ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யாதவர்கள் வெற்றிக்காக போரிடும் போது, ஜராசந்தன் தலைமையிலான அரசர்கள், தங்கள் படைகள் அழிக்கப்பட்டதை உணர்ந்து, பின்வாங்கி திரும்பினர். அவர்கள், தங்கள் தோல்வியால் சோர்ந்து, மனைவி பறிக்கப்பட்ட பிறகு துயரம் அடையும் மனிதனைப் போன்ற சிசுபாலரிடம் சென்றனர். அவன் ஒளி இழந்து, உற்சாகம் குறைந்து, வாய் வறண்டு, துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தான். அரசர்கள் அவனை சமாதானப்படுத்த முயன்றனர்: "மனிதர்களில் எவருக்கும் நிரந்தரமான சந்தோஷம் அல்லது துயரம் கிடையாது; அதனால், உன் சோம்பலை விட்டு விடு, அரசே!" என்று அவர்கள் கூறினர். "மாயவனின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள மரப்பாவை பெண்கள் ஆடும் போல், இறைவனின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவர்கள் சந்தோஷம், துயரத்தில் நடக்கின்றனர்." ஜராசந்தன் சொன்னான்: "பதினேழு நாட்கள் நான் சௌரி என்பவரிடம் போரில் தோற்றேன்; ஆனால் பதினெட்டாவது நாள், இருபத்தி மூன்று படைகளுடன் நான் அவரை வென்றேன். இருந்தாலும், உலகம் காலமும் விதியும் இணைந்து நகர்வதை அறிந்து, நான் எப்போதும் துயரப்படவும், மகிழவும் செய்வதில்லை. இப்போது, நாங்கள் எல்லோரும், வீரர்களின் தலைவர்கள், யாதவர்களிடம் தோற்றோம்; அவர்கள் கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்பட்டனர், தந்திரமான யோசனைகளால். இப்போது எதிரிகள் வெற்றி பெற்றுள்ளனர்; காலம் தன் பாதையில் செல்கிறது. நாளை காலம் நமக்கு சாதகமாக வந்தால், நாமும் வெற்றி பெறுவோம்." இவ்வாறு நண்பர்கள் சிசுபாலனை சமாதானப்படுத்த, சிதி நாட்டின் அரசன் தனது மக்கள் உடன் நகரம் திரும்பினார்; மற்ற உயிர்வாழ்ந்த அரசர்களும் தங்கள் தாய்நகருக்கு சென்றனர். ஆனால், ருக்மி, தன் சகோதரி ருக்மிணியின் திருமணம் ராக்ஷச முறையில் நடந்ததை சகிக்க முடியாமல், கிருஷ்ணனை வெறுத்து, தனது படை உடன் கிருஷ்ணனை பின்தொடர்ந்தான். ருக்மி மிகுந்த கோபத்தில், அனைத்து அரசர்களும் கேட்கும்படி, தனது வலுவான கரங்கள் நடுங்க, வில் பிடித்து, சபதம் செய்தான்: "நான் கிருஷ்ணனை போரில் கொன்று, ருக்மிணியை மீட்டுக்கொள்ளாமல், குண்டின நகரில் நுழைய மாட்டேன்; இதை உண்மையாக அறிவிக்கிறேன்!" இவ்வாறு கூறி, அவன் தன் ரதத்தில் ஏறி, "குதிரைகளை ஓட்டுங்கள்! நான் கிருஷ்ணனை நேரில் சந்திக்க வேண்டும்!" என்று சொன்னான். "இன்று, கூரிய அம்புகளால், என் சகோதரியை பலவந்தமாக எடுத்த அந்த கெட்ட ஆயிரவனின் பெருமையை தாழ்த்துவேன்!" என்று பெருமை கூறி, கிருஷ்ணனின் மகிமையை அறியாமல், "நிறுத்து! நிறுத்து!" என்று சவால் செய்தான், தனி ரதத்தில் வந்து. வலுவான விலை இழுத்து, ருக்மி கிருஷ்ணனை மூன்று அம்புகளால் தாக்கி, "யாது குலத்தின் அவமரியாதையே! ஒரு கணம் காத்திரு!" என்று கூறினான். "நீ என் சகோதரியை சடாயமாக, யாகத்தில் ஹவிசை திருடும் நரி போல எடுத்துச் சென்றாய்; இன்று உன் பெருமையை நானே உடைத்துவிடுவேன், தந்திரமான போராளியே!" என்று நிந்தித்தான். "நீ என் அம்புகளால் விழுந்து, என்னை வீழ்த்தும் வரை, அந்த பெண்ணை விடுவேன்!" என்று சவால் செய்தான். கிருஷ்ணன் சிரித்துக் கொண்டு, அவன் விலை உடைத்து, ருக்மியை ஆறு அம்புகளால் தாக்கினான். நான்கு குதிரைகளை எட்டு அம்புகளால், இரு அம்புகளால் ரதசாரதியை, மூன்று அம்புகளால் கொடியை தாக்கினான். பிறகு, ருக்மி மற்றொரு விலை எடுத்துக் கொண்டு, கிருஷ்ணனை ஐந்து அம்புகளால் காயப்படுத்தினான். அந்த அம்புகளின் மழையில் கிருஷ்ணன் ருக்மியின் விலை துண்டாக்கினான்; ருக்மி மீண்டும் விலை எடுத்தாலும், கிருஷ்ணன் அதை உடைத்தான். ருக்மி எடுக்கும் எந்த ஆயுதம்—கட்சி, வேல், திரிசூலம், கேடயம், வாள், ஜாவலின், தோமரா—அனைத்தையும் ஹரி