துண்டுகாரியின் தந்தை, தனது மகனின் கட்டாயமான வார்த்தைகளால் உந்தப்பட்டு, அறுபது வயதில் உறுதியுடன் வீட்டை விட்டு வனத்திற்கு சென்றார். அங்கு, அவர் தினமும் ஹரியின் சேவையில் ஈடுபட்டு, பாகவதத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தை ஜபித்து, ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை அடைந்தார். பின்னர், அவர் தேவர்கள் தோட்டங்களின் மகிமையால் ஒளிவுமிய, விஸ்வகர்மா நேரடியாக கட்டிய இந்திரனின் அரண்மனையில், மூன்று உலகங்களின் செல்வத்தின் வசிப்பிடத்தில், எல்லா வளங்களுடன் தங்கி வாழ்ந்தார். அவர் அறிவிலும், செல்வத்திலும், உயர்ந்த பிறப்பிலும் செழுமையாக இருந்தார்; ஆனால் பெருமை, அஹங்காரம் எதுவும் அவருக்கு இல்லை. அவரது தந்தை மறைந்த பிறகு, துண்டுகாரி தனது தாயை மிகக் கடுமையாக அடித்தான்: "செல்வம் எங்கே வைத்திருக்கிறாய் என்று சொல்ல，否则 இந்தக் கம்புடன் உன்னை கொன்று விடுவேன்!" என்று மிரட்டினான். அந்த வார்த்தைகளால் பயந்தும், தன் மகனுக்காக துயரப்பட்டும், அந்தத் தாய் இரவில் கிணற்றில் விழுந்து உயிரை விட்டாள். இதைத் தொடர்ந்து, கோகர்ணா யோகத்தில் நிலைபெற்று, யாத்திரைக்கு புறப்பட்டார்; அவருக்கு சோகமும் இல்லை, சந்தோஷமும் இல்லை, எதிரிகளும் இல்லை, நண்பர்களும் இல்லை. ஆனால், துண்டுகாரி வீட்டில் இருந்தான்; ஐந்து விஷயக் பெண்கள் அவரைச் சுற்றி, மிகக் கொடூரமான செயல்களில் ஈடுபட்டான்; அந்த பெண்களைப் பராமரிப்பதில் அவரது மனம் மயங்கியது. ஒரு நாள், அந்த பெண்கள் ஆபரணங்களை விரும்பி, துண்டுகாரி ஆசையில் மூடப்பட்டு, மரணத்தை மறந்து, அவற்றை வாங்க வீட்டை விட்டுச் சென்றான். பல இடங்களில் செல்வத்தைச் சேகரித்து, வீட்டிற்கு திரும்பி, அந்த பெண்களுக்கு நறுமணமான உடைகள், ஆபரணங்கள், பலவிதமான பொருட்கள் கொடுத்தான். அந்த பெண்கள், அதிக செல்வம் சேர்த்ததைப் பார்த்து, இரவில் ஒருவருக்கொருவர் பேசினார்கள்: "அவன் தினமும் திருடுகிறான்; இதனால் ராஜா அவனை பிடிப்பான்." "செல்வத்தை எடுத்த பிறகு, ராஜா அவனை நிச்சயமாக கொன்றுவிடுவான்; ஆகவே, நம்மை பாதுகாக்க, நாம் அவனை ரகசியமாக கொன்று விட வேண்டாமா?" இவ்வாறு தீர்மானித்து, அவர்கள் துண்டுகாரி தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, கட்டுகளால் கட்டி, கொன்று, செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு, மற்றொரு இடத்திற்கு சென்றனர். அவர்கள் அவனை கழுத்தில் கயிற்றை கட்டி, கொல்ல முயன்றனர்; விரைவாக செயல்பட்டாலும், அவன் இறக்கவில்லை; அவர்கள் பதறினர். பின்னர், அவன் வாயில் எரியும் கரிகளைப் போட்டனர்; அந்த தீயின் மிகுந்த வேதனையில் அவன் உயிரிழந்தான். அந்த பெண்கள், அவனது உடலை ஒரு குழியில் விட்டுவிட்டு, அதை யாரும் அறியாமல் விட்டனர். மக்கள் கேட்டபோது, "அவன் எங்கோ தொலைவில் சென்றுள்ளார்; அவன் நமக்கு மிகவும் பிடித்தவர்; இந்த வருடம் செல்வம் ஆசையில் திரும்புவான்," என்று கூறினர். அறிவுள்ளவன், தீய பெண்களில் நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது; அவர்களை நம்பும் முட்டாள் துயரத்தில் மூழ்குவான். ஆசைப்படும் பெண்களின் வார்த்தைகள் அமிர்தம் போல, இன்பத்தை அதிகப்படுத்தும்; ஆனால் அவர்களின் உள்ளம் கத்தி போன்றது—ஆண்களில் யாரும் அவர்களுக்கு உண்மையில் பிரியமானவராக இருக்க முடியாது. அவர்கள் துண்டுகாரியின் செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பல கணவர்களுடன், அந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றனர். பின்னர், துண்டுகாரி, தன் தீய செயல்களால், பெரிய பிசாசாக மாறி, துயரத்தில் மூழ்கினான். அவன் ஒரு சுழல்காற்று வடிவத்தில், பத்து திசைகளிலும் தொடர்ந்து ஓடினான்; குளிரும் வெப்பமும், உணவும் இல்லாமல், பசியாக, தாகமாக, துன்பம் அனுபவித்தான். எங்கும் புகலிடம் கிடைக்கவில்லை; "அய்யோ, விதி!" