ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நரகாஸுரன் மீது யுத்தம் நடந்து, இறுதியில் அவன் தலையுடன் அழகிய கிரீடமும், காதணிகளும் அணிந்திருந்தது. அந்தத் தலையோ, மண்ணில் விழும் போது பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தது. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த முனிவர்களும் தேவர்களும் "அய்யோ! அருமை! நன்றாக நடந்தது!" என்று களிப்புடன் கீதங்கள் பாடி, முகுந்தனைப் புகழ்ந்து மலர்களை மேகமாகப் பொழிந்தனர். அப்போது பூமிதேவி, கிருஷ்ணரிடம் வந்து, பொன்னும் மாணிக்கங்களும் பதிக்கப்பட்ட காதணிகள், வைஜயந்தி மாலையும், பெரிய மாணிக்கமும், ஒரு ராஜமுகுடமும் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை ப்ரசேதஸின் மகனுக்குப் படைத்தளித்தாள். தேவதைகளால் வழிபடப்படும் அந்த பூமிதேவி, மனமார்ந்த பக்தியுடன், இரு கரங்களும் கூப்பி, உலகத்தின் இறைவனைப் புகழ்ந்தாள். "தேவரின் தலைவனே! சங்கும் சக்கரமும் கதைதண்டமும் ஏந்தியவனே! உன் பக்தர்களின் விருப்பப்படி உருவம் எடுப்பவனே! பரமாத்மனே! உமக்கு வணக்கம். தாமரை நாபியுடையவனே! தாமரை மாலையாலங்கரிக்கப்பட்டவனே! தாமரைப் பொலிவுடைய கண்கள் கொண்டவனே! தாமரை போன்ற பாதங்களை உடையவனே! உமக்கு வணக்கம். பகவானே, வாசுதேவா, விஷ்ணுவே, பரமபுருஷா, ஆதியாயினவனே, ஞானத்தின் முழுமையாயவனே! உமக்கு வணக்கம். பிறவியில்லாதவனே! உலகத்தை உருவாக்கும் சக்தியுடையவனே! எல்லா ஆத்மாக்களிலும் நிறைந்தவனே! உமக்கு வணக்கம். உலகத்தை உருவாக்க விரும்பும் போது, நீ பிறவியற்றவனாக, கொடூரமான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு சம்ஹாரத்தை நிகழ்த்துகிறாய்; உலகங்களின் நிலைதற்காக, நீ சத்த்வகுணமாக இருப்பாய்; காலம், பிரக்ருதி, பரமபுருஷன்—இவை எல்லாம் நீயே. பூமி, நீர், அகம், காற்று, ஆகாயம், இந்திரியங்கள், தேவர்கள், மனம், மகத்—இவை அனைத்தும், அசையும், அசையாத அனைத்தும், அயனமில்லாத உம்மில், மாயை இல்லை. இந்த உமக்கு உண்டான மகன், பயந்து, உமது தாமரை பாதங்களில் சரணாகதி அடைந்துள்ளான்; அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும்—உமது பாபங்களை நீக்கும் தாமரை கை அவன் தலையில் வைக்க வேண்டும்" என்று பூமிதேவி வேண்டினாள். பூமி இவ்வாறு பக்தி, பணிவுடன் வேண்டியபோது, பகவான் அவளுக்கு உறுதிமொழி அளித்து, பூமியில் பிறந்தவனது அழகிய மாளிகைக்குள் நுழைந்தார். அங்கு ஹரி, பதினாறாயிரத்துக்கும் மேலான ராஜகுமாரிகளைக் கண்டார்; அவர்கள் அனைவரும் பூமிபுத்திரனால் பிடிக்கப்பட்டு, பிற ராஜாக்களிடமிருந்து காப்பாற்றப்பட்டிருந்தனர். அந்த மகானை