை, ஒவ்வொருவரது இல்லத்திலும் தனித்தனியாக மணந்து வாழ்வது எவ்வளவு அதிசயமோ! இந்த அதிசயத்தை காண விரும்பி, திவ்ய முனிவர் திருவனந்த பூங்காக்கள், பறவைகளின் குரல்களும், பிராமணர்களின் வேதபாராயணமும் ஒலிக்கும் துவாரகையை அடைந்தார். அங்கு, முழுமையாக மலர்ந்த நீலத் தாமரைகள், அல்லிகள், வெள்ளைத் தாமரைகள், குமுதங்கள், நீண்ட கம்புகள், அந்நங்கள், கொக்கு ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஏரிகள் இருந்தன. நகரம் ஒன்பது இலட்சம் சுரங்க கண்ணாடி, வெள்ளி மாளிகைகளால், பச்சை மாணிக்கம் போன்ற ஒளியுடன், பொன், வைர அலங்காரங்களால் பிரமிப்பூட்டும் வகையில் இருந்தது. அதன் வீதிகள், சந்திகள், சந்திரங்கள், சந்தைகள் அனைத்தும் தனித்துவமாக, அழகாக அமைந்திருந்தன; அரண்மனை மண்டபங்கள், சபாகிரகங்கள், தேவாலயங்கள் ஆகியவை ஒளிர்ந்தன; தெருக்கள், முற்றங்கள், ஒழுங்கான பாதைகள், வாசல்கள் அனைத்தும் நீர் தெளிக்கப்பட்டு, கொடிகள், பறக்கைகள் வெயிலிலிருந்து காப்பாற்றும் வகையில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. இவ்வாறு, நாரத முனிவர் துவாரகையின் அந்த அற்புதமான தோற்றத்தைக் கண்டார்.