ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மகத நாட்டின் அரசன், யாதவர்கள் இருவரையும் பார்த்தபோது, அவன், "ஓ கிருஷ்ணா, மனிதர்களில் கீழே உள்ளவன், நான் உன்னுடன் – ஒரு சிறுவன் – போரிட விரும்பவில்லை; மேலும், நீ பிறருக்குப் பின்னால் மறைந்து நிற்கிறாய், மூடனே, நீ போய்விடு, உறவுகளை அழிப்பவனே, நான் உன்னுடன் போரிட மாட்டேன்," என்று அவமானத்துடன் கூறினான். ஆனால், "நீ ராமா, உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், போரிடு; உன் வீரத்தை வெளிப்படுத்து. என் அம்புகளால் உன் உடலை விட்டு வானுலகிற்கு செல்லவோ, அல்லது என்னை கொல்லவோ செய்," என்று ராமனை சவால் செய்தான். அப்போது பகவான் கிருஷ்ணர், "உண்மையான வீரர்கள் பெருமை பேசுவதில்லை; அவர்கள் தங்கள் வீரத்தை செயலால் காட்டுகிறார்கள். சோகத்திலும் மரணத்தின் வாயிலிலும் இருப்பவரின் சொற்கள் எங்களுக்குப் பொருளல்ல, அரசே," என்று பதிலளித்தார். பின்பு, ஜரா சந்தாவின் மகன், இரு மதவர்களை நோக்கி, பெரிய படை, ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், கொடிகள் ஆகியவற்றுடன் சூழ்ந்தபடி விரைந்து வந்தான்; அது, மேகங்கள் சூரியனையும், தீயையும் தூசிக் கூளாக மூடுவது போல இருந்தது. ஹரி மற்றும் ராமரின் ரதங்களை, கருடன் மற்றும் பனை மரம் சின்னங்களுடன், போர்க்களத்தின் நடுவில் கண்ட பெண்கள், பழைய கோபுரங்கள், அரண்மனைகள், வாசல் வழிகள் ஆகியவற்றில் புகுந்து, துயரமும் குழப்பமும் கொண்டனர். ஹரி, தெய்வங்களும் அசுரர்களும் மதித்த தன் படை, எதிரி படையினரின் கடும் அம்ப மழையால் மீண்டும் மீண்டும் பாதிக்கப்பட்டதை பார்த்து, தனது உன்னத சர்ங்கம் வில்லைக் கடும் சத்தத்துடன் ஒலிக்க வைத்தார். பின்பு, அம்புகளை எடுத்துத் துருதுருவென வில்லில் எய்து, கூரிய அம்பங்கள் பலவற்றை விட, ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாளர்கள் அனைத்தையும் வீழ்த்தினார்; சுழலும் சக்கரம் அவரது கையிலிருந்து விலகவில்லை. யானைகள், தந்தங்கள் உடைந்தபடி பலவாக விழுந்தன; குதிரைகள், கழுத்து துண்டிக்கப்பட்டு விழுந்தன; ரதங்கள், குதிரைகள், கொடிகள், சாரதிகள், தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டு, காலாளர்கள், கை, தொடை, கழுத்து துண்டிக்கப்பட்டு பரவியிருந்தனர். யானைகள், குதிரைகள், மனிதர்களின் உடல் பாகங்கள் துண்டிக்கப்பட்டு, நூற்றுக்கணக்கான ரத்த நதிகள், கைகள், குதிரை தலைகள், மனிதம் தலைகள், ஆமை போன்ற உடல்கள், யானைகள், குதிரைகள், வீரர்கள் உடல்களால் நிரம்பி ஓடின. அந்த நதிகளில், கைகள் அலைகளாக, முடி நீர்கடலைப் புல்கள் போல, வில்கள் ஓடைகள் போல, ஆயுதக் கூட்டங்கள் நதிக்கண் அடைத்து, சுழலும் வாள்கள் பயங்கர சுழற்சி போல, ரத்தினங்கள், முத்துக்கள், ஆபரணங்கள், கற்கள் ஒளிர்ந்தன. அந்தப் போரில், அளவிட