ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கிருஷ்ணா, நீ செய்தது எங்களுக்குப் பொருத்தமற்றதும், வெட்கக்கேடானதும்தான்—நண்பனின் முடியும் தாடியும் களையச் செய்தது, அவனை அசிங்கப்படுத்தியது, அல்லது அவனை கொன்றது என அனைவரும் கூறினர். இந்தப் பண்புள்ள மகளிர், தங்கள் சகோதரன் இப்படி அசிங்கப்படுத்தப்பட்டதற்காக எங்களைத் திட்டுவதை நாம் விரும்பவில்லை; ஏனெனில், யாரும் மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அல்லது துக்கம் தருவதில்லை—ஒவ்வொருவரும் தாம் செய்த செயல்களின் பலனையே அனுபவிக்கின்றனர். உற்றார் ஒருவரை கொல்வது பெரிய பாவம் என்றாலும், ஒருவரும் தம் உறவினரை கொல்லக் கூடாது; அவர் தன் தவறால் தானே வீழ்ந்துவிட்டால், மீண்டும் அவரை கொல்வதில் என்ன அர்த்தம்? இது க்ஷத்திரியர்களுக்கான விதி—பிராணிகளின் ஆண்டவரால் நிறுவப்பட்டது—உடன்பிறப்பேனும், அவனை கொல்வது கூட இங்கு அனுமதிக்கப்பட்டது; இதைவிட கொடூரமானது வேறில்லை. அரசாட்சிக்காக, நிலத்திற்காக, செல்வத்திற்காக, பெண்களுக்காக, பெருமைக்காக, அதிகாரத்திற்காக, அகந்தையால் கண்ணை மூடிக்கொண்டு, அவர்கள் மற்றவர்களை—அதுவும் தங்கள் சொந்த உறவினர்களையே—அழித்துவிடுகின்றனர். கிருஷ்ணா, நீ எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் கடுமையான தீர்ப்பையே வழங்குகிறாய், குறிப்பாக தீய உள்ளத்தவரிடம்; நண்பர்களுக்காக நல்லதை நினைப்பதை எல்லா உயிர்களுக்குமான நல்லதென்று கருதுகிறாய், அவர்கள் அறியாமையிலேயே இருப்பது போல். மாயையின் தெய்வீக சக்தியால் மனிதர்களுக்கு மயக்கம் ஏற்படுகிறது; உடலைத் தான் என்று கருதுபவர்கள் சிலரை நண்பர்கள், சிலரை பகைவர்கள், சிலரை நடுவர்கள் என்று பார்ப்பார்கள். உண்மையில், எல்லா உடல்களுக்குள்ளும் ஒரே பரமாத்மா தான் இருக்கிறான்; அது பலவாகத் தெரியலாம், ஆனால் அது பலவல்ல—ஒளி அல்லது ஆகாயம் பலபாக பிரிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றினாலும், அது ஒன்றே. இந்த உடல் ஆரம்பமும் முடிவும் கொண்டது, பஞ்சபூதங்களாலும், உயிரும், குணங்களாலும் ஆனது; அது ஆத்மாவின்மீது அறியாமையால் கட்டப்பட்டிருப்பதால், ஜீவன் சஞ்சாரத்தில் சுழன்றாடுகிறது. உண்மையான ஆத்மாவுக்கு மற்றவருடன் சேர்க்கை அல்லது பிரிவு கிடையாது, அது இருப்பதாக இருந்தாலும், இல்லாததாக இருந்தாலும்; இது எல்லாம் தோற்றத்தில் தோன்றும், சூரியன் தனது ஒளியில் உருவங்களை வெளிச்சமிடுவது போல. பிறப்பு மற்றும் மற்ற மாற்றங்கள் உடலுக்கே உரியது, ஆத்மாவுக்கு எந்தக் காலத்திலும் இல்லை—நிலவின் பருவங்கள் நிலவைக் கெடுக்காதது போல, கிரகணம் நிலவிற்கு உண்மையில் தீங்கிழைக்காதது போல. ஒருவர் கனவில் தன்னை மற்றும் பொருட்களை