ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பிரமஹர்ஷி நாரதர் கூறுகிறார்: "போய் விட்ட ஆத்மாவே, நீ பயப்படாமல், உன் இடத்திலேயே அமைதியாக இரு. உன் முக்திக்கான ஏதாவது ஒரு வழியை நான் யோசித்து செய்து காட்டுவேன்," என்று கோகர்ணர் துன்துகாரிக்கு சமாதானம் கூறினார். கோகர்ணரின் இந்த வார்த்தைகளுக்கிணங்க, துன்துகாரி தன் இடத்திற்கு திரும்பி சென்று அமைதியாக இருந்தான். ஆனால் கோகர்ணர் அந்த இரவு முழுவதும் யோசனைகளில் மூழ்கி, தூங்காமல் இருந்தார். அடுத்த நாள் காலை, கோகர்ணர் வந்ததை பார்த்த மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கூடினர். அவர் அந்த இரவில் நடந்ததையெல்லாம் அவர்களுக்கு விரிவாக கூறினார். அப்போது அந்த ஊரில் உள்ள பண்டிதர்கள், யோகத்தில் நிலைபெற்றவர்கள், ஞானிகள், வேதாந்திகள் என அனைவரும் சேர்ந்து அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் ஆராய்ந்தும், துன்துகாரிக்கு முக்தி தரும் வழியை காண முடியவில்லை. அப்போது அனைவரும், சூரியனுடைய வார்த்தைகளே இங்கு உயர்ந்ததாக ஏற்றுக்கொண்டனர். அந்த சமயத்தில், கோகர்ணர் சூரியனின் வேகத்தை தடுத்து நிறுத்தினார். "ஓ உலகிற்கு சாட்சி யாகிய சூரியனே, உமக்கு என் பணிவான வணக்கங்கள். முக்தியின் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்," என்று கேட்க, தூரத்தில் இருந்த சூரியன் தெளிவாகப் பதிலளித்தான். "ஏழு நாட்கள் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; இதுவே முக்தி தரும் வழி," என்று சூரியன் அறிவித்தான். அனைவரும் இதையே உண்மையான தர்மமாக ஏற்றனர். "இதை முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும்; எளிதாகும்," என்று அனைவரும் கூற, கோகர்ணர் உறுதி செய்து பாகவதத்தை பாராயணம் செய்யத் தொடங்கினார். அதை கேட்க, ஊரிலிருந்தும், சுற்றுப்புற கிராமங்களிலிருந்தும் மக்கள் வந்தனர்—இடப்பாதையுள்ளவர்கள், குருடர்கள், முதியவர்கள், மெதுவாக நடக்கிறவர்கள் என பாவங்களை நீக்க அனைவரும் கூடினர். அந்தக் கூட்டம் மிகவும் பிரமாண்டமாக, தேவர்களுக்கே ஆச்சரியமளிக்கும் வகையில் இருந்தது. கோகர்ணர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து பாகவத கதையை ஆரம்பித்தார். அந்த சமயத்தில், துன்துகாரியும் வந்தான். அவன் சுற்றிலும் பார்த்தபோது, ஏழு மூட்டுகளுடன் நிமிர்ந்து நிற்கும் ஒரு மூங்கில் கம்பை கண்டான். அதன் அடியில் ஓரிருள் இருந்ததைப் பார்த்து, அதில் புகுந்து கேட்கத் தொடங்கினான். காற்றாக இருந்த அவன், அந்த மூங்கிலுக்குள் புகுந்து நின்றான். முக்கிய வைஷ்ணவ ப்ராமணராகிய கோகர்ணரை சிறந்த ச்ரோதாகவாகக் கருதி, கோகர்ணர் பாகவதத்தின் முதல் ஸ்கந்தத்திலிருந்து தெளிவாகக் கதையை ஆரம்பித்தார். அந்த நாள் முடிவில், ஒரு விசித்திரமான நிகழ்வு நடந்தது: ஒரு ஸ்லோகம் முடிந்ததும், அந்த மூங்கிலின் முதல் மூட்டு பெரும் சப்தத்துடன் பிளந்தது; அதை தர்மநிஷ்டர்கள் பார்த்து வியந்தனர். இரண்டாம் நாள் மாலையில் இரண்டாம் மூட்டு, மூன்றாம் நாள் மூன்றாம் மூட்டு என, ஏழு நாட்களில் அந்த ஏழு மூட்டுகளும் ஒவ்வொன்றாகப் பிளந்தன. பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களை முழுமையாகக் கேட்ட பிறகு, துன்துகாரி ப்ரேதயோனி நிலையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவன் துலசி மாலை அணிந்து, மஞ்சள் உடை உடுத்தி, கருமேக வண்ணமாக, கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, தெய்வீக வடிவத்தில் தோன்றினான். உடனே அவன் தன் சகோதரன் கோகர்ணருக்கு பணிந்து, "உமது கருணையால் நான் பந்தத்திலிருந்து, ப்ரேதயோனியின் அசுத்தத்திலிருந்து விடுபட்டேன்," என்று கூறினான். "பாகவதத்தின் உரை ப்ரேதர்களின் துயரத்தை நீக்கும்; ஏழு நாள் பாராயணம் கிருஷ்ணலோகத்தை