முடியாத ஒளியுடைய சங்கர்ஷணர், தன் கோலைக் கொண்டு, பெருமை கொண்ட எதிரிகளை வீழ்த்தினார்; பயந்தவர்களுக்கு பயம், வீரர்களுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படுத்தினார்; வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அழித்தனர். மகத அரசன் தலைமையில், கடல் போல பெரும் படை, உலகில் வெல்ல முடியாததாக இருந்தாலும், வாசுதேவப் புத்திரர்கள், உலகில் உன்னதமான விளையாட்டை நிகழ்த்தும் அவர்களால், அந்தப் படை முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டது. அவர், தன் சக்தி, அளவில்லாத குணங்களால், மூன்று உலகங்களின் உருவாக்கம், பராமரிப்பு, அழிப்பு அனைத்தையும் விளையாட்டாக நிகழ்த்துகிறார்; எதிரிகளை அடக்குவது இவருக்கு சாதாரணம், ஆனால் மனிதர்களுக்காக இது விவரிக்கப்படுகிறது. ராமர், ஜராசந்தன் – அவன் ரதம் அழிக்கப்பட்டு, படை அழிக்கப்பட்ட பிறகு – சிங்கம் மற்றொரு சிங்கத்தை பிடிப்பது போல, வலிமையால் பிடித்தார். ஆனால், கோவிந்தர், ஜராசந்தனை மனித மற்றும் வருணன் கட்டுகளால் கட்டிவைப்பதைத் தடுத்து, எதிரிகள் அழிக்கப்பட்ட பிறகு, ஒரு நோக்கத்திற்காக அதை நிறுத்தினார். உலகின் இருவரால் விடுவிக்கப்பட்ட ஜராசந்தன், வீரர்களில் மதிக்கப்படுபவன், வெட்கப்பட்டு, தவம் செய்ய தீர்மானித்தான்; ஆனால், அரசர்களால் வழியில் தடைக்கப்பட்டான். தூய அர்த்தம் கொண்ட சொற்களாலும், சாதாரண பார்வையாலும், அவன் தோல்வி யாதவர்களால், அவன் சொந்த செயல்களால் நிகழ்ந்தது. அவன் படை முழுமையாக அழிந்த பிறகு, பார்‌ஹதிரத வம்ச அரசன், பகவானால் பொருட்படுத்தப்படாமல், மனதில் சோகத்துடன் மகதாவிற்கு சென்றான். முகுந்தர், தன் சக்தி பாதிக்கப்படாமல், எதிரி படை கடலை கடந்தபோது, தேவர்கள் மலர்களை பொழிந்து, அவரை புகழ்ந்தனர். மதுராவின் மக்கள், துயரமின்றி, ஆனந்தமுடன், அவரை அணுகினர்; அவரது வெற்றியை, ரதசாரதிகள், பாடகர்கள், கலைஞர்கள் பாடினர். சங்குகள், முரசுகள், பல துத்திகள், ஊதல்கள் ஒலித்தன; பகவான் நகரில் நுழைந்தபோது, வீணைகள், புல்லாங்குழல்கள், மிருதங்கங்கள் இசைக்கப்பட்டன. வீதி தூவப்பட்டது, மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன், கொடிகள் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வேதமொழிகள் ஒலித்து, வாசல்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நகரம் முழுவதும் ஒளிர்ந்தது. பெண்கள், மலர் மாலைகள், தயிர், முளைத்த தானியங்கள் கொண்டு அவரை மரியாதை செய்தனர்; காதலாய், ஆவலாய், அவரை பார்வையால் ரசித்தனர். போரில் பெற்ற எல்லா செல்வமும், வீரர்களின் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, முடிவில்லாத செல்வம், பகவான் அதை யாது அரசனுக்கு வழங்கினார். மகத அரசன், பதினேழு அஷௌஹினி படையுடன், யாதவர்களுடன் பலமுறை