ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மாதவனைக் (கிருஷ்ணர்) எதிரிகளால் சூழப்பட்டு காவலர்களும் படைகளும் நிறைந்திருப்பதை பார்த்த அனிருத்தன், தன் கோலை உயர்த்தி, கொல்லும் நோக்குடன், மரணதேவன் தன் கோலை ஏந்தி நிற்பது போல் தயாராக நின்றான். அவனைப் பிடிக்க விரைந்தவர்கள் எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் வந்தபோது, அனிருத்தன் அவர்களை அடித்துத் தள்ளினான்; அது ஒரு காட்டுப்பன்றி தலைவன் நாய்களை அடித்துக் கொல்வதைப் போல் இருந்தது. அவனது தாக்குதலில் பலர் தலை, தொடை, கைகள் முறிந்தபடி அரண்மனையை விட்டு ஓடினர். அப்போது பாணனின் சக்திவாய்ந்த மகன், பாம்பு போன்ற பாசங்களால் அனிருத்தனை கட்டினான். தன் படைகளை அனிருத்தன் கோபத்தில் அழித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவனை இப்படி கட்டிவிட்டான். இதைக் கண்ட உஷா, துக்கமும் கவலையிலும் ஆழ்ந்து, கண்ணீர் மல்கி அழ ஆரம்பித்தாள். இவ்வாறு "அநிருத்தன் பிணைக்கப்படுதல்" என்ற இந்த அத்தியாயம் பூரணமாகிறது. அடுத்ததாக, ஶ்ரீ ஶுகர் கூறுகிறார்: பாரத வம்சத்தவரே, அனிருத்தனும் அவரது உறவினர்களும் காணாமல் போன காலம் நான்கு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது; அந்த நாட்கள் அவர்களுக்கு தொடர்ந்து துக்கத்தோடு கழிந்தன. அனிருத்தன் சிறையில் இருப்பதும், நடந்தவற்றையும் நாரதர் மூலம் கேட்ட விஷ்ணுவின் குடும்பத்தினர், கிருஷ்ணர் அவர்களுக்குத் தெய்வமாக இருப்பவர்கள், ஶோணிதபுரத்திற்குப் புறப்பட்டனர். பிரத்யும்னன், யுயுதானன், கதன், சம்பன், சாரணன், நந்தன், உபநந்தன், பத்ரன் மற்றும் பிறரும், ராமர், கிருஷ்ணரின் சேவகர்கள், அனைவரும் சென்றனர். பன்னிரண்டு படைப்பிரிவுகளுடன் சேர்ந்த சாத்த்வதர்களில் சிறந்தவர்கள் பாணனின் நகரத்தை எல்லா பக்கங்களிலும் சூழ்ந்தனர். தன் தோட்டங்கள், மதில்கள், கோபுரங்கள் மற்றும் வாசல்கள் அழிக்கப்பட்டதைப் பார்த்த பாணன், கோபத்தில் கொந்தளித்து, தன் சமமான படையுடன் போரிட வெளியே வந்தான். பாணனைப் பாதுகாக்க, பாக்கியசாலியான ருத்ரர் (சிவபெருமான்), தன் மகனுடன் மற்றும் பிரமதர்கள் உடன் நந்தி மீது ஏறி, ராமர் மற்றும் கிருஷ்ணருடன் போரில் ஈடுபட்டார். அப்போது, ராஜனே, கிருஷ்ணரும் சங்கரரும் இடையே, பிரத்யும்னனும் குமாரசுவாமியுடனும் இடையே, ஒரு அதிசயமான, அதீதமான, ரோமஞ்சலூட்டும் போர் எழுந்தது. கும்பாண்டன் மற்றும் கூபகர்ணன், பலராமருடன் போரிட்டனர்; சம்பன் பாணனின் மகனுடன், சாத்த்யகி பாணனுடன் நேரடியாகப் போரிட்டனர். பிரம்மா மற்றும் மற்ற தேவர்களின் தலைவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சராஸ், யக்ஷர்கள் ஆகியோர் தங்கள் விமானங்களில் இந்தப் போரைக் காண