ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அவர், லீலைகளால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிப்பவரும், கோமாதைகளைப் பாதுகாப்பதற்காகவும், தம் சொந்த குலமான யாதவர்கள் மத்தியில் அவதரித்தவரும் ஆனார். அந்த வேளையில், அந்தரங்க அறை முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மேல் குடை, ரத்ன விளக்குகள் கொண்டு ஒளி வீசும் இடமாக இருந்தது. ஜாதி மல்லிகை மலர் மாலைகளும், மலர்ந்த பூக்களும், தேனீக்கள் மொய்மொழியும், ஜன்னல் ஓடுகளால் தூய நிலாவொளி உள்ளே புகும் அந்த அறை, பரிஜாதா தோட்டங்களின் மணம் கமழும் தென்றலால் நிரம்பி, அகிலின் தூபம் வாசனை வீசும் இடமாகவும் இருந்தது. அங்கு, பால் நுரை போல வெண்மையான சிறந்த படுக்கையில், உலகங்களின் அதிபதியான தனது கணவரை, அவர் சௌகரியமாக அமர்ந்திருந்தபோது, அவளும் அன்புடன் பராமரித்தாள். தன் தோழியின் கையிலிருந்து ரத்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட யக்பூச்சி விசிறியை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த தேவி, பக்தியுடன் அவரை விசிறினாள். அவள் நடைபோடும் போது மென்மையாக ஒலிக்கும் ரத்னக் கல்சங்குகளும், விரல்களில் மோதிரங்களும், கைகளில் வளையல்களும், விசிறியும், உடை மறைக்கும் இடத்தில் குங்குமம் பூசப்பட்ட மாலையும், விலைமதிப்பற்ற ஒட்டியணியும், அவளை அச்சுதனுக்குப் பக்கத்தில் ஒளிவீசச் செய்தன. அழகு, ஐஸ்வர்யம் ஆகியவற்றின் உருவாக விளங்கும் அவளை, வேறு எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லாதவளாகவும், தன் லீலைகளால் தன்னுடன் ஒத்த உருவம் எடுத்தவளாகவும் பார்த்த ஹரி, சிரிப்புடன், திரும்பும் கூந்தல், காதணிகள், பிரகாசிக்கும் ஹாரமும், அமுதம் போன்ற சிரிப்பும் கொண்ட முகத்துடன், அவளிடம் இவ்வாறு பேசினார்: "இளவரசியே! உலகத்தை பாதுகாக்கும் சக்தியும், செல்வமும், அழகும், தானமும், வீரமும் கொண்ட அரசர்களால் நீ விரும்பப்பட்டாய். அவர்களை நீ ஏற்க மறுத்தாய்; சிஷுபாலன் போன்ற பெருமை கொண்ட அரசர்களையும் நிராகரித்தாய்; உன் சகோதரரும், தந்தையும் உன்னை வழங்கினார்கள். உனக்குச் சமமான ஒருவரை ஏன் நீ தேர்ந்தெடுக்கவில்லை? அழகான விழியாளியே! அரசர்களை அஞ்சிப், வலிமைமிக்கவர்களை விரோதியாக்கி, ராஜசிம்மாசனத்தை விட்டு, நீ கடலை அடைந்தாய். பெரும்பாலான பெண்கள், உலக வழக்கை விட்டு, யாரென்று தெரியாத பாதையில் போகும் ஆண்களை பின்பற்றினால், துன்பம் அடைவார்கள். நாங்கள் எப்போதும் ஏழைகள்; ஏழைகளுக்கு நாங்கள் பிரியமானவர்கள்; அதனால், செல்வந்தி பெண்கள் பெரும்பாலும் என்னைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. திருமணம், நட்பு ஆகியவை, செல்வம், பிறப்பு, சக்தி, அழகு, புகழ் ஆகியவற்றில் சமமானவர்களுக்கிடையே