ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கோசல நாட்டின் அரசன் தனது மகள் சத்யாவை யார் மணந்துகொள்வர் என்பதற்காக ஒரு அரிய போட்டி ஏற்பாடு செய்தார். எந்த அரசனும் அவளைக் கைப்பற்ற விரும்பினால், முதலில் ஏழு கொடிய, கூர்முனை கொண்ட கொம்புகள் உடைய, வெறித்தனமான, அடக்க முடியாத காளைகளை வெல்ல வேண்டும். இந்த வெற்றிக்குரிய வாய்ப்பு உண்டு என்று அறிந்ததும், யாதவகுலத்தின் தலைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், ஒரு பெரிய படையுடன் கோசல நகரத்திற்கு வந்தார். அவரது வருகையில் மகிழ்ந்த அந்த நாட்டின் அரசன், எழுந்து வரவேற்று, ஆசனத்தில் அமர வைத்து, மரியாதை செலுத்தி, கௌரவத்துடன் அவரை வரவேற்றார். அந்த நேரத்தில், ஸ்ரீகிருஷ்ணரைத் தான் விரும்பும் இளவரசி சத்யா, மனதிற்குள், "நான் எடுத்த விரதம் உண்மையாயின், இந்த பெருமகன் எனது கணவராகி எனது ஆசைகள் அனைத்தும் நிறைவேறட்டும்" என்று பிரார்த்தனை செய்தாள். அவர் யார்? உலகங்களின் காவலர்களான லக்ஷ்மி, பிரம்மா, சிவன் ஆகியோர் தங்கள் தலையில் அவருடைய திருவடிப் பொடியை தரிக்கின்றனர். லீலையாகவே தனது காரியத்திற்காக கடலில் பாலம் அமைத்தவர். இப்படிப்பட்ட பரமாத்மா என்னை ஏற்கப் போகிறாரா என்று சத்யா வியப்போடும், பணிவோடும் எண்ணினாள். அரசன் மீண்டும் ஸ்ரீஹரியை வழிபட்டபோது, நாராயணன், உலகத்தின் ஆண்டவன், "நான் எனக்குள்ள ஆனந்தத்தில் நிறைந்தவன்; சிறிய பொருள்கள் எனக்கு என்ன பயன்பாடு?" என்று கூறினார். பின்னர், மகிழ்ச்சியுடன் ஆசனத்தில் அமர்ந்த கிருஷ்ணர், குருவம்சத்தின் வழித்தோன்றலிடம், மேகக் குரலுடன் புன்னகையுடன் பேசினார்: "அரசே! க்ஷத்திரியனாகிய எனக்கு யாசை செய்வது முனிவர்களால் குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனாலும், உங்களுடன் நட்பு வேண்டி, உங்கள் மகளை கேட்டுக் கொள்கிறேன். நாங்கள் பாணம் (கன்யாசுல்கம்) கொடுப்பதில்லை; அதற்காக அல்ல." அரசன் பணிவுடன் பதில் கூறினார்: "பெருமான், என் மகளுக்கு உங்களைவிட உயர்ந்த, விரும்பத்தக்க வரன் யார் இருக்க முடியும்? லக்ஷ்மியே உம்மைத் தங்குமிடமாகக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனாலும், முன்பே நான் ஒரு உறுதி செய்துள்ளேன். என்னுடைய மகளுக்காக வரன் தேர்வு செய்யும் விதமாக, அவரவர் வலிமையை சோதிக்கும் போட்டி ஏற்பாடு செய்தேன்." "இந்த ஏழு கொடிய காளைகள், பல அரசர்களை வென்று காயப்படுத்தின. யாது குலத்தில் சிறந்தவரே, நீங்கள் மட்டும் அவற்றை அடக்க முடிந்தால், என் மகளை