ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சௌரி என்ற கிருஷ்ணரால் பதினேழு நாட்கள் தொடர்ந்து யுத்தத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்; ஆனால் பதினெட்டாவது நாளில் இருபத்துமூன்று படைகளுடன் வெற்றிபெற்றேன் என்று சித்ரரதர் கூறினார். ஆனாலும், இந்த உலகம் காலமும் விதியும் சேர்ந்தே நடத்தப்படுகிறதென்று அறிந்ததால், நான் எப்போதும் சோகமும் சந்தோஷமும் கொள்ளவில்லை. இப்போது கூட, நாங்கள் எல்லாம் – பலவீரர்களின் தலைவர்கள் – கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்படும் யாதவர்கள் மாயைமிக்க யுத்தத்தால் வெற்றிபெற்றுள்ளனர். இப்போது எங்கள் எதிரிகள் வெற்றிபெற்றுள்ளனர்; காலம் தன் வழியைப் பின்பற்றுகிறது. காலம் எங்களுக்குப் பக்கமாக மாறும்போது, நாங்களும் வெற்றிபெறுவோம். இவ்வாறு நண்பர்களால் ஆறுதல் கூறப்பட்டு, சேதி நாட்டின் அரசன் தன் நண்பர்களுடன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினார்; பிழைத்திருந்த மற்ற அரசர்களும் தங்களது நகரங்களுக்கு விரைந்தனர். ஆனால், தன் சகோதரி ருக்மிணி ராக்ஷச விதியால் (பலவந்தமாக) திருமணம் ஆனதை சகிக்க முடியாமல், கிருஷ்ணனை வெறுத்த ருக்மி, தன் படையுடன் சக்திவாய்ந்தவனாக கிருஷ்ணனைத் தொடர்ந்து சென்றான். கோபத்தாலும் கலக்கத்தாலும் நடுங்கும் ருக்மி, அனைத்து அரசர்களும் கேட்கும்படி, தன் வலிமையான கரங்களை நடுங்கச் செய்து, வில்லுடன் ஒரு உறுதியை எடுத்தான்: "நான் கிருஷ்ணனை யுத்தத்தில் கொன்று, ருக்மிணியை மீட்டுத் தராவிட்டால், குண்டினா நகருக்குள் நுழைய மாட்டேன்; இதை உண்மையாகச் சொல்கிறேன்," என்றான். இவ்வாறு கூறி, அவன் விரைவாக தன் ரதத்தில் ஏறி, தன் சாரதியிடம், "குதிரைகளை ஓட்டுவாயாக! கிருஷ்ணனை எதிர்த்து யுத்தம் செய்ய நான் செல்ல வேண்டும்!" என்று சொன்னான். "இன்று கூர்மையான அம்புகளால், என் சகோதரியை வலியுறுத்தி எடுத்த அந்தத் துஷ்டமான கோபாலனின் பெருமையைத் தாழ்த்துவேன்," என்று பெருமை பேசினான். அவன் இறைவனின் மகிமையை அறியாமல், "நில்! நில்!" என்று சவால் செய்து, ஒரே ஒரு ரதத்துடன் கோவிந்தனிடம் விரைந்தான். தன் வலிமையான வில்லைக் குனிந்து, கிருஷ்ணனை மூன்று அம்புகளால் வெட்டினான்; "யது குலத்தின் பழி, ஒரு நிமிடம் நில்லு!" என்று அவனைச் சாடினான். "நீ என் சகோதரியை ஒரு நரி யாகம் கொள்ளும் போன்று அபகரித்துவிட்டு எங்கே போகிறாய்? இன்று உன் பெருமையை நானே ஒழிப்பேன், வஞ்சக வீரனே!" என்று கூறினான். "நீ என் அம்புகளால் வீழ்ந்து விழும் வரை, அந்த பெண்ணை விடுவாயாக!" என்று கூறினான். கிருஷ்ணர் சிரித்துக்கொண்டே அவனது வில்லைக் கட்டியடித்து, ருக்மியை