விரும்பும் வாசகர்களே, இங்கே பாகவத புராணத்தின் அந்த அற்புதமான நிகழ்வுகள் தொடர்ச்சியாக விரிகின்றன: உண்மை இல்லாத கனவுகள்போல் தோன்றும் இந்த உலகியல் விஷயங்களை, மனம் எவ்வாறு எண்ணிக்கொள்கிறது என்பதைப் பற்றி சொல்லப்படுகிறது. இந்த மனதைத் தடுத்து, எப்போதும் விழிப்புடன், சுயக் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது. இதுவே உள்ளார்ந்த உபதேசம்; ஞானிகளின் யோகம், விவேகம் இதுவே—துறவு, தவம், சுயநியந்திரம், சத்தியம் ஆகியவை நதிகள் போல் பெருங்கடலை நோக்கி பாயும். அதன்பின், “நான், உங்களுக்குப் பிரியமானவன், தூரத்தில் இருப்பது போலத் தெரிந்தாலும், அது உங்களது மனங்களை எனக்கே இன்னும் நெருக்கமாக இழுக்கும் பொருட்டு தான். என் நினைவில் நீங்காத வருத்தம் உண்டாகும் போது, நீங்கள் என்னை எப்போதும் நினைத்து இருப்பீர்கள்,” என்கிறான் பகவான். இனிமேலும், “தூரத்தில் உள்ளவன் மீது மனம் எவ்வாறு முழுமையாக சென்று சேர்கிறது; அருகில் இருப்பவரை பார்த்தபோது அந்த அளவு ஈர்ப்பு இல்லை. அதுபோல், நீங்கள் உங்கள் மனதை முழுமையாக என்னில் நிலைநிறுத்தி, மற்ற எல்லா பற்றுகளையும் விடுவீர்கள்; எப்போதும் என்னை நினைத்தால், விரைவில் என்னை அடைவீர்கள்,” என்று கூறுகிறார். இன்னும், “இங்கே, இந்த வனத்தில் நான் இரவுகளில் விளையாடியபோது, சிலர் என்னுடன் சேர முடியாமல் இருந்தாலும், அவர்கள் என் வீரச் செயல்களை மனதில் நினைத்ததால், என்னை அடையாமலே இல்லை,” என்று பகவான் அறிவிக்கிறார். இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் அருள் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வ்ரஜ பெண்கள் மனம் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து, உத்தவனிடம் அவர் கொண்டு வந்த செய்தியை நினைவுகூர்ந்து பேசத் தொடங்கினர். அவர்கள் சொன்னார்கள்: “பாக்கியமாக, யதுகுலத்திற்கு எதிரியான கம்சன் அழிக்கப்பட்டான்; பாக்கியமாக, அச்யுதன் இப்போது தனது குடும்பத்தோடு வெற்றி பெற்று பாதுகாப்பாக இருக்கிறார். கனிவானவரே, நகர பெண்களின் அன்பும், வெட்கமும், புன்னகையும் நிறைந்த பார்வைகளைப் பெற்ற ருக்மிணியின் சகோதரர் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறாரா? காதலில் வல்லவரும், நகர பெண்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவரும் ஆனவர், அவர்களின் இனிய வார்த்தைகளும் விளையாட்டுப் பார்வைகளும் அவரை ஈர்க்காமல் இருக்குமா? ‘நகர பெண்கள் உடன் இருக்கும்போது, கோவிந்தன் நம்மை, இந்த கிராமப் பெண்களை, நினைவுகூர்கிறாரா? உங்களுக்குத் தெரிகிறதா, அவர் வ்ரிந்தாவனத்தில் நம்முடன் இருந்த அந்த இனிய இரவுகளை? தாமரை, மல்லிகை, சந்திர ஒளியில், ராசலீலையில், சில சமயம் இனிய கதைகள் சொல்லி, சில சமயம் சிலம்பொலி முழங்க, எவ்வளவு மகிழ்ந்தார்!’ ‘தன் செய்கைகளால் ஏற்பட்ட துயரத்தில் அவதி அடைந்து, அந்த தசார்ஹ வம்சத்தவர் திரும்பி வந்து, இந்த கோகுலத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பாரா? இந்த வனத்தை மழையால் உயிர்ப்பிக்கும் இந்திரனைப் போல்!’ ‘இப்போது கிருஷ்ணர் அரசை வென்று, எதிரிகளை அழித்து, ராஜ்யம் பெற்று, அரச மகள்களை மணந்து, நண்பர்கள் சூழ, இங்கு திரும்ப வர என்ன காரணம் இருக்கிறது? நாங்கள், இந்த வனவாசிகள், அல்லது மற்றவர்கள், எல்லா ஆசைகளும் நிறைவடைந்த, ஸ்ரீதேவியின் கணவரான அவருக்குப் பயன்பட முடியுமா?’ ‘மிகவும் பாக்கியம் என்பது எதிர்பார்ப்பில்லாமைதான், பிங்கலை கூறியது போல; ஆனாலும், அதை அறிந்தும், கிருஷ்ணரை நினைக்கும் நம்முடைய ஆசையை விட்டுவிட முடியவில்லை. அவரைப் பிரிந்தாலும் கூட, யாரால் அவரை மறக்க முடியும்? லட்சுமி என்றும் விட்டு செல்லாத அந்த உடலை யார் விட்டு விட முடியும்?’ ‘இந்த நதிகள், மலைகள், காடுகள், பசுக்கள், புல்லாங்குழல் இசை—இவை அனைத்தும் சங்கர்ஷணனுடன் கிருஷ்ணர் வந்த பாதையையே நினைவூட்டுகின்றன. அவருடைய பாத அடையாளங்களைப் பார்த்து, நாங்கள் அவரை மறக்க இயலவில்லை. அவர் நடந்த நடை, இனிய சிரிப்பு, விளையாட்டு பார்வை, இனிமையான பேச்சு—இதையெல்லாம் நினைத்தால், எப்படித் தடுக்க முடியும்?’ ‘ஓ ஸ்வாமி! லட்சுமியின் கணவரே! வ்ரஜத்தின் தலைவரே! துக்கத்தை அழிப்பவரே! இந்த துயரக் கடலில் மூழ்கியுள்ள கோகுலத்தை உம் அருளால் மீட்டிடும் கோவிந்தா!’ இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் செய்தி அவர்களைப் பிரிவின் கடும் காயத்திலிருந்து விடுவித்தது. அவர்கள் உத்தவனை பகவானின் உருவமாகக் கருதி மரியாதை செய்தனர். உத்தவன் பல மாதங்கள் அங்கே தங்கி, கிருஷ்ணரின் லீலைகளைப் பாடி, கோகுலத்தில் மகிழ்ச்சி ஏற்படுத்தினார். உத்தவன் இருந்த நாட்கள், கிருஷ்ணரின் செய்திகள் கேட்ட மக்களுக்கு கண நேரமாகவே போனது. அங்கே உள்ள நதிகள், காடுகள், மலர்கள் அனைத்தையும் பார்த்து, உத்தவன் கிருஷ்ணரை நினைத்து மகிழ்ந்தார்; வ்ரஜ மக்களுக்கு சேவை செய்தார். அந்தப் பெண்கள் கிருஷ்ணரில் முழுமையாக மனதை இழந்து இருப்பதைப் பார்த்து, உத்தவன் ஆனந்தத்தில் திளைத்து, அவர்களுக்கு வணங்கிச் சொன்னார்: ‘இந்த பசுமாடு மேய்க்கும் பெண்கள், பூமியில் பிறந்தவர்களில் உயர்ந்தவர்கள். அவர்களது உள்ளத்தில் கோவிந்தனுக்கான அன்பு ஆழமாக உள்ளது. பிறவி வேண்டாம்—even பிரம்மா பிறவி வேண்டாம்; பகவானின் கதைகளின் அமுதத்தை அனுபவிப்பதே உயர்ந்தது. இந்த வனத்தில் பிறந்த, சாதாரண வாழ்க்கையில் தவறுகள் செய்த பெண்கள், கிருஷ்ணரைப் பற்றிய உயர்ந்த ப்ரேமத்தை அடைந்திருக்கிறார்கள். அவரை நேரில் வழிபடும் அறியாதவர்களும் ஆசீர்வாதம் பெறுகிறார்கள்; அரசன் தனது சேவகருக்கு அருள் செய்வதைப் போல.’ ‘இந்த வனப் பெண்கள் பெற்ற பேரன்பு—even வானத்தில் இருக்கும் புஷ்ப வாசனை கொண்ட தேவியர்களுக்குக் கூட இல்லை. ராசலீலையில் கிருஷ்ணர் அவர்களைத் தழுவியபோது, அவர்கள் முழுமையாக பூரணத்தை அடைந்தார்கள். ஓ, இந்த வ்ரிந்தாவனில் ஒரு புல், ஒரு செடி, ஒரு கொடி, ஒரு மூலிகையாகப் பிறக்க—even அவ்வளவுதான் பிறந்தாலும், இந்த பெண்களின் பாத தூளைப் பெற வேண்டும் என ஆசைப்படுகிறேன். அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தையும், தர்ம பாதையையும் விட்டுவிட்டு, முகுந்தனை நாடினர்; வேதங்களும் தேடும் அந்த பாதையை அவர்கள் சென்றார்கள்.’ ‘இவர்கள் மார்பில் கிருஷ்ணரின் பாதங்கள் தங்கியுள்ளன; அந்த பாதங்களை லட்சுமியும், உயர்ந்த யோகிகளும் வழிபடுகிறார்கள். ராசலீலையின் இலட்சியமான அவரைத் தழுவியதால், அவர்கள் துயரத்தை முழுமையாக நீக்கிக் கொண்டார்கள். நந்தனின் வ்ரஜ பெண்களின் பாத தூளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்; அவர்கள் ஹரியின் புகழைப் பாடுவதால், மூன்று உலகங்களும் புனிதம் அடைகின்றன.’ அப்பொழுது, சுகர் சொல்கிறார்: இவ்வாறு, வ்ரஜ பெண்கள், யசோதா, நந்தன், மற்ற கோபர்களிடம் விடைபெற்று, உத்தவன் தனது ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டார். போகும் போது, நந்தன் மற்றும் மற்றவர்கள், பலவிதமான பரிசுகளை எடுத்துக் கொண்டு, கண்களில் கண்ணீருடன், அவரை அன்போடு வழியனுப்பினர். அவர்கள் வேண்டினர்: ‘எங்கள் மனம் எப்போதும் கிருஷ்ணரின் திருவடிகளில் தங்கட்டும்; எங்கள் வார்த்தைகள் அவருடைய நாமங்களை மட்டுமே பேசட்டும்; எங்கள் உடல் அவருக்கு சேவை செய்யட்டும். எங்களை எங்கு அனுப்பினாலும், எங்கள் பக்தி கிருஷ்ணரிடம் நிலைநிற்பதாகட்டும்; நல்ல செயல்களிலும், தானங்களிலும் அவர் மீது பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்.’ இவ்வாறு கிருஷ்ண பக்தியில் கோபர்கள் உத்தவனை மரியாதை செய்தனர். உத்தவன், ராஜா, மீண்டும் மதுரைக்கு திரும்பினார்; கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்பட்டார். அவர் கிருஷ்ணருக்கு வணங்கி, வ்ரஜ மக்களுக்கான பேரன்புடன், வாசுதேவா, ராமர், ராஜாவுக்கு பரிசு வழங்கினார். பிறகு, சுகர் சொல்கிறார்: எல்லாம் அறியும், அனைத்திலும் உள்ள ஆன்மா ஆன பகவான், சைரந்திரியான குப்ஜையின் எண்ணங்களை அறிந்து, அவளுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்க விரும்பி, அவளது இல்லத்திற்கு சென்றார். அந்த வீடு, மகிழ்ச்சிக்காகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; முத்து மாலைகள், கொடிகள், குடை, படுக்கைகள், ஆசனங்கள், புகை, விளக்குகள், மலர் மாலைகள், வாசனை—all இவற்றால் அழகாகவும், மணமுமாகவும் இருந்தது. இவ்வாறு, பகவானின் லீலைகளும், பக்தர்களின் பேரன்பும், வ்ரஜத்தில் நிகழ்ந்தன.