ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யோகத்தினால் பெரும் சக்தியுடன், ஹரி அந்த நகரில் உள்ள அனைவரையும் அங்கே அழைத்தார். பிறகு மக்களைப் பாதுகாக்கும் ராமருடன் ஆலோசனை செய்து, கண்ணன் நகரின் வாயிலில் இருந்து வெளியில் வந்தார். அவர் தாமரைக் களாபரணத்துடன், ஆயுதமில்லாமல், அற்புதமாகத் தோன்றினார். அந்த நேரத்தில், அவர் வெளியில் தோன்றியபோது, அவர் எழும் சந்திரனைப்போல் ஒளிவீசினார்; அவரை காண்பது மிகவும் அழகாக இருந்தது. அவர் கரிய நிறத்தில், மஞ்சள் பீதாம்பரத்தில், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்ற சின்னத்துடன், கழுத்தில் கவஸ்துப மணியால் பிரகாசித்து, அகன்ற உயரமான உடல், நான்கு கரங்களுடன், இளம் செம்பூக் தாமரையைப் போல் கண்கள் கொண்டிருந்தார். எப்போதும் ஆனந்தமாக, மகிமைமிக்க, வட்டமான கன்னங்கள், தூய்மையான புன்னகை, தாமரை போன்ற முகம், மகர வடிவக் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முகம் — இதுவே ஸ்ரீ வாசுதேவன், ஸ்ரீவத்ஸம் சின்னத்துடன், நான்கு கரங்களுடன், தாமரை கண்களுடன், வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மிகுந்த அழகுடன் விளங்கினார். நாரதர் விவரித்த அடையாளங்களால், வேறு யாரும் இவ்வாறு இருக்க முடியாது. ஆயுதமில்லாமல், கால்நடையாக நடக்கிறார்; நானும் ஆயுதமில்லாமல் இவருடன் போரிடுவேன் என்று யவனன் தீர்மானித்தான். அவ்வாறு எண்ணி, யவனன் அவரை பிடிக்க விரும்பி, அவரைத் துரத்தினான். ஆனால் யோகிகளுக்கே கிடைக்காதவரைத் துரத்தினான். தன் கையால் தன்னைத் தானே பிடிப்பதுபோல், யவனர்களின் தலைவன், ஹரியின் வழிகாட்டுதலால், அவர் தூரத்தில் தோன்றி, மலைக்குகைக்குள் அழைத்துச் சென்றார். “யாதவர்களாகப் பிறந்தவர்களுக்கு ஓடிப்போவது ஏற்றது அல்ல” என்று அவனை தொடர்ந்து அவன் ஏசினான். ஆனால் அவன் எவ்வளவு முயன்றாலும், அவரை எட்ட முடியவில்லை. அவ்வாறு ஏசப்பட்டும், பாக்யவான் அந்த மலைக்குகைக்குள் நுழைந்தார். யவனனும் உள்ளே சென்று, அங்கே மற்றொரு மனிதர் படுத்திருப்பதைக் கண்டான். “இவர் நிச்சயம் தூரமாக இழுத்து வந்து, இங்கே முனிவரைப் போல் படுத்திருக்கிறார்” என்று நினைத்து, அந்த அறியாத யவனன், அங்கே படுத்திருந்த அச்யுதனை தன் காலால் அடித்தான். அந்த மனிதர், நீண்ட நேரமாகத் தூங்கியிருந்ததால், மெதுவாக விழிகளைத் திறந்தார்; சுற்றிலும் பார்த்தபோது, அருகில் யவனனை நின்றிருப்பதைப் பார்த்தார். அந்தக் கணமே, அந்த மனிதரின் கோபமான பார்வையால், யவனன் உடலிலேயே எழுந்த நெருப்பால் உடனே சாம்பலாகி நாசமாயினான். அதைப் பார்த்த அரசர், “அந்த மனிதர் யார்? அவர் எந்தக் குலம், சக்தி கொண்டவர்? ஏன் அந்தக் குகையில் சென்று தூங்கினார்? யவனனை அழித்த அவரது மகிமை எப்படியது?” என்று சுக்கர் முனிவரிடம் கேட்டார். ஸ்ரீ சுக்கர் சொன்னார்: அவர் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்தவர்; மாந்தாதாவின் மகனாகப் பிரபலம் பெற்ற முகுகுந்தன்; பிராமணர்களுக்கு பக்தியுடன், சத்தியத்தில் நிலைத்தவர். இந்திரனைச் சேர்த்து தேவர்கள், அசுரர்களால் பயந்தபோது, அவரை அழைத்து பாதுகாப்பை வேண்டினர். அவர் நீண்ட காலம் அவர்களுக்கு பாதுகாவலராக இருந்தார். முகுகுந்தனை அந்தக் குகையில் கண்ட தேவர்கள், “மன்னா, எங்களுக்காக இவ்வளவு துன்பம் செய்ய வேண்டாம்” என்று சொன்னார்கள். “நீ மனித உலகையும், பகைமையற்ற ராஜ்யத்தையும் விட்டு விட்டாய்; எங்களுக்காக நீ வேண்டுதல்களையும் விட்டுவிட்டாய். உன் புதல்வர்கள், மனைவிகள், உறவினர்கள், அமைச்சர்கள், ஆலோசகர்கள், உனக்குச் சமமான رعாஜ்யவாசிகள் யாரும் இப்போது உயிருடன் இல்லை. காலம் – அந்த சக்திமிக்க, அழிக்க