வந்தனர். கிருஷ்ணர், சங்கரரின் சேவகர்களான பூதங்கள், பிரமதர்கள், குஹ்யகர்கள், டாகினிகள், ராட்சதர்கள், விநாயகர்கள் ஆகியோரை விரட்டினார். மேலும், பிரேதர்கள், மாத்ருகள், பிசாசுகள், குஷ்மாண்டர்கள், பிரம்மராட்சசர்கள் ஆகியோரை, தன் கூர்மையான அம்புகளால், ஶார்ங்கம் என்ற வில்லில் இருந்து செலுத்தி விரட்டினார். பினாகம் ஏந்துபவர் (சிவபெருமான்) பலவகை ஆயுதங்களை கிருஷ்ணருக்கு எதிராக அனுப்பினாலும், கிருஷ்ணர் அமைதியாக, எதிராயுதங்களால் அவற்றையெல்லாம் நிவர்த்தி செய்தார். பிரம்மாஸ்திரத்திற்கு தன் பிரம்மாஸ்திரத்தால், வாயவ்யத்திற்கு பார்வதாஸ்திரத்தால், ஆக்னேயத்திற்கு பார்ஜன்யாஸ்திரத்தால், பாசுபதத்திற்கு தன் ஆயுதத்தால் எதிர்த்தார். பின்னர், கிருஷ்ணர் ஜ்ரிம்பணா என்ற ஆயுதத்தால் சிவனை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தி, பாணனின் படைகளைக் கத்தி, கோல், அம்புகள் கொண்டு அழித்தார். பிரத்யும்னன் எழுப்பிய அம்புகளின் பெருக்கில் குமாரசுவாமி (ஸ்கந்தர்) சிக்கி, அவனது உடலில் இரத்தம் சிந்த, மயில்கொடி ஏந்தியவன் போரிலிருந்து விலகினான். கும்பாண்டன், கூபகர்ணன் ஆகியோர் பலராமரின் கோலால் வீழ்ந்தனர்; அவர்களது படைகள் தலைவரின்றி எல்லா திசைகளிலும் ஓடின. தன் படைகள் முற்றிலும் நொறுங்கியதைப் பார்த்த பாணன், பேரக்ரோசத்துடன் சாத்த்யகியை விட்டுவிட்டு, நேராக கிருஷ்ணரை நோக்கி பாய்ந்தான். அவன் ஒரே நேரத்தில் பல வில்ல்களை இழுத்து, ஐந்நூறு வில்லில் தலா இரண்டு அம்புகளை அமைத்து, போர்க்கொழுந்தில் வெறித்தனமாக அம்புகளை செலுத்தினான். பகவான் ஹரி ஒரே சமயத்தில் அவன் வில்ல்களையெல்லாம் வெட்டினார்; அவன் சாரதியை, ரதத்தையும், குதிரைகளையும் அழித்தார்; பின்னர் தன் சங்கை முழங்கினார். அப்போது பாணனின் தாய் கோடாரா, ஆடையின்றி, முடி சிதறியபடி, தனது மகனின் உயிரைக் காத்திட கிருஷ்ணருக்கு முன்பாக நின்றாள். கிருஷ்ணர், தன் முகத்தைத் திருப்பி, அந்த பெண்மையைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தார்; பாணன், இப்போது ரதமின்றி, வில் உடைந்த நிலையில் நகருக்குள் ஓடினான். அப்போது, அனைத்து உயிரினங்களும் விரட்டப்பட்டபோது, மூன்று தலை, மூன்று கால்கள் கொண்ட "ஊஷ்ணம்" என்ற பீஷணமான காய்ச்சல் வடிவ ராக்ஷசன், தசர்ஹ வம்சத்தவரை நோக்கி பத்து திசைகளையும் எரிவதுபோல் பாய்ந்தான். அதை கிருஷ்ணர் பார்த்தவுடன், தன் "ஊஷ்ணம்" என்ற காய்ச்சல் வடிவ ராக்ஷசனை விடுத்தார்; சிவனுடைய காய்ச்சலும், விஷ்ணுவின் காய்ச்சலும் ஒன்றையொன்று எதிர்த்துப் போரிட்டன. விஷ்ணு ஊஷ்ணத்தின் சக்தியால் தாங்க முடியாமல், சிவ ஊஷ்ணம் அலறிக் கத்தி, வேறு