அவர்கள் பார்த்தவுடன், அவர்கள் மனம் குழம்பி, தங்கள் விதியால் அவரைத் தங்கள் கணவனாக வேண்டி, உள்ளத்தில் விரும்பினர். "இவரே எனது கணவராக வேண்டும்; பிரமன் இதை ஏற்க வேண்டும்" என்று ஒவ்வொருத்தியும் தனித்தனியாக, மனதார கிருஷ்ணருக்குத் தங்கள் உள்ளத்தை அர்ப்பணித்தனர். பின்னர், கிருஷ்ணர் அவர்களைப் பசுமைத் துணிகள் அணியச் செய்து, பணியாளர்கள், அபாரமான செல்வம், ரதங்கள், குதிரைகள், மற்றும் ஏராளமான பொருள்களுடன், துவாரகைக்கு அனுப்பினார். மேலும், கேசவன், ஐராவத வம்சத்தில் பிறந்த, நாற்பல் கொண்ட, வெண்மையான அறுபத்து நான்கு யானைகளை விரைவில் அனுப்பினார். பின்னர், தேவர்களின் தலைவனின் இல்லத்திற்குச் சென்று, காதணிகளை அதிதிக்கு வழங்கினார். அங்கு, தேவராஜனும், அவரது மனைவி இந்திராணியும், கிருஷ்ணருக்கு மரியாதை செய்தனர். தன் மனைவியின் விருப்பத்தின்படி, கிருஷ்ணர் பாரிஜாத மரத்தை பிடுங்கி, கருடனில் ஏற்றி, இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் எதிர்த்த போதும் அவர்களை வென்று, தன் நகரத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். அந்த மரத்தை, சத்யபாமாவுக்காக, அவளது இல்ல தோட்டத்தில் நிறுவினார். அதன் மணம் விரும்பி, தேவருலகிலிருந்த தேனீக்கள் கூட அதைத் தொடர்ந்து வந்தன. சத்யபாமா, அச்யுதரின் பாதங்களைத் தன் கிரீடத்தின் முனைகளால் தொட்ந்து வணங்கி, தன் ஆசையை நிறைவேற்றுமாறு வேண்டினாள். இதனால் அந்த மகான் பெருமை பெற்றார். ஆனால், தேவர்களிடையே உள்ள அகம்பாவம் எவ்வளவு ஆழமானது என்று வியப்பும் வருத்தமும் எழுகிறது! பின்னர், அந்த பகவான், ஒரே கணத்தில், எவ்வளவு தேவையோ அவ்வளவு உருவங்கள் எடுத்து, அந்த மகளிர் தங்கும் மாளிகைகளில் அவர்களை மணந்தார். அவ்வாறு, ஒவ்வொரு இல்லத்திலும், ஒப்பிட முடியாத வகையில், வேறுபாடின்றி, அவர் தன் தேவிகளுடன் மகிழ்ந்து, சாதாரணக் குடும்பஸ்தன் போல வாழ்ந்தார். இவ்வாறு, லக்ஷ்மியின் கணவனைத் தங்கள் கணவராக அடைந்த அந்த மகளிர்—அவரது பாதை பிரம்மாதி தேவர்களுக்கும் அறியாதது—பெரும் மகிழ்ச்சியுடன், என்றும் அதிகரிக்கும் ப்ரேமையுடன், புன்னகை, பார்வை, மனமகிழ்ச்சி, கூத்துகள், குறும்பு வார்த்தைகள், மரியாதை ஆகியவற்றால் அவரைச் சேவித்தனர். அதோடு, நூற்றுக்கணக்கான பணியாளிகளும், அவரை வரவேற்பது, இருக்கை அளிப்பது, பூஜை செய்தல், பாதம் கழுவுதல், பாக்கு அளித்தல், ஓய்வளித்தல், விசிறி வீசுதல், மணமிக்க மாலைகள் சூட்டுதல், முடியை ஒழுங்குபடுத்துதல், படுக்கையை தயார் செய்தல், குளிப்பாட்டுதல், பரிசுகள் அளித்தல் என்று பலவித சேவைகளைச் செய்தனர். இவ்வாறு, பாறிஜாத மரத்தை