முடியாத இறைவன் – பலவானவர்களைவிடவும் வலிமை கொண்டவன்; ஆட்டுக்காரன் மாடுகளை அழைத்துச் செல்வதைப்போல், எல்லா உயிர்களையும் விளையாடி அழிக்கிறான். நீ ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு; உனக்கு மோக்ஷத்தைத் தவிர வேறு எதையும் வழங்க ஆசிர்வாதம் உண்டு. மோக்ஷம் வழங்கும் அதிகாரம் எங்களிடம் இல்லை; அது ஒரே பரமாத்மா, அழிவற்ற பகவான் விஷ்ணுவுக்கு மட்டுமே உண்டு” என்றார்கள். அவர்களிடம் பணிந்து, அந்த முகுகுந்தன் அந்தக் குகைக்குள் சென்று தெய்வீகமான உறக்கத்தால் படுத்தார். யவனன் சாம்பலானபின், பாக்யவான், சாத்வதர்களில் சிறந்தவர், அந்த ஞானியுமான முகுகுந்தனுக்கு தன்னை வெளிப்படுத்தினார். அவர் மேகத்தைப் போல் கரிய நிறத்தில், மஞ்சள் உடையில், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸ சின்னத்துடன், கவஸ்துப மணியால் பிரகாசித்து, நான்கு கரங்களுடன், வைஜயந்தி மாலையுடன், அழகான முகம், மகரக் குண்டலங்களுடன், மனிதர்களுக்கெல்லாம் கண்டு களிக்கத்தக்கவராக, புன்னகைமிக்க கண்களுடன், எப்போதும் இளம் வயதானவரைப் போல், சிங்கம் போல் பெருமிதமான தோற்றத்துடன், உயர்ந்த வீரத்துடன் விளங்கினார். அவரது பிரகாசத்தால் முகுகுந்தன் வெகுவாக ஆச்சரியப்பட்டு, சந்தேகத்துடன், எச்சரிக்கையுடன், அந்த அப்பார்க்க முடியாத சக்தியிடம் மெதுவாகக் கேட்டார்: “நீங்கள் யார்? இந்த காட்டிலும், மலைக்குகையிலும், முள்ளுக்காடுகளிலும் தாமரை போன்ற பாதங்களுடன் அலைவதென்ன? உங்களுடைய ஒளி, எவருடையது? பிரபுவா, அக்னியா, சந்திரனா, சூரியனா, இந்திரனா, உலகங்களைப் பாதுகாப்பவரா, வேறு யாரா — யாருடைய ஒளியும் உங்களுடையதுடன் ஒப்பாகுமா? நான் உங்களை தேவாதிதேவர்களில் தலைவராகவே கருதுகிறேன்; உங்கள் ஒளி, இந்த இருண்ட குகையை விளக்கின் ஒளிபோல் அகற்றுகிறது. மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், உங்களுடைய பிறப்பு, செயல்கள், வம்சம் பற்றி எங்களுக்குத் தெரிவியுங்கள்; நாங்கள் குற்றமின்றி உங்களுக்கு சேவை செய்ய விரும்புகிறோம். நாங்கள் இக்ஷ்வாகு குலம், க்ஷத்திரியர்களில் ஒருவன்; நான் யுவனாஷ்வரின் மகன் முகுகுந்தன் என்று அழைக்கப்படுகிறேன். நீண்ட காலம் விழித்திருப்பதால், தூக்கத்தால் என் அறிவு மங்கியபோது, இங்கே தனியாக படுத்திருந்தேன். யாரோ ஒருவர் என்னை இப்போது எழுப்பினார். அவர் தன் பாவத்தால் உடனே சாம்பலானார்; உடனே, பகைவரை அடக்கும் புகழ்பெற்ற நீர் தோன்றினீர். உங்களுடைய தாங்க முடியாத ஒளி மிக அதிகம்; நாங்கள் நேராகப் பார்க்க முடியவில்லை. உங்களுடைய மகிமைக்கேற்றவராக நீங்கள் உடலுடன் பிறந்தவர்களில் ஆராதனை செய்யப்படவேண்டியவர்.” இவ்வாறு அரசர் கேட்டபோது, அந்த ஜீவராசிகளை உருவாக்கும் பகவான், மேகக் குரலுடன், புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்: “நான் எடுத்த பிறப்புகள், செயல்கள், பெயர்கள் எண்ணிலடங்காதவை, நண்பனே! அவற்றை நான் கூட கணக்கிட முடியாது; அவை எல்லாம் எல்லையற்றவை. சில சமயம் நான் பூமியில் பிறப்பை, மகான்கள் உடன் ஆராய்ந்திருக்கிறேன்; ஆனால் என் பிறப்புகள், செயல்கள், பெயர்கள் ஒருபோதும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்பில் இல்லை. மன்னா, என் பிறப்பும் செயல்களும் மூன்று காலத்திலும் விரிந்துள்ளன; பெரிய முனிவர்கள் கூட அவற்றை வரிசைப்படுத்தித் தேடியாலும் முடிவை அடைய முடியாது. இருந்தாலும், நண்பனே, இப்போது என் தற்போதைய பிறப்பைப் பற்றி சொல்கிறேன் — பிரம்மாவின் வேண்டுகோளால், தர்மத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக நான் வந்தேன்.” இவ்வாறு பகவான் முகுகுந்தரிடம் தன் பரம சத்தியத்தை வெளிப்படுத்தினார்.