ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பாரம்பரியமான இந்தக் கதையை நான் உங்களுக்காக தமிழில் உரையாடுகிறேன்: நாக்நஜித் என்பவருக்கு வீரசந்திரன், அஷ்வசேனன், சித்ரகுகு, வேகவான், வ்ருஷ, ஆம, சங்கு, வசு, ஸ்ரீமான் மற்றும் குந்திர் என பத்து மகன்கள் பிறந்தனர். காலிந்தியின் மகன்கள் ஶ்ருத, கவிம், வ்ருஷ, வீர, சுபாஹு, பத்திர, ஏகல, ஶாந்தி, தர்ஷ, பூர்ணமாஸா ஆகியோர்; இவர்களில் சோமகன் இளையவன். மாத்ரியின் மகன்கள் ப்ரகோஷ, காத்த்ரவான், சிம்ஹ, பல, ப்ரபல, ஊர்த்வக, மகாசக்தி, ஸஹ, ஓஜ, அபராஜிதா. மித்ரவிந்தாவின் மகன்கள் வ்ருக, ஹர்ஷ, அனில, க்ருத்ர, வர்தன, அன்னாத, மகாஷ, பாவன, வஹ்னி மற்றும் க்ஷுதி. பத்திராவின் மகன்கள் சங்க்ராமஜித், ப்ருஹத்ஸேன, சூர, ப்ரஹரண, அரிஜித், ஜய, சுபத்ர, வாமாயு, சத்யகா. ரோகிணி தேவியால் பிறந்த மகன்கள் தீப்திமான், தாம்ர, தப்தா மற்றும் பலர். ப்ரத்யும்னனுக்கு, ருக்மி மகளான ருக்மவதியால், புஜகட்ட நகரில் அனிருத்தன் என்ற வல்லமையுள்ள மகன் பிறந்தான். இவர்களது புதல்வர்கள் மற்றும் பேரப்பிள்ளைகள் கோடிக்கணக்கில் இருந்தனர்; திருமால் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பிள்ளைகளுக்கு பதினாறாயிரம் தாய்மார்கள் இருந்தனர். மகாராஜா பரீக்ஷித்து, "ருக்மி, கிருஷ்ணரால் அவமானப்படுத்தப்பட்டும், அவரை வெல்வதற்காக வாய்ப்பு தேடியும், எவ்வாறு தனது மகளை கிருஷ்ணரின் மகனுக்கு கல்யாணத்தில் கொடுத்தான்? இந்த விரோதிகளுக்கிடையில் நிகழ்ந்த திருமணத்தின் கதையை விளக்குங்கள்," எனக் கேட்டார். ஶுக முனிவர் பதில் கூறினார்: "யோகிகள் கடந்த, நிகழ்கால, எதிர்காலம், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவை, தொலைவிலும் மறைவிலும் உள்ளவற்றையும் தெளிவாகக் காண்கிறார்கள். புஜகட்ட நகரில் நடந்த ஸ்வயம்பரத்தில், காமதேவன் போல பல உறுப்புக்களுடன் வந்த அனிருத்தனை, ருக்மவதி தேர்ந்தெடுத்தாள். அங்கு கூடியிருந்த அரசர்களை வென்று, அனிருத்தன் தனக்கென அவளை ரதத்தில் ஏற்றி அழைத்துச் சென்றான். அப்போது, ருக்மி, கிருஷ்ணரிடம் ஏற்பட்ட பகையை நினைவுகூர்ந்தும், தனது சகோதரியை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், தன் மகளை தன் சகோதரியின் மகனுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தான். மேலும், க்ருதவர்மா மகன், ருக்மிணியின் அழகிய மகளைக் கல்யாணம் செய்தான். ருக்மி, தனது பேரரசி ரோசனாவை அனிருத்தனுக்கு