ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சத்ராஜித் மனதில் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன், “மக்கள் என்னை நற்பண்புடையவனாக கருதி, குறுகிய பார்வை, சுயநலப்போக்கு, அறியாமை, செல்வம் மீதான பேராசை என்று பழிக்காமல் இருப்பதற்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று எண்ணினார். தகுந்த தீர்வை அடைந்த அவர், “நான் என் மகளை – பெண்களில் சிறந்த ரத்னமாகியவளையும், அந்த அற்புத மணியையும் – அவரிடம் தருகிறேன்; இதுவே அவரை சமாதானப்படுத்தும் சரியான வழி, வேறு வழி இல்லை,” என்று உறுதி செய்தார். அந்த எண்ணத்தோடு, சத்ராஜித் தன் நற்குணங்கள் கொண்ட மகளையும், மணியையும் எடுத்துக்கொண்டு, பக்தியுடன் அவற்றை கிருஷ்ணருக்கு அர்ப்பணித்தார். கிருஷ்ணர், பலரும் அவரது குணம், அழகு, உயர்ந்த பண்புகளுக்காக விரும்பிய சத்யபாமாவை முறையாக மணந்து கொண்டார். ஆனால், “நாங்கள் இந்த மணியை ஏற்கவில்லை, ராஜா; அது உங்கள் வசம் இருக்கட்டும், நீங்கள் தேவர்கள் பக்தராக இருக்கும்போது, அதன் பயனை நாங்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்,” என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். ஒரு நாள், ஶுகர் கூறுகிறார்: பரமபுருஷன் கிருஷ்ணர், யுயுதானன் போன்ற தோழர்களுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பாண்டவர்கள் இருப்பிடமான இந்திரபிரஸ்தாவுக்கு சென்றார். உலகில் எல்லாவற்றிற்கும் இறைவனாகிய முகுந்தரைக் காண, பாண்டு மகன்கள் ஒருங்காக எழுந்தனர்; அவர்களைப் பார்த்தது, உயிர் மீண்டும் உடலில் வந்தது போல இருந்தது. அச்யுதரைக் கட்டியணைத்த பாண்டவர்கள், அவரது கரங்களால் தங்கள் துயரங்கள் நீங்கியது; அவரின் பாசமான, புன்னகை மாறும் முகத்தை பார்த்து மகிழ்ந்தனர். யுதிஷ்டிரர் மற்றும் பீமரின் பாதங்களில் வணங்கிய கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனை கட்டியணைத்து, இரட்டையர்களால் மரியாதை பெற்றார். சமீபத்தில் மணம் புரிந்த, சிறிது வெட்கத்துடன் இருந்த த்ரௌபதி, முதன்மை இருக்கையில் அமர்ந்த கிருஷ்ணரை மரியாதையுடன் வணங்கினார். அதேபோல், சத்யகி பாண்டவர்களால் மரியாதை பெற, அவரும், மற்றவர்கள் கூட அருகில் அமர்ந்தனர். கிருஷ்ணர், குந்தியை அணுகி வணங்க, அவர் ஆழ்ந்த பாசத்தால் கண்கள் கலங்க, கிருஷ்ணரை அணைத்தார்; அவர், தன் மகள்கள், சகோதரி மற்றும் உறவினர்கள் அனைவரின் நலனை குறித்து விசாரித்தார். குந்தி, பல துயரங்களை நினைத்து, அவற்றிற்குப் பின் கிடைக்கும் ஆத்ம சாக்ஷாத்காரத்தை மனதில் கொண்டு, பாசத்தால் குரங்கிய குரலில், கண்ணீருடன் பேசினார்: “நமக்கு நன்மை கிடைத்தது உன்னைப் பாதுகாப்பாளராகப் பெற்றபோது தான்; உறவுகளை நினைத்து, என் சகோதரனை உமக்கு அனுப்பினேன், கிருஷ்ணா.” “நீ எல்லோருக்கும் நண்பன், ஆத்மா; உனக்குள் 'நாம்' 'நீ' என்ற பாகுபாடு இல்லை; ஆனாலும், நீ மனதில் குடியிருக்க, உனை நினைக்கும் அனைவரின் துயரை நீ எப்போதும் நீக்குகிறாய்,” என்று அவர் கூறினார். யுதிஷ்டிரர், “நாங்கள் என்ன நல்ல காரியங்களை செய்யவில்லை? தெரியவில்லை, இறைவா; யோகத்தில் சிறந்தவர்களும் அரிதாக காணும் உன்னை, நாங்கள் – குறைந்த அறிவுடையவர்கள் – காண்கிறோம்,” என்று பக்தியுடன் கூறினார். அரசர் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, கிருஷ்ணர் பல மாதங்கள் அந்த இடத்தில் தங்கினார்; இந்திரபிரஸ்தாவின் மக்கள் கண்கள் மகிழ்ந்தது. ஒரு நாள், அர்ஜுனன் – ஹனுமான் கொடியுடன் கூடிய ரதத்தில், காந்தீவம் மற்றும் தளராத அம்பக்களுடன் – முழு ஆயுதம் பூண்டு, கிருஷ்ணருடன், காட்டில் பல விலங்குகள் நிறைந்த பெரும் காடினுள் விளையாட சென்றார். அங்கே, அர்ஜுனன் தனது அம்புகளால், புலிகள், காடுப்பன்றிகள், காடுபசுக்கள், மான்கள், சரபங்கள், காட்டு