ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

புராண வரலாற்றில், யாதவர்களின் அரசனுக்கு, போர் கிடைத்த எல்லா செல்வமும், வீரர்களின் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, முடிவில்லாத அற்புதமான பொருள்கள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் கொண்டு வந்து அர்ப்பணிக்கப்பட்டன. அப்போது மகத நாட்டின் அரசன், பதினேழு அஷௌஹிணி படைகளுடன், மீண்டும் மீண்டும் யாதவர்களுடன் போரிட்டான். ஆனால் கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்பட்ட யாதவர்கள், அவரது பிரபையால் சக்தி பெற்றிருந்ததால், அந்த மகத்தான படைகளை முற்றிலும் அழித்துவிட்டார்கள். தனது படைகள் அழிந்துவிட்டதால், மகத அரசன் சகோதரர்களாலும் தோழர்களாலும் விட்டு விலகப்பட்டு, சோர்ந்துபோய் தன் நாட்டிற்கு திரும்பி சென்றான். இவ்வாறு பதினெட்டாவது போர் தொடங்கப்போகும் தருணத்தில், நாரதர் அனுப்பிய ஒரு வீரன், யவனன், அந்த இடத்தில் தோன்றி வந்தான். அந்த வெளிநாட்டு வீரன், மூன்று மில்லியன் மலைவாழ் படைகளுடன் மாதுரையை முற்றுகையிட்டான். மனிதுலகத்தில் அவனுக்கு ஈடாக யாரும் இல்லை, யாதவர்களின் புகழை கேட்டிருந்தான். அந்த யவனனை பார்த்த கிருஷ்ணரும், சங்கர்ஷணரும், “ஓ, யாதவர்களுக்கு இருபுறமும் பெரிய அபாயம் வந்துவிட்டது!” என்று சிந்தித்தனர். “இந்த யவனன் இன்று நம்மை முற்றுகையிட்டுள்ளான்; மகத அரசன் இன்று, நாளை அல்லது நாளையடுத்த நாள் வந்துவிடுவான். நாம் போரில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது ஜராசந்தன் வந்தால், நம்முடைய உறவினர்களை கொல்லலாம் அல்லது வலிமையுடன் அவர்களை தன் நகரத்திற்கு கொண்டு போகலாம்.” “எனவே, இன்று மனிதர்கள் எட்ட முடியாத ஒரு கோட்டையை அமைப்போம்; அங்கே நம் உறவினர்களை பாதுகாப்பாக வைத்து, பிறகு யவனனை அழிப்போம்,” என்று தீர்மானித்தனர். அப்படி ஆலோசித்த பின், பகவான், கடலில் பன்னிரண்டு யோஜன அகலத்தில், வியக்கத்தக்க ஒரு நகரத்தை – ஒரு அதிசயமான கோட்டையை – உருவாக்கினார். அங்கே த்வஷ்ட்ரு எனும் தேவதாசாரியரின் சிறந்த கட்டிடக் கலை வெளிப்பட்டது; நகரின் வீதிகள், சந்திகள், பெரிய சாலைகள் அனைத்தும் கட்டிட விதிகளுக்கேற்றவாறு அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த நகரம், விண்ணுலக மரங்களும் தோட்டங்களும், அற்புதமான வனங்களும், வானத்தைத் தொட்ட தங்கக் கோபுரங்களும், மணிக்கட்டிடங்களும், வண்ணவாயில்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. வெள்ளி, தங்கக் கோபுரங்கள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நிதியகங்கள், ரத்தினங்களால் மேல் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீடுகள், பச்சை மரகத மேடைகள் – இவை அனைத்தும் அங்கு இருந்தன. நாலு வர்ண மக்களும், திசைபாலகர்களின் வீடுகளும், அன்பு பெண்களின் இல்லங்களும், யாதவ தேவர்களின் வீடுகளால் அந்நகரம் ஒளிர்ந்தது. இந்திரனால் சுதர்மா மண்டபமும், பாரிஜாத மரமும் அங்கு அனுப்பப்பட்டன; அங்கு வாழும் மனிதர்களுக்கும் மரணத்தின் கட்டுப்பாடு இல்லை. வருணன், மனதைப்போல் வேகமுள்ள, வெண்மையான குதிரைகள் கொடுத்தார்; நிதிகளின் அதிபதி எட்டு நிதிகளையும் வழங்கினார்; உலகத்தின் காவலாளிகள் தங்களுடைய எல்லா செல்வங்களையும் அர்ப்பணித்தனர். பகவான் அவர்களுக்காக அளித்திருந்த எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும், அவர் பூமியில் அவதரித்தபோது அவருக்கே திருப்பிக் கொடுத்தனர். பின்னர், யோக சக்தியால், ஹரி அந்த நகரத்தில் அனைவரையும் கொண்டு சென்றார். பிறகு, மக்களைப் பாதுகாக்கும் ராமருடன் ஆலோசித்து, கிருஷ்ணர் தாமரைக் கொடியும், ஆயுதமில்லாமலும், நகர வாசலில் இருந்து வெளியே வந்தார். அப்போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வெளியில் வந்து