அடையச் செய்கிறது. இதை செய்யும் போது பாவங்கள் நடுங்குகின்றன; இப்பாராயணம் உடனடி முக்தி தரும். ஈரமானதோ, உலர்ந்ததோ, லேசானதோ, கனமானதோ, வாயால், மனதால், செயலில் செய்ததோ என எப்படிப்பட்ட பாவமாயினும், கேட்பதினால் அது தீயில் புல்லை எரிப்பதுபோல் அழிகிறது," என்று துன்துகாரி கூறினான். இந்த பாரத தேசத்தில், ஞானிகளும் தேவர்களின் சபையிலும், பாகவதத்தை கேட்காதவர்களின் பிறவி வீணாகும் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. "சுகர் பகவான் கூறிய உபதேசத்தை கேட்காமல், சீராக வளர்ந்த உடலை பாதுகாப்பதில் என்ன பயன்? இந்த உடல் எலும்பால் கட்டப்பட்டு, நரம்பால் கட்டுண்டு, சதை, இரத்தம் பூசப்பட்டு, தோலால் மூடப்பட்டு, துர்நாற்றமுடையது; சிறுநீர், மலமாயுள்ள பாத்திரம். வயது, துயரம், கர்ம பலன்களால் பாதிக்கப்பட்டு, நோய்களின் இல்லமாக, துன்பமாக, நிரப்ப முடியாததாக, சகிக்க முடியாததாக, கெட்டதாக, குறையுடையதாக, ஒரு கணத்தில் அழிந்துபோகும். முடிவில், புழு, கழிவு, சாம்பல் ஆகிவிடும். இப்படிப்பட்ட உடலால் செய்யப்படும் நிலையற்ற செயல்களில் என்ன நிலைத் தன்மை இருக்க முடியும்? காலைச் சமைக்கப்படும் உணவு மாலையில் அழிகிறது; அதில்தான் வளர்கின்ற உடலில் என்ன நிலை இருக்க முடியும்? ஏழு நாட்கள் கேட்பதால் இந்த உலகிலேயே ஹரியை அடையலாம்; பாவங்களை நீக்க இதுவே ஒரே வழி. நீரில் உள்ள நுரையோ, உயிரினங்களில் உள்ள பூச்சிகளோ போல், பாகவதத்தை கேட்காதவர்கள் பிறப்பதற்கே பிறக்கிறார்கள், இறப்பதற்காக. உலர்ந்த மூங்கில் மூட்டை பிளக்குவது ஆச்சரியம்; ஆனால் இந்த கதையை கேட்பதால் உள்ளத்தின் மூட்டும் பிளக்கிறது, அது எவ்வளவு ஆச்சரியமானது! இதை ஏழு நாட்கள் கேட்கும்போது, உள்ளத்தின் மூட்டு பிளக்கிறது, சந்தேகங்கள் துண்டிக்கப்படுகின்றன, கர்மங்கள் அழிகின்றன. இந்த புனிதமான கதையின் தீர்த்தத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தும்போது, உலகமயக்கத்தின் அழுக்கை கழுவும் திறன் மிகுதியானதால், முக்தியே ஞானிகள் அறிவிக்கிறார்கள். அவ்வாறு துன்துகாரி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அந்த நிமிஷத்தில் வைகுண்ட வாசிகளால் சூழப்பட்ட, பிரகாசமான தேவரதம் வானில் வந்து நிறைந்தது. அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், துன்துகாரி அந்த ரதத்தில் ஏறினான். அந்த ரதத்தில் வைஷ்ணவர்கள் இருப்பதைப் பார்த்து, கோகர்ணர் கேட்டார்: "இங்கே என் பல பரிசுத்த ச்ரோதாகர்கள் இருக்கிறார்கள்; ஏன் அவர்களுக்கெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் தேவரதம் வரவில்லை? இங்கே அனைவரும் சமமாகக் கேட்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் பலனில் ஏன் வித்தியாசம்? ஹரியின் பக்தர்கள் விளக்குங்கள்," என்று கேட்டார். அப்போது ஹரியின் சேவர்கள் கூறினார்கள்: "இங்கு பலனில் வித்தியாசம் கேட்பதில் உள்ள வித்தியாசத்தால் வந்தது. அனைவரும் கேட்டாலும், அனைவரும் அதைப்போல் மனதார சிந்திக்கவில்லை. அதனால், பூஜையிலும் பலனில் வேறுபாடு வருகிறது. துன்துகாரி ஏழு நாட்களும் விரதமிருந்து, தீவிரமான மனக்குவிப்போடு கேட்டான். உறுதியில்லாத ஞானம் அழிகிறது, கவனக்குறைவால் கேட்டல் வீணாகிறது, சந்தேகப்பட்ட மந்திரம் பலிக்காது, மனம் திரும்பியபோது பாராயணம் வீணாகிறது. விஷ்ணுவை நினைக்காத இடம் வீணாகிறது, அயோக்யருக்குச் செய்யும் ஸ்ராத்தம் வீணாகிறது, ஸாஸ்திரம் அறியாதவர்க்கு செய்யும் தானம் வீணாகிறது, தவறான நடத்தை கொண்ட குடும்பம் வீணாகிறது," என்று பதிலளித்தனர். இவ்வாறு, கோகர்ணர் துன்துகாரிக்காக செய்த பாகவத பாராயணம், அவன் முக்திக்குத் துணைபட்டது; பாகவதம் கேட்பது எப்படி ப்ரேதயோனியைக் கூடத் தாண்டச் செய்கிறது என்பதை இந்த நிகழ்வுகள் மூலம் அனைவரும் தெளிவாக உணர்ந்தனர்.