ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்போது முரனின் மூன்று முனையுடைய ஆயுதம் கருடனின் மீது விழுந்தது. ஹரி அதனை மூன்று மடங்கு சக்தி கொண்ட இரண்டு அம்புகளால் தடுத்தார்; மேலும் முரனின் வாய்களில் அம்புகளை செலுத்தினார். கோபத்துடன் முரன் தனது கோலினை எடுத்து ஹரியின் மீது வீசினான். அந்த கோல் பறந்து வரும் போது, கோல்களில் முதன்மை பெற்றவர் தன் கோலால் அதை ஆயிரம் துண்டுகளாக நொறுக்கியார். பின்னர் வெல்ல முடியாதவர் தன் கரங்களை உயர்த்தி, விளையாட்டாக சக்கரத்தால் முரனின் தலைகளை வெட்டினார். தலைகளற்ற முரன் உயிர் பிரிந்து நீரில் விழுந்தான்; அது இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் சிகரம் துண்டிக்கப்பட்ட மலை போல இருந்தது. தந்தையின் மரணத்தால் தூண்டப்பட்ட முரனின் ஏழு மகன்கள், பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் எழுந்தனர். தாம்ரன், அந்தரிக்ஷன், ஸ்ரவணன், விபாவஸு, வசு, நபஸ்வான், மற்றும் ஏழாவது அருணன்—இவர்கள் பீடன் என்ற தலையணியை முன்னிலைப்படுத்தி, ஆயுதம் ஏந்தி போருக்குத் தயாராகி, பூமி மகன் அனுப்பிய படையாக முனைந்தனர். அவர்கள் வெல்ல முடியாதவரை அடைந்து, கோபத்துடன் அம்புகள், வாள்கள், கோல்கள், ஈட்டிகள், குண்டிகைகள், மற்றும் சுழிகள் ஆகியவற்றை வீசினர். பகவான் தனது அம்புகளால் அவர்களின் ஆயுதங்களை எல்லாம் துண்டாக்கினார். பீடன் தலைமையிலான அந்த வீரர்களை, அவர் சக்கரமும் அம்புகளும் பறந்து சென்று அவர்களின் தலை, கை, கால், கவசங்களை துண்டாக்கி, யமலோகத்துக்கு அனுப்பினார். இவ்வாறு பூமி மகன் நரகன் தோற்கடிக்கப்பட்டான். இதைக் கண்டதும், பெருமிதம் நிறைந்த துர்மர்ஷணன், கடலில் பிறந்த யானைகளுடன் தாக்குதலுக்கு வந்தான். கருடனின் மீது தனது மனைவியுடன் அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணனை, மின்னலுடன் கூடிய மேகத்தின் மீது சூரியன் போல் பார்த்து, நூறு பேரைக் கொல்லும் ஆயுதத்தை வீசினான்; மற்ற எல்லா வீரர்களும் ஒரே நேரத்தில் தாக்கினர். பகவான், கோல்களில் முதன்மை பெற்றவர், பூமி மகனின் படையினரையும், அற்புதமான குதிரைகளையும் கூரிய அம்புகளால் தாக்கி, அவர்களின் கை, தொடை, தலை, உடலை வெட்டினார்; அப்பொழுது அவர்களது குதிரைகளும் யானைகளும் அழிக்கப்பட்டன. குருவம்சத்தவரே, போராளிகள் எவ்வாறான ஆயுதங்களையும் ஏவினாலும், ஹரி அவற்றை ஒவ்வொன்றாக கூரிய அம்புகளால், வாள்களால் துண்டாக்கினார். கருடன், சுபர்ணனால் ஏந்தப்பட்டு, தன் இறக்கைகளால் யானைகளை தாக்கி, தனது நாக்கு, இறக்கை, நகங்களால் அவற்றை அழித்தான். நரகன், தன் படை கருடனால் அழிக்கப்பட்டு ஓடிக்கொண்டு, துயரத்துடன் நகருக்குள் நுழைந்தான்; போரிடும் போதே சென்றான். பூமி மகன் தனது ஆயுதத்தால் ஹரியை தாக்கினான்; ஆனால் அந்த வஜ்ராயுதம் எதிரொலித்தது; அதனால் பாய்ந்தாலும், அவர் அசையவில்லை—மாலையால் தாக்கப்பட்ட யானை போல. முடிவில், பயனற்ற முயற்சியுடன், நரகன் ஒரு