கொடுத்தார்; பகை இருந்தும், அன்பும் குடும்ப பிணைப்பும் காரணமாக இவ்வாறு நடந்தது. அந்த புண்ணியமான நிகழ்ச்சியில், ருக்மிணி, ராமர், கிருஷ்ணர், சாம்பன், ப்ரத்யும்னன் ஆகியோர் புஜகட்ட நகருக்கு சென்றனர். கல்யாணம் முடிந்தபின், கலிங்க நாட்டின் அரசன் தலைமையிலான அரசர்கள், பெருமிதத்துடன், ருக்மியை தூண்டி, ராமரை ஜூதத்தில் வெல்லுமாறு சவால் செய்தனர். "இவர் ஜூதத்தில் நிபுணர் அல்ல, ஆனால் இழப்பும் பெரிது," என்று கூறி, ருக்மி ஜூதம் விளையாட ராமரை அழைத்தார். ராமர் நூறு, ஆயிரம், பத்தாயிரம் நாணயங்களை பந்தயமாக வைத்தார்; ருக்மி வென்றான். கலிங்க அரசன், பற்கள் காட்டி, உரக்க சிரித்தான்; இதை ஹலாயுதர் (பாலராமர்) சகிக்க முடியவில்லை. பின்னர், ருக்மி இலட்சம் நாணயங்களை பந்தயமாக வைத்து, ராமர் அதில் வெற்றி பெற்றார். ஆனால், ருக்மி தந்திரம் செய்து, "நான் வென்றேன்" என்றான். இப்போது, கோபத்தில் சிவக்கும் ராமர், கண்கள் சிவந்து, கோடி நாணயங்களை பந்தயமாக வைத்தார். அப்போதும், நியாயமாக ராமர் வென்றார்; ஆனாலும், ருக்மி மீண்டும் "நான் வென்றேன், சாட்சிகள் சொல்வார்களே" என்றான். அப்போது, ஆகாயத்தில் இருந்து ஓர் வானொலி கேட்டது: "இந்த பந்தயத்தில் ராமரே வென்றார்; ருக்மி பொய் சொல்கிறான், வார்த்தையால் அல்ல, தர்மத்தால் தான் வெற்றி பெற வேண்டும்." ஆனால், விதர்ப அரசன், தீய அரசர்களால் தூண்டப்பட்டு, விதியின் வேலையால், அந்த வானொலியைக் கவனிக்காமல், சங்கர்ஷணரை இகழ்ந்து பேசினான். "நீங்கள் காட்டில் மேயும் கோபியர்; அரசர்கள் தான் ஜூதம் விளையாடி, அம்பு எய்வர்; நீங்கள் அதற்கல்ல," என்று அவமானப்படுத்தினான். இவ்வாறு அவமானிக்கப்பட்டபோது, பாலராமர் கொதித்து, தனது மழுவை உயர்த்தி, மக்கள் கூட்டத்தில் ருக்மியை அடித்தார். கலிங்க அரசனை, பத்தாவது அடியில் பிடித்து, அவன் பற்களை உடைத்தார்; ஏனெனில் அவன் பற்கள் காட்டி சிரித்தான். மற்ற அரசர்கள், அவர்களது கை, தொடை, தலை உடைந்து, இரத்தத்தில் மூழ்கி, பாலராமரின் மழுவால் தாக்கப்பட்டு, அச்சத்தில் ஓடினர். ருக்மி, கிருஷ்ணரின் மைத்துனன், அங்கே வீழ்ந்தபோது, ஹரி (கிருஷ்ணர்), ருக்மிணி மற்றும் பாலராமர் இடையே அன்பு முறிவுபடுமோ எனக் கவலைப்பட்டு, அந்தச் செயலுக்கு பாராட்டவோ, கண்டிக்கவோ இல்லை. பின்னர், அனிருத்தனும், அவன் மணமகளும் அழகிய ரதத்தில் ஏற்றப்பட்டு, ராமர் மற்றும் தசார்ஹர்கள் புஜகட்ட நகரை விட்டுப் புறப்பட்டு, குஷஸ்தலி நகரை