ஆறு அம்புகளால் பாய்ச்சினார். நான்கு குதிரைகளுக்கு எட்டு அம்புகள், சாரதிக்கு இரண்டு, கொடிக்காக மூன்று அம்புகள் செலுத்தினார். பிறகு, மற்றொரு வில்லைக் கொண்டு ருக்மி கிருஷ்ணனை ஐந்து அம்புகளால் காயப்படுத்தினான். அந்த அம்புகளின் மழையில் கிருஷ்ணர், ருக்மியின் வில்லைக் துண்டு துண்டாக்கினார். மீண்டும் ருக்மி மற்றொரு வில்லைக் எடுத்தான்; ஆனால் அழியாத இறைவன் அதை உடைத்தார். ருக்மி எதை எடுத்தாலும் – மழு, வேல், திரிசூலம், கேடயம், வாள், சுழி வேல், துமாரா – ஹரி அவற்றையெல்லாம் துண்டாக்கினார். பின், ரதத்திலிருந்து இறங்கி, வாளுடன் கொலைக்குத் தயாராக, கோபத்துடன் ருக்மி கிருஷ்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான்; அது தீயை நோக்கிச் செல்லும் பட்டாம்பூச்சியைப் போலிருந்தது. அவன் பாயும் போது, கிருஷ்ணர் அவனது வாள், கேடயங்களை அம்புகளால் சிதறடித்தார்; பிறகு, தன் கூரிய வாளை எடுத்துக் கொண்டு ருக்மியை கொல்லத் தயாரானார். அப்போது, கணவரால் தன் சகோதரன் கொல்லப்படப் போவதைப் பார்த்த ருக்மிணி, மிகுந்த பயத்தால் நடுங்கி, தன் கணவரின் பாதங்களில் விழுந்து துன்பத்துடன் பேசினாள்: "யோகத்தின் அதிபதியே, அளவிட முடியாதவனே, தேவாதிதேவனே, உலகின் ஆண்டவரே, என் சகோதரனை கொல்லக் கூடாது, பலவீரனே, நல்லதை அளிப்பவனே!" என்று வேண்டினாள். அவளது உடல் பயத்தால் நடுங்கி, முகம் துன்பத்தால் வாடி, தொண்டை உறைந்து, தங்கமாலை கவனமின்றி வழுக்கி, அவள் அவனது பாதங்களை பற்றிக்கொண்டாள். தயையால் மனம் உருகி, கிருஷ்ணர் கொலை செய்யாமல் நிறுத்திக் கொண்டார். அந்த துஷ்டனை ஒரு துணியால் கட்டி, அவனது தலை மற்றும் தாடியை முற்றிலும் சவரம் செய்து, கிருஷ்ணர் அவனை அவமானப்படுத்தினார். இதற்கிடையில், யாதவ வீரர்கள் எதிரி படையை, தாமரை குளத்தில் யானைகள் மிதிப்பதைப்போல் விரட்டினார்கள். பின், யாதவர்கள் கிருஷ்ணரிடம் வந்து, அந்த நிலையிலிருக்கும் ருக்மியை – உயிர் சுருங்கி, முடிதாடி சவரப்பட்டு, கட்டப்பட்ட நிலையில் – பார்த்தனர். கருணையுள்ள சங்கர்ஷணர் அவனைத் திறந்து, கிருஷ்ணரிடம் பேசினார்: "நீ செய்தது நம்மால் ஏற்க முடியாதது, கிருஷ்ணா! ஒருவரை முடி, தாடி சவரம் செய்து அவமானப்படுத்துவது, அல்லது நண்பனை கொல்வது நம் மரபுக்கு ஏற்றதல்ல. இந்த நல்லவள், தன் சகோதரனைப்பற்றி கவலைப்பட்டு நம்மைத் தப்பாக நினைக்க வேண்டாம்; ஏனெனில், வேறு யாரும் எவருக்கும் சந்தோஷம் அல்லது துக்கம் தரவில்லை – ஒவ்வொருவரும் தங்கள் செயல்களின் பலனை மட்டுமே அனுபவிக்கிறார்கள். உற்றார் கொலை மிகப் பெரிய பாவம் என்றாலும், ஒருவரும் தன் உறவினரை கொல்லக் கூடாது; அவர் தன் தவறால் அழிந்தால், மீண்டும் கொல்லுவதில் என்ன