மட்டுமே ஏற்படவேண்டும்; உயர்ந்தவருக்கும், தாழ்ந்தவருக்கும் இடையே அல்ல. விதர்ப நாட்டின் இளவரசியே! இதை அறியாமல், குணங்கள் இல்லாத, அலைந்து திரியும் முனிவர்களால் வீணாகப் புகழப்படுகிற என்னை நீ தேர்ந்தெடுத்தாய். ஆகவே, உனக்குச் சமமான வீர க்ஷத்திரியருடன் நீ இணைந்து, இவ்வுலகிலும், மறுவுலகிலும் உண்மையான நன்மைகளை அடை. சிஷுபாலன், சால்வன், ஜராசந்தன், தந்தவக்ரன் மற்றும் பல அரசர்கள் எனக்கு விரோதிகள்; உன் அண்ணன் ருக்மியும் அவர்களில் ஒருவன். நல்லவளே! உன்னை இங்கு அழைத்து வந்தது, அந்த அரசர்களின் பெருமையை தாழ்த்தவும், அவர்களின் மதிமயக்கத்தை குறைக்கவும், சீர்மை கொண்டோருக்காகவே. உண்மையில், எனக்கு மனைவி, பிள்ளை, இன்பம் ஆகியவற்றில் பற்றில்லை; நான் எனக்குள்ளே நிறைந்தவன்; என் இல்ல வாழ்க்கை ஒரு வெளிச்சமில்லா யாகம் போன்றது." இவ்வாறு பகவான் பேசிவிட்டு, அவள் தன்னைப் பிரியமானவளாக, தனக்கு பிரிக்க முடியாதவளாக உணர்ந்ததால், அவளது பெருமை அழிந்தது. உலகமூன்றின் அதிபதி இவ்வாறு கடுமையான வார்த்தைகள் பேச, அவளது இதயம் பயத்தால் நடுங்கி, ஆழ்ந்த துக்கத்தில் மூழ்கி அழுதாள். அவள் அழகிய பாதத்தில் சிவப்பு நகங்களின் ஒளியால் மண்ணை வரைந்தாள்; கண்ணீர் கஜல் கலந்த கறுப்பாக வழிந்தது; குங்குமம் பூசப்பட்ட மார்புகள் கண்ணீரால் நனைந்தன; தலைகுனிந்து, உருக்கமான துக்கத்தால் குரல் அடங்கியது. அவளது மனம் தாங்க முடியாத துக்கத்தாலும், பயத்தாலும் சிதைந்தது; கையில் வளையல் சிதறி விழுந்தது; விசிறி கீழே விழுந்தது; உடலும், மனமும் குழப்பமடைந்து, வாழை மரம் காற்றில் வீழ்வதைப் போல, அவள் திடீரென மயங்கி விழுந்தாள்; கூந்தல் சிதறியது. இதைப் பார்த்த கிருஷ்ணர், அன்பில் கட்டுண்டவராகவும், அவளது ஆழ்ந்த ப்ரேமையை உணராதவராகவும், இரக்கம் கொண்டார். உடனே படுக்கையிலிருந்து இறங்கி, நான்கு கரங்களுடன் அவளை எழுப்பி, அவளது கூந்தலைச் சீராகச் செய்தார்; தம் தாமரைபோல் கரத்தால் முகத்தைத் துடைத்தார். அவளது கண்களில் கண்ணீரைத் துடைத்து, துக்கத்தில் நனைந்த மார்புகளைத் தம் திரு கரத்தால் அணைத்து, அவளையே தவிர வேறு யாரையும் நினையாதவளாக இருந்த அவளை ஆறுதல் கூறினார். அவர், ஆறுதல் கூறும் முறையை அறிந்தவர்; பெருமையாலும், விளையாட்டாலும் குழப்பமடைந்த அவளுக்கு, தேவையில்லாத துக்கம் வந்தது; ஆனாலும், சீர்மை கொண்டோருக்கு ஆதரவாக இருக்கும் பகவான் அவளைத் தேற்றினார். பகவான் சொன்னார்: "விதர்ப நாட்டின் இளவரசியே! கோபப்படாதே; உன் பக்தியை நான் அறிவேன். உன் வார்த்தைகளை கேட்க விரும்பி, விளையாட்டாக இவ்வாறு நடந்தேன். உன் காதல் கலந்த அதிர்ச்சியில் நடுங்கும் உதடுகளும், சற்றே சிவந்த பார்வையுடன் கூடிய அழகான