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான். அந்த நேரத்தில், கோகர்ணா, உலகத்திலிருந்து துண்டுகாரி இறந்ததை அறிந்தான். அவன் துயரத்தில் சிக்கியவன் என்று உணர்ந்து, கோகர்ணா, கயாவில் அவனுக்காக பித்ரு க்ரியைகளைச் செய்தான்; எந்தத் தூய இடத்திற்கும் சென்றாலும், அங்கு அவனுக்காக அந்த க்ரியைகளை செய்தான். இவ்வாறு யாத்திரை மேற்கொண்டு, கோகர்ணா தன் ஊருக்குத் திரும்பினான்; இரவில், யாரும் அறியாமல், தன் வீட்டின் முற்றத்தில் உறங்க வந்தான். அங்கு, கோகர்ணா உறங்கிக் கொண்டிருந்ததை உணர்ந்து, துண்டுகாரி, இரவில், மிகவும் பயங்கரமான வடிவத்தில், தன் உறவினருக்கு தன்னை வெளிப்படுத்தினான். அவன், ஒரே ஒரு முறையே, ஆடு, யானை, மாடு, இந்திரன், அக்னி, மீண்டும் மனிதன் ஆகிய பல வடிவங்களை எடுத்தான். இந்த மாற்றங்களைப் பார்த்த கோகர்ணா, மனம் தெளிவாக, உறுதியுடன், இது துயரத்தில் உள்ள ஒருவர் என்று எண்ணி, அவனிடம் பேசினான். "இரவில் இவ்வளவு பயங்கரமாக இருக்கும் நீ யார்? எங்கிருந்து இந்த நிலையிலுக்கு வந்தாய்? பிசாசா, பிரேதமா, ராக்ஷஸனா? உண்மையைச் சொல்," என்று கேட்டான். சூதர் சொன்னார்: அவன் இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, மீண்டும் மீண்டும் உரக்க அழைத்தான்; வார்த்தைகளை சொல்ல முடியாமல், மனக்காட்சி மூலம் சைகை செய்தான். அப்போது, கோகர்ணா தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு, அவனை உயர்த்தினார்; அந்த ஒரே செயலால், அந்த பாவி பேசத் தொடங்கினான். பிசாசு சொன்னான்: "நான் உன் சகோதரன், துண்டுகாரி; என் தவறால், மனித பிறவியை அழித்துவிட்டேன். என் செயல்களுக்கு எண்ணிக்கை இல்லை; பெரிய அறியாமையால் மாற்றப்பட்டுள்ளேன்; உலகங்களை பாதித்தவன், பெண்களின் துன்பத்தால் கொல்லப்பட்டவன். இதனால், நான் பிசாசாக மாறி, இந்த துயர நிலையை அனுபவிக்கிறேன்; நான் காற்றில் வாழ்கிறேன், விதியின் படி மட்டும் பலனைப் பெறுகிறேன். நண்பா, தயாவின் கடல், சகோதரா, விரைவாக என்னை விடுவிக்கவும்!" என்று கேட்டான். இதை கேட்ட கோகர்ணா, "உன் விடுதலைக்காக, நான் கயாவில் பித்ரு க்ரியைகளை முறையாக செய்துள்ளேன். நீ இன்னும் விடுதலையடையவில்லை; இது எனக்கு மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. கயா பித்ரு க்ரியையாலும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றால், இங்கு வேறு வழி இல்லை. உன் விடுதலைக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? உண்மையைக் கூறு," என்று கேட்டான். பிரேதம் சொன்னது: "நூறு கயா பித்ரு க்ரியைகள் செய்தாலும், நான் விடுதலையடைய மாட்டேன். எனது விடுதலைக்கு வேறு வழியை யோசிக்கவும்." இதை கேட்ட கோகர்ணா ஆச்சர்யப்பட்டான்: "நூறு பித்ரு க்ரியைகளாலும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றால், உன் விடுதலை மிகக் கடினம்." "இப்போது, நீ உன் இடத்தில் பயமின்றி இரு; நான் யோசித்து, உன் விடுதலைக்கு ஏதாவது செயலைச் செய்வேன்," என்று சொன்னான். இவ்வாறு கூறிய பிறகு, துண்டுகாரி தனது இடத்திற்கு சென்றான். கோகர்ணா அந்த இரவை யோசனையில் கழித்தார்; அவர் உறங்கவில்லை. காலை, அவர் வந்ததைப் பார்த்த மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்து வந்தனர். அவர், அந்த இரவில் நடந்த அனைத்தையும் அவர்களுக்கு விவரித்து கூறினார்.