அர்த்தம்? இது க்ஷத்திரியர்களுக்கான சட்டம் – பிரஜாபதியால் நிறுவப்பட்டது: சகோதரனுக்கே சகோதரன் கொலை செய்யலாம்; இதைவிட மோசமானது எதுவும் இல்லை. அரசியல், நிலம், செல்வம், பெண்கள், பெருமை, அதிகாரம் ஆகியவற்றுக்காக, மதத்தில் மூடப்பட்டு, அவர்கள் மற்றவர்களை – தங்கள் உறவினரையும் – அழிக்கிறார்கள். நீயோ, கிருஷ்ணா, பாவமுள்ளவர்களுக்கு கடுமையான தீர்ப்பை வழங்குகிறாய்; உனது நண்பர்களுக்குக் கருதும் நன்மையை எல்லோருக்கும் பொருந்தும் என நினைக்கிறாய், அவர்கள் அறியாதவர்கள் போல். மாயையின் சக்தியால் மனிதர்களுக்கு மயக்கம் ஏற்படுகிறது; உடலை தம் ஆத்மாவென கருதி, சிலரை நண்பர், சிலரை எதிரி, சிலரை நடுவர் எனப் பார்க்கிறார்கள். உண்மையில், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே பரமாத்மா தான்; அது பலவகையாக இல்லை, ஆனால் மயக்கத்தால் பலவகையாகத் தோன்றுகிறது – ஒளி அல்லது ஆகாயம் பிளவுபடும் போல். இந்த உடல் – ஆரம்பமும் முடிவும் உடையது – பஞ்சபூதம், உயிர், குணங்கள் ஆகியவற்றால் ஆனது; அறியாமையால் ஆத்மாவின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டு, உயிரினரை உலக வாழ்க்கையில் அலைக்கழிக்கிறது. உண்மையான ஆத்மாவுக்கு மற்றவர்களுடன் இணைப்பு, பிரிவு எதுவும் இல்லை – அது இருப்பினும் இல்லையெனினும்; இவை தோன்றுவது வெளிப்படையான தொடர்பால் – சூரியன் மற்றும் அது பிரகாசிக்கும் வடிவங்கள் போல். பிறப்பு மற்றும் பிற மாற்றங்கள் உடலுக்கே; அது எப்போது ஆத்மாவுக்கு இல்லை – சந்திரனின் நிலைகள் சந்திரனை பாதிக்காதது போல, கிரகணம் சந்திரனை உண்மையில் தீண்டாதது போல. ஒருவன் கனவில் தன்னை மற்றும் பொருட்களை அனுபவிப்பதைப் போலவே, அவை உண்மையல்ல என்றாலும், அவற்றின் பலனை அனுபவிப்பதைப் போலவே, அறிவில்லாதவன் மாயை உலகில் உண்மையற்றதை உண்மை என எண்ணி அலைக்கழிகிறான். எனவே, அறியாமையால் பிறக்கும் துக்கத்தை – அது ஆத்மாவை உலுக்கியும், வாடச் செய்தும் – உண்மை அறிவால் நீக்கி, உன் இயல்பில் நிலைபெறு, புனிதமான புன்னகைமிகுவளியே! இவ்வாறு ராமர் (பலராமர்) – மெல்லிய இடை உடையவளான ருக்மிணிக்கு – அறிவுரை கூறியபோது, அவள் தன் துக்கத்தை விட்டுவிட்டு, அறிவால் மனதை அமைதிப்படுத்தினாள். ருக்மியின் உயிர் சுருங்கி, வலிமையும் ஒளியும் கிருஷ்ணர், ராமர் இருவராலும் அழிக்கப்பட்டு, அவன் தனது அவமானமான தோற்றத்தையும், வீணான பெருமை கனவுகளையும் நினைத்துக் கொண்டான். பிறகு, தன் வசிப்புக்காகப் "போஜகட்டா" என்ற பெரிய நகரை அமைத்தான்; இனி அவன் தீய கிருஷ்ணனை எதிர்த்து வரவோ, தன் தங்கை ருக்மிணியைத் தடுக்கவோ முயற்சி செய்யவில்லை.