ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

விரோதமுள்ள அரசர்கள் ஒருங்கிணைந்து முயற்சி மேற்கொண்டு வருவதை கேட்டு, இராமர், எதிர்ப்புகள் எழும் என்று பயந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தனியாகவே அந்த இளவரசியை அழைத்துச் செல்லப் போனதை அறிந்தார். தம்பிக்காக ஆழ்ந்த பாசமுள்ள இராமர், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், பெரும் படை என எல்லாவற்றையும் கொண்டு, விரைந்து குண்டினாபுரத்திற்கு புறப்பட்டார். அதே சமயம், பீஷ்மகராஜாவின் மகளான ருக்மிணி, உயர்ந்த வடிவமுடையவள், ஹரியின் வருகைக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தாள். ஆனால், அவர் வருவதை எங்கேயும் காணவில்லை; பிராமணன் கூறிய வார்த்தைகளும் நினைவில் ஓடின. "ஐயோ, என் திருமணத்திற்கு மூன்று இரவுகள் கடந்துவிட்டன; நான் குற்றமற்றவள் என்றாலும், தாமரைக் கண்கள் கொண்டவர் வரவில்லை; காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. என் செய்தியை எடுத்துச் சென்ற பிராமணனும் இன்னும் திரும்பவில்லை," என்று அவள் மனதில் எண்ணினாள். "ஒருவேளை, என்னில் ஏதோ குறை காண்கிறாரோ? குறையற்றவராக இருந்தும், என்னை மணப்பதிலிருந்து தயங்குகிறாரோ?" என்று சந்தேகமுற்றாள். "என் அதிர்ஷ்டம் பாக்கியமற்றது; பிரமா எனக்கு உகந்தவராக இல்லை, சிவபெருமான், பார்வதி, ருத்ராணி, கிரிஜா, சதி ஆகிய தேவியரும் எனக்கு அருள் செய்யவில்லை," என்று துயரமடைந்தாள். இவ்வாறு, கோவிந்தனில் மனதை மூழ்கடித்து, காலத்தின் போக்கை எண்ணிக்கொண்டே, கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களை மூடிக்கொண்டாள் அந்த இளம்பெண். அவள் ஹரியின் வருகைக்காக காத்திருந்தபோது, அவளது இடது தொடை, புயல், கண்—all அவள் இனிய சொற்களுக்கு ஏற்றவாறு—அதிர்ந்தன. அந்த நேரத்தில், கிருஷ்ணரின் கட்டளையைப் பின்பற்றி, அந்த பிரதான பிராமணர், அந்த இளவரசியை உள்ளக மாளிகையில் உலாவிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். அவள், மனம் தெளிவாக, மகிழ்ச்சியுடன், முகத்தில் புன்னகையோடு, அறிகுறிகளை நன்கு அறிந்தவளாய், அவனை வினவினாள். பிராமணர், "யாதவர்குலத்தில் பிறந்தவர் வந்துவிட்டார்; சுயம்வர நிகழ்வில் அவர் கூறிய நிச்சயமான வார்த்தைகளும் இதுவே," என்று உண்மையை அறிவித்தார். இதைக் கேட்டு, விதர்ப நாட்டின் இளவரசி ஆனந்தமடைந்து, அவனிடம் நேராகப் பார்க்கவில்லை; ஏனெனில், அவளுக்குப் பிராமணன் வேறு விதத்தில் மிகுந்த பாசமுள்ளவராக இருந்தான். இராமர் மற்றும் கிருஷ்ணர் வந்திருப்பதாகக் கேட்டு, தன் மகளின் திருமணத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன், இசைக்கருவிகள் முழங்க, அவர்களுக்கு உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்றார். தேன், பால், தூய वस्त्रங்கள், விரும்பத்தக்க பரிசுகள் கொண்டு, அவர்களை யதாசாஸ்திரம் பூஜித்தார். இருவருக்கும், அவர்களது படைகள், சேவகர்கள் உடன் வசிப்பதற்காக, அழகிய இல்லத்தை ஏற்படுத்தி, உரிய விருந்தோம்பல் செய்தார். அங்கு கூடியிருந்த அரசர்களுக்கும் அவர்களது வீரத்திற்கும், வயதிற்கும், சக்திக்கும், செல்வத்திற்கும் ஏற்ப, விரும்பிய அனைத்தையும் வழங்கி மதிப்பளித்தார். கிருஷ்ணர் வந்திருப்பதாகக் கேட்டு, விதர்ப நகர மக்கள், தங்கள் கைகளை கண்களுக்கு இணைத்து, கிருஷ்ணரின் தாமரைக் கண்கள் கொண்ட முகத்தைத் தரிசித்து ஆனந்தமடைந்தனர். "ருக்மிணியே அவருக்குத் தகுதியான மனைவி; வேறு யாரும் இல்லை. அவரும் குறையற்றவராய், பீஷ்மகராஜாவின் மகளுக்கு உரிய கணவரே," என்று மக்கள் எண்ணினர். "நாங்கள் செய்த சிறு புண்யத்தாலே, மூவுலகையும் படைத்தவர் திருப்தியடைந்தார்; அச்யுதன், விதர்ப நாட்டின் இளவரசியை ஏற்கட்டும்," என்று பிரார்த்தனை செய்தனர். இவ்வாறு பாசத்தால் கட்டப்பட்ட மக்கள், இளவரசி, படைவீரர்களால் காப்பாற்றப்பட்டு, உள்ளக