நோக்கி, மதுசூதனரின் அருளில், அவர்களது குறிக்கோள்கள் நிறைவேறி சென்றனர். இதன் பின்பு, மகாராஜா கேட்டார்: "யதுகுலத்தில் முதன்மை பெற்றவர், பாணனின் மகள் ஊஷாவை மணந்தார். அப்போது ஹரி மற்றும் சங்கரர் இடையே ஒரு கொடிய யுத்தம் நடந்தது. இந்த விபரங்களை முழுமையாகக் கூறுங்கள்." ஶுக முனிவர் தொடர்ந்தார்: "பலி மகானின் நூறு மக்களில் மூத்தவன் பாணன்; அவன் பூமியை வாமனராக வந்த ஹரிக்கு தானமாக கொடுத்தவன். பாணன், எப்போதும் சிவபக்தி கொண்டவன், மதிப்புமிக்கவன், தானசீலன், புத்திசாலி, சத்தியத்தில் நிலைத்தவன், விரதம் கடைப்பிடிப்பவனாக இருந்தான். அழகிய சோணித நகரில் அவன் அரசனாக ஆட்சி செய்தான். சம்புவின் (சிவபெருமான்) அருளால், அவனது சேவகர்கள் தேவர்களைப் போல இருந்தனர். ஆயிரம் கை கொண்டு, ருத்ரருக்காக தாண்டவ நடனத்தில் இசை வாசித்து மகிழ்வித்தான். பிரபுவும், அனைத்து உயிர்களின் அதிபதியும், பக்தர்களுக்கு பாதுகாவலனும், அவனுக்குத் தேர்ந்த வரத்தை வழங்கினார். பாணன், சிவபெருமான் தான் தனது நகரத்திற்கு காவலனாக வேண்டும் என வரம் கேட்டான். ஒருநாள், தன் வலிமையில் மயங்கி, அருகில் இருந்த கிரிசனை (சிவனை) அடைந்து, சூரியனைப் போல ஒளிரும் கிரீடத்துடன் அவருடைய பாதங்களைத் தொட்டான். "மகாதேவா! உலகங்களின் குருவும், தேவாதி தேவனும், ஆசை நிறைவேற்றுபவரும், தேவர்களால் வணங்கப்படுபவர், உமக்கு வணக்கம்," என்று பணிந்தான். "நீங்கள் எனக்கு ஆயிரம் கை தந்தீர்கள்; ஆனால் இவை எனக்கு பாரமாகிவிட்டது. மூன்று உலகத்திலும் உங்களைத் தவிர எனக்கு சமமான எதிரி ஒருவரும் இல்லை. போருக்காக ஏங்கும் நான், என் கை கொண்டு என்னையே சுரண்டிக்கொள்கிறேன்; திசைகளின் யானைகளுடன் போர் செய்து, மலைகளை இடித்து, அவைகளும் பயந்து ஓடின. எனக்கு சமமான எதிரி இல்லை," என்று கூறினான். இதை கேட்ட சிவபெருமான், கோபமடைந்து, "உன் கொடி முறியும்போது, உனக்கு சமமான எதிரி வந்தடைவான்; அவன் உன் பெருமையைத் தாழ்த்துவான்," என்றார். இந்த வார்த்தைகளை கேட்டும், பாணன் மகிழ்ச்சியுடன், தன் வீட்டுக்குள் சென்று, கிரிசனின் கட்டளையை எதிர்பார்த்து, தன் வலிமை அழிவை அறியாமல் காத்திருந்தான். அவனுக்கு ஊஷா என்ற மகள் இருந்தாள்; அவள் ஒரு கனவில், பார்த்து அறியாத, கேட்டு அறியாத ப்ரத்யும்னனின் மகனுடன் (அனிருத்தன்) சங்கமம் கண்டாள்." இவ்வாறு, பகவதப் புராணத்தில் கூறப்பட்ட நிகழ்வுகளின் ஒழுங்கையும், அர்த்தத்தையும் மதித்து, உங்களுக்கு உரையாடினேன்.