உங்களுக்கு மணமுடிப்பேன்." இந்த உடன்படிக்கையை கேட்டதும், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தமது உடையை இறுக்கி, தம்மை ஏழு வடிவமாகப் பிரித்து, விளையாட்டாகவே அந்த ஏழு காளைகளையும் அடக்கினார். சௌரி, அந்த காளைகளின் பெருமையும் வலிமையும் அழித்து, குழந்தை மரம் இழுக்கும் போல அவற்றை கயிற்றால் கட்டினார். இதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியும், ஆச்சரியமும் அடைந்த அரசன், தனது மகளை கிருஷ்ணருக்கு மணமுடித்தார். கிருஷ்ணரும் முறையாக சத்யாவைத் தம்முடைய சமமான துணையாக ஏற்றுக்கொண்டார். அரச குடும்பத்தார், கிருஷ்ணரை மருமகனாகப் பெற்ற மகிழ்ச்சியில் உன்னத ஆனந்தம் அடைந்தனர்; அங்கு பெரிய திருவிழா நிகழ்ந்தது. சங்கங்கள், மத்தளங்கள், புயங்கள் முழங்கின; இசை, பாடல்கள் ஒலித்தன; பிராமணர்கள் ஆசி வழங்கினர்; ஆண்களும் பெண்களும் அழகான ஆடைகள், பூமாலைகள், ஆபரணங்கள் அணிந்து மகிழ்ந்தனர். கிருஷ்ணர் பரிசாக பத்து ஆயிரம் மாடுகள், மூவாயிரம் நகை, நறுமண ஆடைகள் அணிந்த இளம்பெண்கள் வழங்கினார். ஒன்பது ஆயிரம் யானைகள், யானைகளை விட நூறு மடங்கு ரதங்கள், ரதங்களை விட நூறு மடங்கு குதிரைகள், குதிரைகளை விட நூறு மடங்கு வீரர்கள் என அளவற்ற பொருள்கள் கொடுத்தார். பிரமாண்டமான படையுடன், அந்த இருவரையும் ரதத்தில் ஏற்றிக் கொண்டு, கோசல நாட்டின் அரசன், பாசத்துடன், அனுப்பி வைத்தார். இதைக் கேட்ட மற்ற அரசர்கள், யாதவர்களாலும் காளைகளாலும் தங்கள் பெருமை சிதைந்ததால் பொறுக்க முடியாமல், பந்தலிலிருந்து செல்லும் போது தடுக்கும் முயற்சி செய்தனர். ஆனால், காந்தீவம் ஏந்திய அர்ஜுனன், கிருஷ்ணரின் நண்பனும் பாதுகாவலனும், அவர்கள் செலுத்திய அம்புகளை வீசி, சிறு விலங்குகளை சிங்கம் வீழ்த்தும் போல அவர்களை வீழ்த்தினான். இவ்வாறு, பரிசுகளுடன் யாதவர்களில் சிறந்த கிருஷ்ணர், தேவகியின் மகன், துவாரகையில் சத்யாவுடன் ஆனந்தமாக வாழ்ந்தார். அதன்பிறகு, கிருஷ்ணர் தனது பித்தி ஸ்ருதகீர்த்தியின் மகளும், கைகேய நாடு இளவரசியுமான பத்ராவை, சாந்தர்தனன் உள்ளிட்ட சகோதரர்கள் வழங்க, மணந்தார். மேலும், மத்ர ராஜாவின் மகள், சுபலக்ஷணையுடன் கூடிய லக்ஷ்மணாவை, அவளது ஸ்வயம்வரத்தில், கருடன் அமிர்தத்தை பறித்தது போல, தனக்கே எடுத்துச் சென்றார். இவ்வாறு, பௌமாசுரனை (நரகன்) அழித்து, சிறைபட்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கான அழகிய பெண்களை விடுவித்து, அவர்களை மணந்தார். இதைக் கேட்ட அரசன், "அந்த