தோன்றியபோது, அவர் எழும் சந்திரனைப் போல் பிரகாசித்து, மிக அழகாக, கருநிறம், மஞ்சள் உடை அணிந்து இருந்தார். மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம், கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியுடன், பரந்த தோள்கள், உயரமான உருவம், நான்கு கரங்கள், புதிதாக மலர்ந்த செங்கதிர் தாமரை போன்ற கண்கள் – இப்படி அவர் தோற்றமளித்தார். எப்போதும் ஆனந்தமாக, மகிமைமிக்க முகம், பூரணக் கன்னங்கள், தூய புன்னகை, தாமரை போன்ற முகம், பிரகாசமான மகரக் குண்டலங்கள் – இவை எல்லாம் அவரை அலங்கரித்தன. இவர் தான் ஸ்ரீவத்ஸம், நான்கு கரங்கள், தாமரை கண்கள், வனமாலை அணிந்த, உச்ச அழகுள்ள வாசுதேவன். நாரதர் விவரித்த குறியீடுகளால், வேறு யாரும் இப்படியிருக்க முடியாது; ஆயுதமில்லாமல், காலில் நடந்து வருகிறார்; நானும் ஆயுதமில்லாமல் அவருடன் போரிடுவேன் என்று யவனன் தீர்மானித்தான். அவ்வாறு எண்ணி, கிருஷ்ணரைப் பிடிக்க விரும்பி, அவர் எட்ட முடியாதவராக இருந்தும், அவரைத் தொடர்ந்து ஓடினான். அவன் தானே தன்னையே பிடிக்க நினைப்பது போல, ஹரி தூரத்தில் தோன்றி, அவனை ஒரு மலையிருக்கும் குகைக்குள் அழைத்துச் சென்றார். “யாதவ குலத்தில் பிறந்தவருக்கு ஓடுவது ஏற்றதல்ல!” என்று அவனை நையாண்டி செய்தபடியே, யவனன் விரைந்து சென்றான்; ஆனாலும் அவன் கிருஷ்ணரை எட்ட முடியவில்லை. அப்படிக் கேலி செய்தாலும், பகவான் அந்தக் குகைக்குள் நுழைந்தார்; யவனனும் உள்ளே சென்று, அங்கே மற்றொரு மனிதர் படுத்திருப்பதைப் பார்த்தான். “இவன் நிச்சயம் இங்கு தூரம் கொண்டு வந்து, முனிவனைப் போல படுத்திருக்கிறான்” என்று எண்ணி, அந்த யவனன், அச்சுதனாக படுத்திருந்தவரை தன் காலால் அடித்தான். அந்த மனிதர், நீண்ட காலம் தூங்கிய பின் எழுந்து, மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்; சுற்றிலும் பார்த்தபோது, அருகில் அந்த யவனனைப் பார்த்தார். அந்தக் கணம், அவரது கோபக் கண்விலக்கால், யவனன் உடனே தன் உடலில் இருந்து எழுந்த தீயால் சாம்பலாகி விட்டான். அதைப் பார்த்து, பாரத வம்சத்தவரே, “அந்த மனிதர் யார்? அவர் எந்த குலம், சக்தி கொண்டவர்? ஏன் அந்தக் குகையில் சென்று தூங்கினார்? யவனனை அழித்த அந்த ஒளி என்ன?” என்று ராஜா வினவினார். அதற்கு ஸ்ரீசுகர் விளக்கினார்: அவர் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த, மாந்தாத்ருவின் மகா மகன், புகழ்பெற்ற முசுகுந்தன்; பிராமணர்களுக்கு பக்தி கொண்டவர், சத்தியத்தில் நிலைத்தவர். இந்திரன் உட்பட தேவர்கள், அசுரர்களால் அஞ்சியபோது, அவரை அழைத்து, “நம்மை பாதுகாக்க வேண்டும்” என்று வேண்டினர்; அவர் நீண்ட காலம் அவர்களை பாதுகாத்தார். பின்பு, அந்தக் குகையில் அவரைத் தேடிச் சென்று, தேவர்கள், “மன்னா, இனி இந்த கஷ்டமான பாதுகாப்பு பணியை நிறுத்துங்கள்” என்று கூறினார்கள். “நீ மனிதுலகையும், எதிரிகள் இல்லாத ராஜ்யத்தையும் விட்டுவிட்டு, எல்லா ஆசைகளையும் கைவிட்டு, நம்மை பாதுகாத்து வந்தீர். உங்களது மகன்கள், மனைவிகள், உறவினர்கள், அமைச்சர்கள், பழைய குடிமக்கள் – இவர்கள் யாரும் இப்போது இல்லை. காலம், எல்லாவற்றிலும் வலிமை உடையவன்; விளையாடும் காலனாக, எல்லா உயிர்களையும் முடிவுக்குக் கொண்டு செல்கிறான்.” “நீங்கள் ஒரு வரம் தேர்ந்தெடுக்கலாம்; மோக்ஷத்தைத் தவிர ஏதேனும், ஏனெனில் அது நாங்கள் வழங்க முடியாது; ஒரே பரமாத்மா, நிரந்தரமான பகவான் விஷ்ணுவே அதை வழங்கக்கூடியவர்.” இவ்வாறு கேட்டபின், அந்த மஹான், தேவர்களுக்கு வணங்கி, குகைக்குள் சென்று, தெய்வீகமான தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். யவனன் சாம்பலாகி விட்டதும், அந்த பகவான், சாத்த்வதர்களில் சிறந்தவர், ஞானம் பெற்ற முசுகுந்தனுக்கு தனது உண்மை வடிவை வெளிப்படுத்தினார்.