ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அச்யுதனை (கிருஷ்ணனை) அணைத்துக்கொண்ட பாண்டவர் வீரர்கள், அவரது கரங்களின் தொடுதலால் எல்லா துயரங்களும் நீங்கிய நிலையில், அவரது அன்பான, புன்னகை முகத்தை பார்த்து மகிழ்ந்தனர். பின்னர், கிருஷ்ணன், யுதிஷ்டிரர் மற்றும் பீமரின் பாதங்களில் வணங்கி, அர்ஜுனனை அணைத்து, சகுனி மற்றும் சகதேவனால் மரியாதை பெற்றார். அண்மையில் திருமணம் செய்துகொண்ட, சிறிது வெட்கத்துடன் இருந்த தௌபதி, தலைசிறந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணனை மரியாதையுடன் சந்தித்து வணங்கினார். அதேபோல், சத்யகி, பாண்டவர்களால் மரியாதை பெற்றபின், தனது இருக்கையை எடுத்துக் கொண்டார்; மற்றவர்கள் அனைவரும் மரியாதையுடன் அருகில் அமர்ந்தனர். பின்னர், கிருஷ்ணன் குந்தியை அணுகி வணங்கினார்; குந்தி, ஆழ்ந்த பாசத்தால் கண்கள் நனைந்த நிலையில், அவரை அணைத்து, தனது மகள்கள், சகோதரி மற்றும் உறவினர்களின் நலத்தை விசாரித்தார். பல துயரங்களை நினைத்து, துயரத்துக்குப் பிறகு கிடைக்கும் ஆத்ம சாட்சியை மனதில் கொண்டு, குந்தி, பாசம் நிறைந்த குரலால், கண்களில் கண்ணீருடன் பேசினார்: "நமக்கு நலம் கிடைத்தது, பாதுகாவலர் கிடைத்தபோதும்; உறவுகளை நினைத்து, என் சகோதரனை உம்மிடம் அனுப்பினேன், கிருஷ்ணா." "உமக்கு 'நாம்' 'நீங்கள்' என்ற பிரிவில்லை; எல்லோருக்கும் நண்பரும், ஆத்மாவும்; ஆனால், மனதில் குடியிருக்கும் உம்தான், தன்னை நினைக்கும் அனைவரின் துயரை நீக்குகின்றீர்," என்று கூறினார். யுதிஷ்டிரர், "நாங்கள் என்ன நல்லதைச் செய்யவில்லை என்று அறியவில்லை, ஏனெனில் யோகத்தில் நிபுணர்களுக்குமே அரிதாக உம்மை நாம், சிறிய அறிவுடையவர்கள், கண்டிருக்கிறோம்," என்றார். அந்தக் கோரிக்கையின் படி, கிருஷ்ணன், அந்த நகரில் பல மாதங்கள் தங்க, இந்திரபிரஸ்த நகர மக்கள் கண்களுக்கு ஆனந்தம் அளித்தார். ஒரு நாள், அர்ஜுனன், ஹனுமான் கொடியுடன் கூடிய ரதத்தில் ஏறி, தனது காந்தீவம் மற்றும் தீராத அம்புகளைக் கொண்டு, முழு ஆயுதத்துடன் கிருஷ்ணனுடன் சேர்ந்து, பல காட்டுயிர்கள் நிறைந்த பெரிய காட்டிற்குள் விளையாட செல்ல, எதிரிகளை அழிப்பவர் என்ற புகழுடன் சென்றார். அங்கு, அர்ஜுனன், தனது அம்புகளால், புலிகள், காட்டுப்பன்றி, காடுபசுக்கள், மான், சரபம், காட்டுக்காளைகள், காடுதடா, மான், முயல், முட்காட்டிகள் என பல உயிர்களை வேட்டையாடினார். அந்த உயிர்கள் பண்டிகை நெருங்கியதால், ஊழியர்கள் அவற்றை அரசரிடம் கொண்டு சென்றனர். அர்ஜுனன், கடும் பசிக்காக, யமுனை நதிக்கு சென்றார். அங்கு, தூய நீரை குடித்து, சுத்திகரித்து, கிருஷ்ணன் மற்றும் அர்ஜுனன், அந்த பகுதியில் அலைந்து சென்ற அழகான பெண்ணை பார்த்தனர். அர்ஜுனன், கிருஷ்ணனின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, அந்த பெண்ணை அணுகி, "நீ யார்? யாருடைய மகள்? எங்கிருந்து வந்தாய்? என்ன நோக்கம்? நான் நினைக்கிறேன், நீ ஒரு கணவரை நாடுகிறாய். எல்லாம் சொல்லு, அழகானவளே," என்று கேட்டார். அப்போது, கலிந்தி, "நான் சூரிய தேவனின் மகள்; கணவரை நாடி, கடும் தவம் மேற்கொண்டுள்ளேன்; விஷ்ணுவை, வரம் அளிப்பவரை, என் கணவராக விரும்புகிறேன். அவர் தவிர வேறு யாரும் என் கணவராக விரும்பவில்லை; ஸ்ரீவாசம் உடைய முக்குந்தன் எனக்கு திருப்தியுடன் இருக்கட்டும்," என்றாள். "நான் கலிந்தி; என் தந்தை கட்டிய அரண்மனையில், யமுனை நீரில் வாழ்கிறேன்; தவறாதவரை காணும் வரை அங்கே இருக்கிறேன்," என்றாள். அர்ஜுனன், வாசுதேவனிடம் இதை கூற, கிருஷ்ணன், அந்த பெண்ணை ரதத்தில் ஏற்றி, யுதிஷ்டிரரிடம் கொண்டு சென்றார். பின்னர், கிருஷ்ணன், ப்ரிதாவின் மகன்களுக்கு அற்புதமான நகரத்தை கட்டுமாறு கூறி, விஸ்வகர்மாவால் அதனை வியத்தகு