பௌமனை எவ்வாறு பாடகி உடைய கிருஷ்ணர் அழித்தார்? அந்த பெண்கள் எவ்வாறு விடுவிக்கப்பட்டனர்?" என்று கேட்டார். அதற்கு ஷுகர் பதில் கூறினார்: "இந்திரனால் தனது குடை, குண்டலங்கள், தோழர்கள் பறிபோக, தெய்விக மலை மீது இருந்த இடமும் பறிபோக, பூமியில் பிறந்த நரகாசுரனின் செயலை அறிந்து, கிருஷ்ணர் தன் மனைவியுடன் கருடனில் ஏறி, ப்ராக்ஜ்யோதிர நகரத்திற்குச் சென்றார். அந்த நகரம், சக்திவாய்ந்த மலைக்கோட்டைகள், ஆயுதக்கோட்டைகள், நீர், நெருப்பு, காற்று போன்ற தடுப்புகள், மற்றும் முரன் என்பவன் அமைத்த கொடிய பாசங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. கிருஷ்ணர் தன் கோலால் மலைகளை உடைத்தார்; அம்புகளால் ஆயுதக்கோட்டைகளை அழித்தார்; சக்கரத்தால் நெருப்பு, நீர், காற்றை வென்றார்; வாளால் முரனின் பாசங்களை துண்டித்தார். பாஞ்சஜன்ய சங்கம் முழங்க, அந்த ஓசை உலகநாச காலத்து இடியென பயங்கரமாக இருந்தது. அப்போது ஐந்து தலை கொண்ட அசுரன் முரன், நீரிலிருந்து எழுந்தான். சூரியன், நெருப்பு போன்ற தீவிர ஒளியுடன், கொடிய மூக்கு கொண்ட முரன், பஞ்சமுகத்துடன், த்ரிசூலம் வீசியபடி, கருடனை நோக்கி பாய்ந்தான். அவன் த்ரிசூலத்தை வேகமாக வீசி, ஐந்து வாயிலால் கர்ஜித்து, அந்த சத்தம் விண்ணையும், உலகங்களையும், அண்டத்தையும் நனைத்தது. அந்த த்ரிசூலம் கருடனை அடைய, ஹரி இரண்டு முக்கோண அம்புகளை செலுத்தி அதை முறித்தார்; முரனின் வாய்களில் அம்புகளை செலுத்தினார். சீற்றம் கொண்டு முரன் தன் மழுவை வீசினான். அந்த மழு பறந்து வர, கிருஷ்ணர் தன் மழுவால் அதை ஆயிரம் துண்டுகளாக்கினார். முரன் கை உயர்த்தி, வெல்ல முடியாதவன் போல பாய்ந்தபோது, கிருஷ்ணர் சக்கரத்தால் அவன் ஐந்து தலையையும் வெட்டினார். தலைகள் இல்லாமல், உயிர் பறந்து, முரன், இந்திரனால் சிகரம் துண்டிக்கப்பட்ட மலை போல, நீரில் வீழ்ந்தான். அப்போது முரனின் ஏழு மகன்கள்—தாம்ர, அந்தரிக்ஷ, ஸ்ரவண, விபாவஸு, வசு, நபஸ்வான், ஏழாவது அருணன்—பீடா என்ற தளபதியை முன்னிட்டு, போருக்குத் தயாராக, பூமிப்புத்திரனால் அனுப்பப்பட்டு வந்தனர். அவர்கள் கிருஷ்ணரை நோக்கி அம்பு, வாள், மழு, ஈட்டி, சுழி, த்ரிசூலம் ஆகியவற்றை சீற்றத்துடன் வீசினர். பகவான் தன் அம்புகளால் அவற்றை எல்லாம் துண்டித்தார். பீடா தலைமையில் அந்த வீரர்களை, சக்கரம், அம்பு மூலம் தலை, கை, கால், கவசம் துண்டித்து, யமலோகத்திற்குப் போகச் செய்தார். இவ்வாறு பூமிப்புத்திரன் நரகன் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.