போரிட்டான்; கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்பட்ட யாதவர்கள், அவன் படையை அழித்தனர். அவன் தன் படை அழிக்கப்பட்டபோது, நண்பர்களால் விலகப்பட்டு, சென்றான். பதினெட்டாவது போருக்கு முன்னதாக, நாரதர் அனுப்பிய ஒரு வீரன் – யவனன் – நடுவில் வந்தான். அந்த வெளிநாட்டு வீரன், மூன்று மில்லியன் படுகொடிய படையுடன் மதுராவை முற்றுகையிட்டான்; மனித உலகில் அவனுக்கு சமமானவர் யாரும் இல்லை, யாதவர்கள் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தான். அவனை பார்த்த கிருஷ்ணர், சங்கர்ஷணருடன், "ஆஹா, யாதவர்களுக்கு இருபுறமும் பெரிய அபாயம் வந்துவிட்டது," என்று எண்ணினார். "இந்த யவனன், மிகப் பெரிய சக்தியுடையவன், இன்று நம்மை முற்றுகையிட்டுள்ளான்; மகத அரசன் இன்று, நாளை, அல்லது நாளை மறுநாள் வருவான். ஜராசந்தன் நாம் போரில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது வந்தால், அவன் நம்முடைய உறவினர்களை கொல்லவோ, அல்லது வலிமையால் அவர்களை தன் நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவோ செய்வான்." "எனவே, இன்று நாம் ஒரு அரண்மனை அமைக்க வேண்டும், மனிதர்களால் அணுக முடியாத வகையில்; அங்கே, நம்முடைய உறவினர்களை பாதுகாப்பாக வைத்து, யவனனை அழிப்போம்," என்று தீர்மானித்தனர். அப்படி, பகவான், யோசனை செய்து, பன்னிரண்டு யோஜன நீளத்தில், கடல் நடுவில் ஒரு அதிசய நகரத்தை உருவாக்கினார். அங்கே, த்வஷ்ட்ரின் சிறந்த கட்டுமானக் கலைக் காட்சி தெரிந்தது; வீதிகள், சந்திகள், சாலைகள், கட்டுமான விதிகளுக்கு ஏற்ப அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அது, தெய்வீக மரங்கள், பூங்காக்கள், அதிசயக் காடுகள், வானத்தைத் தொடும் பொன்னால் ஆன கோபுரங்கள், பளிங்கு மாளிகைகள், வாசல்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. வெள்ளி, பொன் கோபுரங்கள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொற்கலசங்கள், ரத்தினங்களைத் தாங்கிய வீடுகள், பெரிய பச்சை மரங்களும் இருந்தன. நெடுங்காலம் திசை காவலர்களின் வீடுகள், அன்பு பெண்களின் இல்லங்கள், நான்கு வர்ண மக்கள், யாது தெய்வங்களின் வீடுகளால் நகரம் ஒளிர்ந்தது. சுதர்மா சபை, பாறிஜாத மரம், இந்திரனால் அங்கே அனுப்பப்பட்டன; அங்கே வாழும் மனிதர்களும், மரணத்தின் வரம்புகளுக்கு உட்படவில்லை. வருணன், மனதைப் போல வேகமான, கருப்பு நிற, வெள்ளை குதிரைகளை வழங்கினார்; செல்வத்தின் அதிபதி, எட்டு பண்டாரங்களை அளித்தார்; உலகக் காவலர்கள் தங்கள் செல்வங்களை எல்லாம் வழங்கினர். பகவான் தங்கள் மேன்மைக்காக வழங்கிய எல்லா அதிகாரங்களையும், அவர்கள் பூமியில் இறங்கிய ஹரிக்கு திரும்ப வழங்கினர். இவ்வாறு, இந்தப் புனித நிகழ்வுகள், பகவானின் விளையாட்டில், உலகத்தில் நிகழ்ந்தன.