ஈட்டியை எடுத்து அச்யுதனை கொல்ல நினைத்தான்; ஆனால் அதை விடுவதற்கும் முன், ஹரி கூர்மையான சக்கரத்தால், யானையின் மீது அமர்ந்திருந்த நரகனின் தலைவை வெட்டினார். அந்தத் தலை, அழகிய கிரீடமும் குண்டலங்களும் அணிந்தது, பூமியில் விழும் போது பிரகாசித்தது. முனிவர்களும் தேவர்களும் “அய்யோ! அருமை!” எனக் குரல்கொடுத்து, முகுந்தனை புகழ்ந்து, மாலைகள் பொழிந்தனர். அப்போது பூமி தேவி, பரிசுத்தமான தங்கமும் ரத்தினங்களும் விளங்கும் குண்டலங்களும், வைஜயந்தி மாலையும், பெரிய ரத்னமும், அரசருக்குரிய குடையும் கொண்டு வந்து, பிரசேதஸின் மகனாகிய கிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணித்தாள். பிறகு, தேவி, தேவர்களில் சிறந்தவர்களால் போற்றப்பட்டவளாக, உலகின் ஆண்டவனை, இருதயத்தில் பக்தியுடன், கையைக் கூப்பி புகழ்ந்தாள்: “தேவர்களின் தலைவனே, சங்கம், சக்கரம், கோலம் ஏந்தியவரே, பக்தர்களின் ஆசைப்படி அவதாரம் எடுப்பவரே, பரமாத்மா, உமக்கு வணக்கம். தாமரையின் நாபி உடையவரே, தாமரையின் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவரே, தாமரைக் கண்கள் உடையவரே, தாமரை போன்ற பாதம் உடையவரே, உமக்கு வணக்கம். பகவானே, வாசுதேவா, விஷ்ணுவே, பரமபுருஷா, ஆதிமூலமே, முழு ஞானம் உடையவரே, உமக்கு வணக்கம். பிறவியில்லாதவரே, இவ்வுலகத்தை படைத்தவரே, அளவற்ற சக்தி உடையவரே, அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.” “உலகத்தை உருவாக்க விரும்பும் போது, பிறவியில்லாத ஆண்டவரே, நீங்கள் கொடூரமான ரூபத்தை ஏற்று, சம்ஹாரம் செய்கிறீர்; உலகங்களின் நிலைத் தக்கவாறு, சத்த்வ ரூபமாக இருப்பீர்; காலம், பொருள், பரமபுருஷன்—இவை அனைத்தும் நீங்களே. பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாயம், இంద్రியங்கள், தேவர்கள், மனம், மகத்துவம்—இவை அனைத்தும், அசையாததும் அசையாததும் உம்மில் ஒருமையாய் உள்ளது; உம்மில் மாயை இல்லை.” “இந்த உம்முடைய புதல்வன், பயத்தால் உமது தாமரை போன்ற பாதத்தில் சரணடைந்துள்ளான்; அவனை துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்றி, பாவங்களை நீக்கும் உமது தாமரை போன்ற கரத்தை அவன் தலையில் வையுங்கள்.” இவ்வாறு பூமி பக்தியுடனும் பணிவுடனும் சொன்னதை கேட்ட ஆண்டவர், அவளுக்கு ஆறுதல் அளித்து, பூமி மகனின் அழகிய மாளிகைக்குள் நுழைந்தார். அங்கு ஹரி, நாற்பதினாறு ஆயிரம் அரச மகள்களைப் பார்த்தார்; அவற்றை பூமி மகன், வேறு வேறு அரசர்களிடமிருந்து வென்று கொண்டு வந்திருந்தான். அந்தப் பெண்கள், அந்தச் சிறந்த மனிதர் உள்ளே வந்ததைக் கண்டு, குழப்பத்துடன், அவரைத் தங்கள் கணவராகவே மனதில் விரும்பினர்; இது விதியின் ஏற்பாகவே நிகழ்ந்தது. “இவரே எனக்கு கணவராக அமைய வேண்டும்; பிரமன் இதை ஏற்க வேண்டும்” என்று ஒவ்வொருத்தியும் தனிப்பட்ட எண்ணத்துடன் தங்கள் இதயத்தை கிருஷ்ணனிடம் அர்ப்பணித்தனர். அவர்களை பளிச்சிடும் ஆடைகளில், சேவகர்கள், பெரும் செல்வம், ரதங்கள், குதிரைகள், வளமான