அனுபவிப்பது போலவே, அவை உண்மையல்லாதவை என்றாலும், அறியாதவன் உலக வாழ்க்கையிலும் உண்மையல்லாததை உண்மையென எண்ணி அனுபவிக்கிறான். எனவே, அறியாமையால் உண்டாகும் துக்கத்தை நீக்கு, அது ஆத்மாவை உலுக்கி குழப்புகிறது; உண்மையான ஞானத்தால் அதை நீக்கி, உன் சொந்த இயல்பில் நிலைநிற், புன்னகைமுகமுள்ளவளே. இவ்வாறு பகவான் அறிவுரை வழங்கியதும், நுண்மையான இடுப்பையுடைய ராமா தன் துக்கத்தை விட்டுவிட்டு, ஞானத்துடன் மனதை அமைதிப்படுத்தினாள். அந்த நேரத்தில், அவன் உயிர்சுவாசம் முடிவுக்கு வந்த நிலையில், சக்தியும் ஒளியும் அவனிடம் இருந்து மறைந்துவிட்டது; அவன் தன் அசிங்கமான உருவத்தையும், வீணான, தானே கற்பனை செய்த பெருமையையும் நினைவுகூர்ந்தான். பின்னர், அவன் தன் வசிப்புக்காக ஒரு பெரிய நகரமான போஜகடா என்று பெயரிட்ட நகரத்தை நிறுவினான்; தீய கிருஷ்ணனை எதிர்த்து போர் செய்யவோ, தன் இளைய சகோதரியைத் தடுத்து நிறுத்தவோ அவன் முயற்சிக்கவில்லை. "நான் குண்டினாவுக்குள் புகமாட்டேன்" என்று அறிவித்து, பகவானும் பீஷ்மகரின் மகளும் மற்ற அரசர்களும் தன்னை தோற்கடித்ததற்காக, அவன் கோபத்துடன் அங்கேயே தங்கினான். பின்னர், உரிய மரியாதைகளுடன் அவளை நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, அவளை மணந்தான்; அதன்பின், யது நகரில் உள்ள ஒவ்வொரு வீட்டிலும், யது குலநாதனான கிருஷ்ணனுக்கே பக்தியுள்ளவர்கள் மகிழ்ச்சியில் பெரும் திருவிழா கொண்டாடினர். ஆண்கள், பெண்கள்—அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன், ஜவுளி கற்கள் பதிக்கப்பட்ட அழகான காது வளையல்களுடன் அலங்கரித்து, மணமக்கள் இருவருக்கும் பரிசுகளை கொண்டு வந்தனர். இந்திரன் கொடிகள் அலங்கரித்த யாதவர்களின் அந்த நகரம், அதிசயமான மாலை, ஆடைகள், ரத்தின வாசல்கள், எல்லா வாயிலிலும் புனித ஏற்பாடுகள்—நிறைந்த குடங்கள், தூபம், விளக்குகள்—இவை அனைத்தாலும் பிரகாசமாக ஜொலித்தது. வாசல்களில், அரசர்களால் அழைக்கப்பட்ட யானைகள் நிற்க, நகரம் வாழை மரங்களாலும், பாக்கு மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அதன் வீதிகள் வாசனைமிக்க மதுவும் நீராலும் தெளிக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கே குருக்கள், ஸ்ருஞ்ஜயர்கள், கைகேயர்கள், விதர்பர்கள், யாதவர்கள், குந்திகள்—அனைவரும் ஒன்றாகக் கலந்து, பரபரப்புடன் மகிழ்ந்தனர். ருக்மிணி அபயமாய் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட கதையை எல்லா இடங்களிலும் பாடும்போது, அரசர்களும் அரசிக்களும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர். துவாரகையில், அரசே, கிருஷ்ணன், லட்சுமியின் கணவரும், ருக்மிணி