முறையில் கட்டினார். அங்கே தங்கிய கிருஷ்ணன், தனது மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்க விரும்பி, அர்ஜுனனுக்கு ரதசாரதியாக இருந்து, கந்தவனைக் காட்டை அக்னிக்காக வழங்கினார். அக்னி, திருப்தியடைந்து, அர்ஜுனனுக்கு விலையும், வெள்ளை குதிரைகள் கொண்ட ரதமும், தீராத அம்புகளும், ஊடுருவ முடியாத கவசமும், தெய்வீக ஆயுதங்களும் வழங்கினார். மாயா, தீயிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டதால், நட்பின் அடையாளமாக ஒரு பெரிய சபையை கொண்டு வந்தார்; அங்கு துரியோதனன், நீரை நிலமாக தவறாக எண்ணி குழப்பமடைந்தான். அதன் பிறகு, கிருஷ்ணன், நண்பர்களின் ஒப்புதலுடன், சத்யகி மற்றும் மற்றவர்களுடன் திரும்பி, துவாரகாவிற்குச் சென்றார். பின்னர், கிருஷ்ணன், கலிந்தியுடன், நல்ல காலமும், நல்ல நேரமும் பார்த்து திருமணம் செய்து, மக்களுக்கு உன்னத ஆனந்தம் அளித்து, உயர்ந்த நன்மைத் தந்தார். விந்தா மற்றும் அனுவிந்தா என்ற அவந்தி நாட்டின் இளவரசர்கள், துரியோதனனின் பக்கம் இருந்தவர்கள், அவர்கள் சகோதரி, கிருஷ்ணனை விரும்பியிருந்தும், ச்வயம்வரத்தில் கணவரைத் தேர்வு செய்ய தடை செய்தனர். அப்போது, கிருஷ்ணன், அனைத்து அரசர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மித்ரவிந்தா, அரச குலத்தின் மகள், தனது தந்தையின் சகோதரி, அவரை வலுவாக எடுத்துச் சென்றார். கோசல நாட்டில் நாக்நஜித் என்ற அரசர் இருந்தார்; அவர் தர்மத்தில் புகழ்பெற்றவர்; அவருடைய மகள் சத்யா, நாக்நஜிதி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவரை மணப்பதற்காக, ஏழு கொடுமையான, கூரிய கொம்புகள் கொண்ட, அடக்க முடியாத, வலிமை பெருமை கொண்ட காளைகளை அடக்க வேண்டும் என்ற போட்டி வைத்திருந்தார். அந்த போட்டியில் வெற்றி பெற முடியும் என்று அறிந்த கிருஷ்ணன், சாத்த்வத குலத்தின் தலைவன், பெரிய படையுடன் கோசல நகரம் சென்றார். அங்கு, கோசல அரசர், மகிழ்ச்சியுடன், எழுந்து மரியாதை செய்து, இருக்கை வழங்கி, கிருஷ்ணனை வரவேற்றார். சத்யா, விரும்பிய வரன் வந்ததை அறிந்து, "என் விரதம் உண்மையாக இருந்தால், இந்த மனிதன் என் கணவராகி, என் எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றட்டும்," என்று மனதில் ஆசை கொண்டாள். "அவரது திருவடிகளின் தூசியை, லக்ஷ்மி, பிரம்மா, சிவா மற்றும் உலகங்களின் காவலர்கள் தமது தலைமேல் சுமக்கின்றனர்; அவர், தனது விளையாட்டில், தன் நோக்கத்துக்காக பாலம் கட்டினார்; இப்படிப்பட்ட பெருமை உடையவர் என்னை ஏற்க மாட்டார்," என்று சத்யா மனதில் எண்ணினாள். மீண்டும், நாராயணன், உலகத்தின் அதிபதி, "நான் முழுமையான ஆனந்தத்தில் இருப்பவன்; சிறிது ஒன்றை நான் ஏற்க என்ன செய்ய முடியும்?" என்று கூறினார். சுகர் கூறினார்: ஆசிர்வாதம் பெற்ற கிருஷ்ணன், மகிழ்ச்சியுடன், இருக்கையை ஏற்றுக்கொண்டு, மேகத்தின் முழக்கம் போன்ற ஆழமான குரலில், புன்னகையுடன், குரு வம்சத்தாரிடம் பேசினார். "அரசே, க்ஷத்திரியன் தன் தர்மத்தை பின்பற்றும் போது, யாசை செய்வது முனிவர்களால் குறை கூறப்படுகிறது. ஆனால், உங்கள் நட்பை விரும்பி, உங்கள் மகளைக் கேட்கிறேன்; மணப்பணத்தை வேண்டவில்லை; நாங்கள் அதை வழங்குவதில்லை," என்றார். அரசர், "பெருமை உடையவரும், என் மகளுக்குத் தகுதியானவரும், உம்மைவிட வேறு யார்? ஏனெனில், லக்ஷ்மி தேவியும் உம்மிடம் வசிக்கிறார்; அனைத்து நற்குணங்களும் உம்மில் அடங்கியுள்ளன," என்றார். "ஆனால், சாத்த்வத குலத்தின் சிறந்தவரே, முன்பு ஒரு ஒப்பந்தம் செய்தோம்: வரன் வலிமையை சோதிக்க, என் மகளின் கை, போட்டி மூலம் பெற வேண்டும்," என்றார். இவ்வாறு, கிருஷ்ணன் மற்றும் பாண்டவர்களின் வாழ்க்கையில், அன்பும், நன்மையும், அருமையான சம்பவங்களும் நிகழ்ந்தன.