எடுத்தல் மற்றும் நரகாஸுரனை அழித்தல் என்ற தலைப்புடைய, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் ஐம்பத்தொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ஸ்ரீ பாதராயணர் கூறுகிறார்: ஒருநாள், பைஷ்மி (ருக்மிணி) தன் கணவரான உலகாசிரியனுக்குப் பங்கஜத்தில் அமர்ந்து, தன் தோழிகளோடு இணைந்து விசிறி வீசிக் கொண்டிருந்தாள். உலகத்தை விளையாட்டாக உருவாக்கும், காக்கும், அழிக்கும் அந்த பகவான், கோகுலங்களைப் பாதுகாக்க யாதவர்களிடையே பிறந்தவர். அந்த அந்தரங்க மண்டபம், முத்துமாலைகள் தொங்க, மேல்மாடி, மாணிக்க விளக்குகள், மல்லிகை பூமாலைகள், மலர்களின் வாசனை, தேனீக்களின் ஓசை, ஜன்னல்களில் நுழையும் சந்திர ஒளி, பாரிஜாத தோட்ட வாசனைக்காற்று, அக்கில் புகை, இவை அனைத்தும் அந்த இடத்தை அழகுபடுத்தின. பால் நுரை போல் வெண்மையான சிறந்த படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த உலகநாதனுக்கு, ருக்மிணி சேவை செய்தாள். தன் தோழியின் கரத்திலிருந்து மாணிக்க விசிறியை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த தேவி, பகவானுக்குப் பக்தியுடன் விசிறி வீசினார். அவள் கால் மணிகள் மென்மையாக ஒலிக்க, கைமணிகள், வளையல்கள், விசிறி, மார்பில் மறைந்துள்ள குங்குமம் கலந்த நகை, விலைமதிப்பற்ற உடல் அலங்காரம், இவையுடன் அச்யுதரின் அருகில் அவள் பிரகாசித்தாள். அந்த அழகு, ஐஸ்வரியத்தின் உருவானவளைக் கண்ட ஹரி, மகிழ்ச்சி கொண்டு, சுருண்ட கூந்தலுடன், காதணிகள், பிரகாசிக்கும் ஹாரமும், தேன் போன்ற புன்னகையுடன் அவளிடம் இவ்வாறு பேசினார்: "அருமை, உலகம் காத்திருக்கும் பல சக்தி, செல்வம், அழகு, தானம், வீரியம் கொண்ட ராஜாக்கள் உன்னை விரும்பினார்கள். அவர்களை நீ ஏற்காமல், சிஷுபாலன் போன்ற அகந்தை கொண்ட ராஜாக்களைப் புறக்கணித்து, உன் சகோதரனும் தந்தையும் உன்னை வழங்கினார்கள்—நீ உனக்கு சமமான ஒருவரை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை? அழகிய பருவமே, ராஜாக்களைப் பயந்து, நீ சக்திவாய்ந்தவர்களை எதிரியாக்கி, அரச சிம்மாசனங்களை விட்டு, கடலில் அடைந்தாய். உலக வழக்கை விட்டு, ஒருவரைத் தொடர்ந்து செல்லும் பெண்கள் பெரும்பாலும் துன்பம் அடைவார்கள். நாங்கள் எப்போதும் அஸ்திவரமானவர்களும், அஸ்திவரமானவர்களுக்கு நேசமானவர்களும்; எனவே, செல்வந்திகள் பொதுவாக என்னைத் தேர்ந்தெடுக்க மாட்டார்கள். திருமணம், நட்பு—இவை செல்வம், பிறப்பு, வீரியம், அழகு, உயர்வு ஆகியவை சமமானவர்களுக்கே பொருத்தம்; மிக உயர்ந்தவரும், மிகத் தாழ்ந்தவரும் ஒருவருக்கொருவர் பொருந்துவதேயில்லை." இவ்வாறு, பகவான் ருக்மிணியிடம் இரகசியமாக உரையாடினார்.