மற்றும் ராமாவுடன் இணைந்திருப்பதைப் பார்த்து, குடிமக்கள் அனைவரும் பேரானந்தத்தில் முழுகினர். இப்போது, காமதேவன்—வாஸுதேவரின் அம்சம்—முன்பு ருத்ரனின் கோபத்தால் எரியப்பட்டவனாக, மீண்டும் உருவம் எடுக்கும் பொருட்டு அதே வடிவில் பிறந்தான். அவன், வைதர்பியின் மகனாகவும், கிருஷ்ணனின் சக்தியோடும் பிறந்தான்; அவன் ப்ரத்யும்னன் என்று புகழ்பெற்றான்—தந்தையை விட எந்த வகையிலும் குறையாதவன். அந்த பிள்ளையை, மாயையால் வல்லமை பெற்ற சம்பரன், தன் எதிரி என்று அறிந்து, கடலில் எறிந்து விட்டுவிட்டு, வீட்டிற்கு திரும்பினான். ஒரு பெரிய மீன் அந்தக் குழந்தையை விழுங்கியது; பின்னர், மீனவர்கள் பெரிய வலைவீசி அந்த மீனையும், மற்ற மீன்களையும் பிடித்தனர். அந்த மீனை, மீனவர்கள் சம்பரனுக்குப் பரிசாகக் கொண்டு வந்தனர்; சமையலறையில் சமையல்காரர்கள் அதை வெட்டத் திட்டம் செய்தனர். ஆனால், அந்த மீனுக்குள் குழந்தையைக் கண்டதும், அவர்கள் மாயாவதியிடம் தெரிவித்தனர்; அப்போது நாரதர், அவளது மனம் கலங்கிய நிலையில், அந்தக் குழந்தையின் உண்மையான வரலாற்றையும், அது மீனின் வயிற்றில் எப்படி வந்தது என்பதையும் கூறினார். அவள் ரதி—புகழ்பெற்ற காமதேவனின் மனைவி—தன் கணவர் மறுபடியும் பிறப்பதை எதிர்நோக்கியவளாக இருந்தாள். சம்பரனால் சமையலறையில் பணியிடப்பட்டிருந்த மாயாவதி, குழந்தை காமதேவன் என்பதைக் கண்டு, அவனிடம் பெரும் பாசம் கொண்டாள். அதிக நாள்கள் செல்லாது, கிருஷ்ணனின் மகன் இளம் வயதை எட்டினான்; அவனைப் பார்த்த பெண்கள் அனைவரும் மனம் கலங்கினர். அப்போது, ரதி, தன் கணவனிடம் சென்று, தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள், நீண்ட புயல்கள், அழகில் சிறந்தவன், வெட்கத்துடன் புன்னகையுடன் பார்வை வீசினாள். "அம்மையே, உன் மனம் தாயின் மனமாக இல்லை; நீ என் மீது காதலியாய் நடத்துகிறாய், தாயாய் அல்ல," என்று கிருஷ்ணனின் மகன் அவளிடம் கூறினான். அதற்கு ரதி பதிலளித்தாள்: "நீ நாராயணனின் மகன்; சம்பரனால் உன் இல்லத்திலிருந்து கடத்தப்பட்டாய்; நான் உன் மனைவி ரதி; நீயே காமா, பிரபுவே!" "அந்த அரக்கன் சம்பரன், உன்னை ஒரு குழந்தையாகவே கடலில் வீசியான்; ஒரு மீன் உன்னை விழுங்கியது; அதன் வயிறிலிருந்து நீ இங்கு வந்தாய்." "இப்போது, நூறு விதமான மாயை கற்ற, வெல்ல முடியாத அந்த சம்பரனை, நீயே உன் மாயை சக்தியால்—மயக்கம் முதலியவற்றால்—வதைந்து அழித்துவிடு." "உன் தாயார், குரரி பறவை தன் குஞ்சுகளை இழந்தது போல, தாயன்பால் துடிக்க, தன் கன்றை இழந்த பசு போல, துயரத்தில் மூழ்கி இருக்கிறார்." இவ்வாறு கூறியதும், மாயாவதி, மாயையில் வல்லவள், அந்த உன்னதமான ப்ரத்யும்னனுக்கு எல்லா மாயை வித்தைகளை அழிக்கும் உன்னத ஞானத்தை வழங்கினாள்.