யானைகள், காடெருமைகள், காடுதடாக்கள், மான்கள், முயல்கள், முரட்டிகள் ஆகியவற்றை வேட்டையாடினார். அந்த புனிதமான விலங்குகளை, ஊழியர்கள் திருவிழா நெருங்கும் போது அரசரிடம் கொண்டு சென்றனர்; அர்ஜுனன், தாகத்தால் வாடி, களைப்புடன், யமுனை நதிக்குச் சென்றார். அங்கே, தூய நீரில் சுத்திகரிப்பு செய்து, தண்ணீர் குடித்த பிறகு, கிருஷ்ணரும் அர்ஜுனனும், அருகில் சுற்றும் அழகான, புனித வடிவம் கொண்ட பெண்ணைக் கண்டனர். அர்ஜுனன், நண்பரால் அனுப்பப்பட்டு, அந்த நல்ல குணம் கொண்ட, பிரகாசமான பெண்ணிடம் நெருங்கி, “நீ யார், மெலிதான இடுப்புடையவளே? யாருடைய மகள், எங்கிருந்து வந்தாய்? என்ன நோக்கத்துடன் வந்தாய்? உனக்கு கணவர் தேவை என்று நினைக்கிறேன்; எல்லாவற்றையும் கூறு, அழகானவளே,” என்று கேட்டார். அப்போது, காளிந்தி, “நான் சூரிய தேவனின் மகள்; கணவராக விஷ்ணுவை விரும்பி, கடுமையான தவம் செய்து, அவனையே என் விருப்பாக தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் கணவராக விரும்பவில்லை; அந்த முகுந்தன், ஆதரவில்லாதவர்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பவன், எனக்கு திருப்தி அளிக்கட்டும். காளிந்தி என்ற பெயரில், யமுனை நீரில், என் தந்தை கட்டிய அரண்மனையில் வசிக்கிறேன்; தவிர்க்க முடியாதவனை காணும் வரை அங்கே இருக்கிறேன்,” என்று கூறினாள். அர்ஜுனன், வாசுதேவனிடம் இந்த செய்தியை கூற, கிருஷ்ணர் அதை புரிந்து, காளிந்தியை ரதத்தில் அமர வைத்து, யுதிஷ்டிரரிடம் அழைத்துவந்தார். கிருஷ்ணர், ப்ரிதா மகன்களுக்கு அற்புத நகரத்தை கட்டி தரும்படி, விஶ்வகர்மாவால் அதனை அற்புதமாக கட்டினார். அங்கே தன் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தர விரும்பி, கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு ரதசாரதியாக இருந்து, காந்தவ காடை அக்னிக்குத் தந்து உதவினார். அக்னி திருப்தி அடைந்து, அர்ஜுனனுக்கு விலையும், வெண்குதிரைகளுடன் கூடிய ரதமும், இரண்டு தளராத அம்பக்களும், துளையில்லா கவசமும், தெய்வீக ஆயுதங்களும் கொடுத்தான். மாயா, தீயிலிருந்து மீட்கப்பட்டு, நட்பின் அடையாளமாக, ஒரு பெரிய சபை அறையை கொண்டு வந்தான்; அங்கே துரியோதனன், தண்ணீரை நிலம் என்று தவறாக எண்ணி, குழப்பமடைந்தான். அந்த இடைவெளியில், கிருஷ்ணர், நண்பர்களின் அனுமதியுடன், சத்யகி மற்றும் பிறருடன், திரும்பி துவாரகாவுக்கு சென்றார். பின்னர், கிருஷ்ணர், நல்ல காலம், நல்ல நேரத்தில், காளிந்தியை மணந்து, மக்களுக்கு பேரானந்தம் அளித்து, உயர்ந்த நன்மையைத் தரினார். விந்தா மற்றும் அனுவிந்தா, அவந்தி நாட்டின் இளவரசர்கள், துரியோதனனின் பக்கம் இருந்தவர்கள், தங்கள் சகோதரி – கிருஷ்ணரிடம் பற்றுள்ளவள் – சுயம்வரத்தில் கணவரை தேர்ந்தெடுக்க தடுப்பதற்கு முயன்றனர். ஆனால், கிருஷ்ணர், அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நிலையில், மித்ரவிந்தா – அரசியின் மகளும், தன் தந்தையின் சகோதரியின் மகளும் – அவரை வலுவாக எடுத்துக்கொண்டு சென்றார். கோசலா நாட்டில் நாக்நஜித் என்ற ஒரு அரசர் இருந்தார்; அவர் தர்மத்தில் புகழ்பெற்றவர். அவரது மகள் சத்யா – நாக்நஜிதி என்றும் அழைக்கப்படுபவள் – இருந்தாள். அவளைக் கைப்பற்ற, ஏழு கடுமையான, கூர்மையான கொம்புகள் கொண்ட, அடக்க முடியாத, பலத்தில் பெருமை கொண்ட காளைகள் அடக்கப்பட வேண்டும்; எந்த அரசரும் அதை வெல்ல முடியவில்லை. அந்த காளைகள் வென்றால் பரிசாக அந்த மகளை பெற முடியும் என்று கேட்டு, சாத்வதர்களின் தலைவன் கிருஷ்ணர், பெரும் படையுடன் கோசலா நகரத்திற்கு சென்றார். கோசலா அரசர், மகிழ்ச்சியுடன், எழுந்து, அமர வைத்து, மரியாதை வழங்கி, கிருஷ்ணரை உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்றார்.