எங்கும் பாதுகாப்பு இல்லாமல், பயத்தில், ஹ்ருஷிகேசனிடம் வந்து, கைகூப்பி புகழ்ந்து சரணடைந்தான்: "அனந்த சக்தி உடையோனே, எல்லாம் நியந்திரிப்பவரே, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவே, தூய அறிவே, படைப்பு, நிலை, அழிவுகளின் காரணமே, அமைந்திருக்கும் பரப்பொருளே, பரம்பொருளின் அடையாளமே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன். காலம், விதி, செயல், ஜீவன், ப்ரக்ருதி, தத்துவம், க்ஷேத்திரம், பிராணன், ஆத்மா, பரிணாமம்—இவை அனைத்தும் உமது மாயையே; இதன் மறுதலையில் நான் சரணடைகிறேன். நீ பல வடிவங்களில் விளையாடி, தேவர்களையும், நல்லவர்களையும், உலகங்களின் பாலங்களைப் பாதுகாக்கிறாய்; வன்முறையால் வழிதவறுவோரை அழிக்கிறாய்; பூமியின் பாரத்தை நீக்கவே உன் அவதாரம். உன் சகிப்பரியாத, கொடிய, தீவிரமான காய்ச்சலால் நான் சுடப்படுகிறேன்; மக்கள் நம்பிக்கையில் கட்டுண்டிருக்கும் வரை, உன் பாதத்தின் மூலத்தை வணங்குவதில்லை; ஆகவே அவர்களின் துன்பம் நீங்காது." அப்போது பகவான் கூறினார்: "திரிசிரா, நான் உன்னால் திருப்தி அடைந்தேன்; உனது காய்ச்சலிலிருந்து உனது பயம் நீங்கட்டும். நம் உரையாடலை நினைவுகூரும் யாருக்கும் உன்னால் பயம் இருக்காது." இவ்வாறு சிவ ஊஷ்ணம் அச்யுதனை வணங்கி விட்டு சென்றான். பாணன் மீண்டும் தன் ரதத்தில் ஏறி, ஜனார்த்தனருடன் போருக்கு வந்தான். அப்போது, ராஜனே, ஆயிரம் கை கொண்ட பாணன், பல்வேறு ஆயுதங்களை ஏந்தி, சக்கரதாரி கிருஷ்ணருக்கு மீது பெரும் கோபத்துடன் அம்புகளை விடுத்தான். அவன் வாயிலிருந்து வரும் ஆயுதங்களை பகவான், கூர்மையான சக்கரத்தால் தொடர்ந்து வெட்டி, பாணனின் கைகளை மரக்கிளைகளை வெட்டுவது போல் வெட்டினார். பாணனின் கை வெட்டப்படும்போது, பக்தர்களுக்கு கருணை கொண்ட பகவான் சிவன், சக்கரதாரியிடம் வந்து பேசினார்: "நீயே பரம்பொருள், உன்னதமான ஒளி, வார்த்தைகளால் விவரிக்கப்படும் பரபிரம்மத்தில் மறைந்திருப்பவன்; தூய உள்ளத்தவர்கள் உன்னை வானம் போல் ஒரே ஒன்றாகக் காண்கிறார்கள். உன் நாபி ஆகாயம், வாயில் நெருப்பு, விந்துவாக நீர், தலை ஆகாயம், காதுகளாக திசைகள், கால்கள் பூமி; சந்திரன் உன் மனம், சூரியன் உன் கண், ஆத்மா உன் ஆன்மா, நான் சமுத்திரம், உன் வயிறு, நாகராஜன் உன் கை. உன் முடிகள் செடிகள், மேகங்கள் உன் நீர், பிரம்மா உன் முடி, புத்தி உன் படைப்பாற்றல், பிரஜாபதி உன் இருதயம், தர்மம் உன் சாரம்; உண்மையில் நீயே உலகங்களின் ஆதாரமான புருஷோத்தமன்." இவ்வாறு, இந்த பகுதி, அனிருத்தனின் பிணைப்பு முதல், பாணன், சிவன், கிருஷ்ணர் ஆகியோரின் மாபெரும் போரையும், இறுதியில் சிவபெருமான் பகவானை புகழ்ந்து வணங்குவதையும் விவரிக்கிறது.