கோபக் கண்களும் பார்க்க விரும்பினேன். இல்லற வாழ்க்கையில், கணவன்-மனைவியர் அன்புடன் பேசும் இன்ப உரையாடலே உயர்ந்த பயனாகும்." இவ்வாறு பகவான் ஆறுதல் கூற, ருக்மிணி அவரது வார்த்தைகள் வெறும் விளையாட்டாக இருந்ததைப் புரிந்துகொண்டு, பிரியமானவரால் விட்டு விடப்படுவேன் என்ற பயத்தை விடுத்தாள். அவள், பகவானது முகத்தைப் பார்த்து, அன்பும், நாணும் கலந்த மென்மையான பார்வையுடன், இனியசிரிப்போடு, பாரத வம்சத்தைச் சேர்ந்தவரிடம் பேசினாள்: "தாமரைக்கண் உடையவரே! நீங்கள் சொன்னது உண்மைதான். குறைபாடுகளும், அறியாமையும் நிறைந்த என்னைப் போன்றவள், எல்லா ஐஸ்வர்யங்களுக்கும் அதிபதியான உம்மை எப்படி தகுதி பெற முடியும்? உமக்கு எல்லா குணங்களும் உள்ளன; ஆனாலும், அலைகளுக்குக் கீழே கடல் இருப்பதைப் போல, குணங்களில் பற்றில்லாதவராக நீர் நிற்கிறீர். எப்போதும் இன்ப, துக்கங்களைத் தாண்டி, பக்தர்களுக்காகவே உருவம் எடுத்து, ராஜாக்களின் மனதில் உள்ள அறியாமை இருளை நீக்குகிறீர். உமது திருவடிகளை அறிஞர்கள் அனுபவிப்பார்கள்; ஆனால், மனிதரும், மிருகங்களும் உமது செயலைப் புரிந்து கொள்ள இயலாது. உம்மை பின்பற்றுபவர்களே உமது வழியை அறியக்கூடும். உமக்கு எதுவும் சொந்தம் இல்லை; ஏனெனில், உம்மைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. சக்தி வாய்ந்தவர்களும் உமக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறார்கள். தீராத ஆசையாலும், செல்வத்தாலும் கண்கள் மூடப்பட்டவர்கள் உம்மை அறியமாட்டார்கள்; ஆனாலும், பெரியவர்களும் உமக்கு பிரியமானவர்களாக இருக்கிறார்கள்; நீங்களும் அவர்களுக்கு பிரியமானவராக இருக்கின்றீர். உங்களே மனித வாழ்க்கையின் எல்லா குறிக்கோளும், அதன் பயனும். அறிஞர்கள் உங்களை விரும்பி, எல்லாவற்றையும் துறக்கிறார்கள். உம்மை நாடுபவர்களுக்கு உமது அருகாமை பொருத்தமானது; மனிதர், மனைவி உறவுகளின் இன்ப, துக்கங்களில் மூழ்கியவர்களுக்கு அல்ல. கோபத்தை விட்டு வைத்த முனிவர்கள் உமது மகிமையைப் புகழ்கிறார்கள்; உலகங்களுக்கு உயிரும், உயிர் கொடுப்பவரும் நீங்களே என்று கேட்டுள்ளேன். உமது புருவம் கால சக்தியை அறிவிக்கும் போது, பிரம்மாவும், சிவனும் தங்கள் ஆசிகளை இழக்கிறார்கள்; பிறருக்கு என்ன நிலை? கடுமையான வார்த்தை போல் உமது சொற்கள் இருந்தாலும், வில்லின் ஒலியால் அரசர்களை ஓடவைத்து, என்னை எடுத்துச் சென்றீர்; அது ஒரு சிங்கம் அதன் பங்கைக் கிடைக்கும் போல். அவர்களை அஞ்சியே நான் கடலை அடைந்தேன். உன்னை நாடி, அம்பரீஷன், நஹுஷன், கயன் போன்ற முன்னணி அரசர்கள் தங்கள் ராஜ்யத்தை விட்டு, காட்டில் சென்றார்கள்; ஆனால், இங்கு இருப்பவர்கள் உமது பாதையை ஏன் பின்பற்றவில்லை?" இவ்வாறு ருக்மிணி பகவானை நோக்கி உருக்கமாகப் பேசினாள்.