மாளிகையிலிருந்து அம்பிகை கோவிலுக்குச் சென்றாள். நடைபயணமாகப் பவானியின் திருக்கால்களைத் தரிசிக்க, அவள் நடந்தபோது, முழுமையாக முகுந்தனின் திருவடிகளை மனதில் நினைத்தாள். அவளது தாய்மார்கள், தோழிகள், கவசம் அணிந்த வீரர்களும், ஆயுதம் கொண்ட படைவீரர்களும் சூழ்ந்து, மிருதங்கம், சங்கு, தாளம், பாம்பு, ஜயத்தளம் என இசைக்கருவிகள் முழங்கின. ஆயிரக்கணக்கான அழகிய பெண்கள், அலங்காரங்கள், மலர் மாலை, வாசனைப் பொருட்கள், ஆடைகள், நகைகள், பல்வேறு பலிகள் கொண்டு வந்தனர். பாடகர்கள், இசைக்கலைஞர்கள், புகழ்பாடும் கீர்த்தனையர்கள், வரலாற்று சொல்லும் சொக்கர்கள், எல்லோரும் அவளைச் சூழ்ந்தனர். தேவியின் மாளிகை வந்ததும், கைகளை, கால்களை கழுவி, தூய்மை, அமைதி கொண்டு அம்பிகையை வணங்கினாள். மூத்த பிராமணப் பெண்கள், பவானியுடன், பாக்கியம் நிறைந்த பவனியின் மனைவியாகிய அவளையும் பூஜித்தனர். "அம்பிகையே, உம்மை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்; உமக்குத் தக்க பிள்ளைகளுடன் கூடியவளாய், எனது கணவராக கிருஷ்ணரே அமைய வேண்டும்; தயவு செய்து அருள்புரிய வேண்டும்," என்று மனமார பிரார்த்தனை செய்தாள். மணமகளும், பிராமணப் பெண்களும், தங்கள் கணவர்களுடன், வாசனைப் பொருட்கள், பச்சரிசி, தூபம், ஆடைகள், மாலை, நகைகள், பல்வேறு பலிகள், அன்னம், விளக்குகள், உப்புமோர், அப்பம், பாக்கு, மாலை, பழம், கரும்பு கொண்டு, அம்பிகையை பூஜித்தனர். பிராமணப் பெண்கள், அவளுக்கு பூஜைச்சமையல் வழங்கி, ஆசீர்வாதம் கூறினர்; அவளும் அவர்களுக்கு வணங்கி, அந்த பாக்கியத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள். பிறகு, மௌன விரதத்தை விட்டுவிட்டு, ஒரு தோழியின் கைபிடித்து, வைர மோதிரம் அணிந்த கையுடன், அம்பிகை கோயிலிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள், மெலிந்த இடுப்பு, காதில் குண்டலமும் நகைகளும், இருண்ட நிறம், நெற்றியில் வைரக் கட்டு, பருமனான மார்பம், அலங்கரித்த கூந்தலில் கண்கள் மறைந்தவாறு, தேவமாயை போல மென்மையுடன் ஒளிர்ந்தாள். அவளது புன்னகை தூய்மை, பிம்ப பழம் போன்ற உதடு, மல்லிகை மலர் போன்ற பற்கள், அன்னப்பறவை போல் அழகான நடை, சிலம்பின் இசையுடன், அவள் பிரகாசித்தாள். அவளைப் பார்த்த வீரர்கள், பேரன்பால் மயங்கி, சிலர் சாய்ந்தனர்; அவளது புன்னகை, வெட்கமான பார்வை எல்லாம் பார்த்த அரசர்கள், தங்கள் ஆயுதங்களை விட்டு விட்டனர். அந்த புகழ்பெற்ற அரசர்கள், யானை, ரதம், குதிரை மீது இருந்தும், குழம்பி விழுந்தனர்; அவள், பவனி என்ற பெயரில், தனது அழகை ஹரிக்கே அர்ப்பணித்தாள். மெதுவாக நடந்தபடி, தாமரைக் கால் நகர்த்தி, பகவானின் வருகையை எதிர்நோக்கியாள். இடது கையால் கூந்தலைத் திருத்திக்கொண்டு, வெட்கமான பார்வையுடன், வந்த அரசர்களை நோக்கி, அச்யுதனை பார்த்தாள். ராஜகுமாரி ரதத்தில் ஏறும்போது, கிருஷ்ணர், எதிரிகளின் கண்முன்னே அவளை ஏற்றிக்கொண்டார். அவளை கருடன் குறியுடைய ரதத்தில் ஏற்றி, மாதவன், கூடியிருந்த அரசர்களை பொருட்படுத்தாமல், இராமரால் வழிநடத்தப்பட்டு, சிங்கம் நரி கூட்டத்தில் இருந்து இறைச்சியை எடுத்துச் செல்லும் போல், மெதுவாக புறப்பட்டார். அந்த அரசர்கள், குறிப்பாக ஜராசந்தன் மற்றும் அவனது கூட்டாளிகள், இழந்த புகழால் தாங்க முடியாமல், "ஐயோ, நமக்கு இழிவு! ஆயுதம் கொண்ட நாங்கள், கோபர்களால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டோம்; சிங்கம் மற்ற விலங்குகளிடமிருந்து மானைக் கவரும் போல்," என்று கதறினர். இவ்வாறு, அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த கோபத்துடன், தங்கள் வாகனங்களில் ஏறி, ஆயுதம் எடுத்துக்கொண்டு, தங்கள் படைகளால் சூழப்பட்டு, வில்லைக் குனிந்து பின்தொடர்ந்தனர். அவர்களை எதிர்த்து, யாதவர் படையின் தலைவர்கள், வில்லைக் குனிந்து, எதிரிலே நிற்கத் தொடங்கினர்.