பொருட்களுடன், அவர் துவாரகைக்கு அனுப்பினார். கேசவன், அதோடு, ஏறுபட்ட நாற்பது நான்கு வெள்ளை நிற, நான்கு தந்தம் உடைய யானைகளை, ஐராவத வம்சத்தைச் சேர்ந்தவற்றை அனுப்பினார். பின்னர், தேவர்களின் இல்லத்திற்கு சென்று, குண்டலங்களை அதிதிக்கு அளித்தார்; அங்கு தேவர்களின் ராஜாவும், அவன் மனைவியான இந்திராணியும் அவரை மரியாதையுடன் போற்றினர். மனைவியின் வேண்டுகோளால், அவர் பாரிஜாத மரத்தை பிடுங்கி, கருடனின் மீது வைத்து, இந்திரனும் தேவர்களும் எதிர்த்து வந்த போதும் அவர்களை வென்று, தன் நகருக்கு கொண்டு வந்தார். அந்த மரத்தை சத்தியபாமாவுக்காக, அவளது வீட்டுத் தோட்டத்தில் நடினார்; அதன் மணம் விரும்பிய தேவத் தேனிகள் சுவர்க்கத்திலிருந்து அதனைத் தொடர்ந்து வந்தன. சத்தியபாமா, அச்யுதனின் பாதங்களைத் தன் கிரீடத்தின் முனையால் தொட்ந்து வணங்கி, தன் ஆசையை நிறைவேற்றுமாறு வேண்டினாள். இதன் மூலம் அந்தப் பெருமை பெற்றவள் தன் குறிக்கோளை அடைந்தாள்; ஆனால், தேவர்களின் மனத்தில் பெருமை எவ்வளவு ஆழமாய் உள்ளது! பின்னர், ஒரு கணத்தில், எத்தனை வடிவங்கள் வேண்டுமோ அவ்வளவு வடிவங்களை எடுத்துக் கொண்டு, ஆண்டவர் அந்த பெண்களை அவரவர் மாளிகைகளில் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும், ஒப்பீடு செய்ய முடியாதவனாகவும், வேறுபாடின்றி, தன் விருப்பப்படி, தன் சகோதரிகளுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்; சாதாரண குடும்பஸ்தன் தனது மனைவியுடன் வாழ்வது போல். இவ்வாறு, லக்ஷ்மியின் கணவரைத் தங்கள் வாழ்க்கைத் துணையாகப் பெற்ற அந்தப் பெண்கள்—இவரது பாதை பிரமா முதலியோரும் அறிய முடியாதது—மகிழ்ச்சியுடன், என்றும் அதிகரிக்கும் பாசத்துடன், புன்னகை, பார்வை, இரகசிய உறவு, விளையாட்டு சொற்கள், வெட்கம் ஆகியவற்றால் அவரை சேவித்தனர். நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள், ஆண்டவருக்காக வெளியே சென்று வரவேற்பது, ஆசனத்தை அளிப்பது, பூஜை, பாதம் கழுவுதல், பாக்கு அளித்தல், ஓய்வு, விசிறல், மணம்கமழும் மாலைகள், முடி அலங்காரம், படுக்கை தயார் செய்தல், குளியல், பரிசுகள் வழங்குதல் போன்ற சேவைகளைச் செய்தனர். இவ்வாறு, பாறிஜாத மரம் கொண்டுவரப்பட்டதும், நரகன் வதம் செய்யப்பட்டதும் கூறும், பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் உள்ள ‘பாறிஜாத அபகரணம் மற்றும் நரகாசுர வதம்’ என்ற ஐம்பத்தொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது. பின்னர், ஸ்ரீ பாதராயணர் கூறுகிறார்: ஒருமுறை, பாஸ்மி (ருக்மிணி) தன் கணவராகிய உலகாசிரியரைக் கவனிக்க, தன் தோழிகளுடன் சேர்ந்து விசிறி வீசினாள்; அவர் தன் சொந்த படுக்கையில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்தார். இவர், தன் விளையாட்டால் உலகத்தை உருவாக்கும், காக்கும், அழிக்கும் சக்தி உடையவர்; கோமாதைகளையும், சொந்த குலத்தையும் காத்தற்காக யாதவ குலத்தில் அவதரித்தார்.