துண்டாக்கினான். பின், ரதத்திலிருந்து குதித்து, வாள் பிடித்து, கொலை செய்ய எண்ணி, ருக்மி கோபத்தில் கிருஷ்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான், தீக்குச்சிக்கு பாயும் பூச்சி போல். அவன் பாயும் போது, கிருஷ்ணன் அம்புகளால் அவன் வாள், கேடயத்தை துண்டாக்கினான். பிறகு, தன் கூரிய வாளை எடுத்துக் கொண்டு, ருக்மியை கொல்ல தயாரானான். அப்போது, கணவனும், சகோதரனும் மோதும் நிலையில், ருக்மிணி பயத்தில், கணவனின் பாதத்தில் விழுந்து, துயரத்துடன் வேண்டினாள்: "யோகத்தின் தலைவனே, அளவில்லாதவனே, தேவர்கள் தேவனே, உலகத்தின் தலைவனே! என் சகோதரனை கொல்ல கூடாது, கருணை மிகுந்தவனே!" அவள் பயத்தில் நடுங்க, முகம் வறண்டு, தொண்டை அடைப்பு, தங்க நகை சிதற, அவன் பாதங்களை இறுகப் பிடித்தாள். கிருஷ்ணன் கருணையால், அவன் கொலை செய்யவில்லை. பின்னர், அந்த தீய மனிதனை துணி கொண்டு கட்டி, அவன் தலைமையும் தாடியையும் கிருஷ்ணன் குத்தி, அவனை அவமரியாதையாக்கினான். யாதவ வீரர்கள் எதிரி படையை, தாமரை குளத்தில் யானைகள் பாயும் போல், விரட்டினர். அப்போது, சங்கர்ஷணன், கிருஷ்ணனை நோக்கி வந்தார். ருக்மி அந்த நிலையில், உயிரிழக்கப் போகும் அளவுக்கு கிடந்தான்; கட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்த சங்கர்ஷணன், கருணையுடன் அவனை விடுவித்து, கிருஷ்ணனை நோக்கி கூறினார்: "நீ செய்தது நமக்கு ஒழுக்கத்திற்கு விரோதம்; தலைமையும் தாடியையும் குத்தி, அவமரியாதையாக்குவது அல்லது நண்பனை கொல்வது தவறு. இந்த நல்லவளை, சகோதரனின் அவமரியாதையால் நம்மை குறை கூற விடாதே; ஏனென்றால், மகிழ்ச்சி, துயரம் யாரும் தரவில்லை, ஒவ்வொருவர் தங்கள் செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள்." "சகோதரனை கொல்வது பெரிய பாவம்—even though he ruined himself, மீண்டும் கொல்வதில் என்ன பயன்? இது க்ஷத்திரியர்களுக்கான விதி; பிரமனால் நிறுவப்பட்டது: சகோதரன், சகோதரனை கொல்லலாம், அதைவிட பயங்கரம் இல்லை. அரசாங்கம், நிலம், செல்வம், பெண்கள், பெருமை, அதிகாரம்—all these make them blinded by arrogance, and they destroy others—even their own kin." "நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் கடுமையான தீர்ப்பு வழங்குகிறாய், கிருஷ்ணா; தீய உள்ளத்தவர்களுக்கு மட்டும். நண்பர்களுக்கான நன்மையை, எல்லோருக்கும் நன்மை என்று நினைக்கிறாய், அவர்கள் அறியாமல்." "மாயாவின் சக்தியால், மனிதர்களுக்கு மயக்கம் ஏற்படுகிறது; உடலை தம் அடையாளமாக கருதும் போது, சிலரை நண்பர், சிலரை பகைவர், சிலரை நடுநிலை என்று பார்க்கிறார்கள்." "உண்மையில், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே பரமாத்மா தான்; அது பலவாறு இல்லை, ஆனால் மயங்கியவர்கள் பலவாறு பார்க்கிறார்கள்—வெளிச்சம், ஆகாயம் பலவாறு பிரிக்கப்பட்டது போல." "இந்த உடல், ஆரம்பமும் முடிவும் கொண்டது, பொருள், உயிர், குணங்கள் கொண்டது; அறியாமையில் ஆத்மாவின்மேல் கட்டப்பட்டு, உயிர் உலகில் அலைக்கிறது." "உண்மையான ஆத்மாவுக்கு, பிற உயிர்களுடன் ஒன்றும் பிரியும் ஒன்றும் இல்லை; இது தோன்றும் தொடர்பால் உருவாகிறது, சூரியன் மற்றும் அதன் ஒளியில் தோன்றும் வடிவங்களைப் போல." "பிறப்பு மற்றும் மாற்றங்கள்—all belong to the body, never to the Self; சந்திரனின் நிலைமாறும், சந்திரனை பாதிக்காது, கிரகணம் உண்மையில் தீங்கு செய்யாது." "கனவில், ஒருவர் தன்னை, பொருட்களை அனுபவிப்பது போல, அவை உண்மையல்ல; அதுபோல, அறிவில்லாதவன், உலகில் பொய்யை உண்மை என்று கருதி, வாழ்க்கையில் அலைக்கிறான்." இவ்வாறு, யாதவர்களும், கிருஷ்ணனும், ருக்மி, ருக்மிணி, சங்கர்ஷணன்—all in the midst of battle, each acted according to their nature, காலம், விதி, மற்றும் ஆத்மாவின் உண்மை குறித்து உரையாடினர்.