ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

உடனே, உத்தவன், வ்ரஜ பெண்களுக்கு, அவர்களது பிரியமான கணவரின் ரகசியமான, ஆனந்தம் தரும் செய்தியை கொண்டு வந்ததாகக் கூறினார்: "உங்கள் கணவரிடமிருந்து வந்த இந்த இனிய செய்தியை கவனமாகக் கேளுங்கள், இது உங்களுக்குப் பெரும்செய்தி அளிக்கும்." அந்த செய்தியில், பகவான் கூறினார்: "நான் உங்களிடமிருந்து பிரிந்துவிட்டேன் என்று நினைக்க வேண்டாம்; என் பிரிவே முழுமையானது அல்ல. எல்லா உயிர்களிலும் நான் உள்ளேன். எவ்வாறு ஆகாயம், காற்று, அக்‌கினி, நீர், பூமி ஆகிய பஞ்சபூதங்கள் அனைத்திலும் உள்ளனவோ, அதுபோல் நானும் மனம், உயிர், பூதங்கள், இంద్రியங்கள் மற்றும் அவற்றின் குணங்களின் ஆதாரமாக இருக்கின்றேன். நான், என் சக்தியால், என் உட்பொருளாகவே, என் வழியே, என் தானே, இந்த உலகத்தை உருவாக்கி, காப்பது, அழிப்பது அனைத்தையும் செய்கிறேன். நான், இவை அனைத்திலும் உள்ள ஆதாரம். ஆன்மா அறிவாகும், தூயதாகும், தனித்துவமாகும், குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாகும். ஆனாலும், மாயையின் விளையாட்டால், அது தூக்கமாயும், கனவாகவும், விழிப்பாகவும் தோன்றுகிறது. இந்த மாயை உருவாக்கும் பொய்யான உலகில், நாம் காணும் பொருட்களை மனம் சிந்திக்கிறது. ஆகவே, ஒருவர் எப்போதும் விழிப்புடன், மனதை கட்டுப்படுத்தி, உணர்வுகளை அடக்க வேண்டும். இதுவே உள்ளுணர்வு, யோகமும், விவேகமும், துறவும், தவமும், சுய கட்டுப்பாடும், சத்தியமும்—இவை அனைத்தும் நதிகள் போல கடலில் கலப்பதைப் போல், ஞானிகள் மேற்கொள்ளும் சாதனைகள். உண்மையில், நான் உங்களிடமிருந்து தொலைவில் இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், அது உங்களது மனங்களை என்னை நோக்கி இன்னும் நெருக்கமாக இழுக்கும் பொருட்டு மட்டுமே. எப்போதும் என்னை நினைக்கும் உங்களது விருப்பத்திற்காகத்தான் இது. ஒருவர் தொலைவில் இருக்கும்போது, அவரை நினைக்கும் மனம், அருகில் இருக்கும்போது ஏற்படும் மனக்குவிப்பை விட அதிகம் ஈடுபடும். அதுபோல, நான் உங்களுக்குப் புலப்படாதபோது, உங்கள் மனம் என்னில் முழுமையாக நிலைபெறும். உங்கள் மனதை என்னிலும், எந்தவொரு பந்தங்களிலும் இல்லாமல், எப்போதும் என்னை நினைத்து நிலைநிறுத்துங்கள்; விரைவில் என்னை அடைவீர்கள். நான் வ்ரஜவனத்தில் இரவில் விளையாடியபோது, சிலர் அந்த நடனத்தில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும், அவர்கள் என் வீரத்தைக் கற்பனையில் நினைத்து, என்னை அடைந்துவிட்டார்கள். இவ்வாறு பகவானின் வாக்கை கேட்டவுடன், வ்ரஜ பெண்கள் மகிழ்ச்சியுடன், உத்தவனை நோக்கி பேசத் தொடங்கினர், அவர் கொண்டு வந்த செய்தியை நினைவுகூர்ந்தார்கள்: "பாக்யவசமாக, யது வம்சத்தின் பகைவராக இருந்த கொடிய கம்சன் அழிக்கப்பட்டான்; பகவான் அச்யுதன் இப்போது பாதுகாப்பாக இருக்கிறார், தனது உறவினர்களுடன் அனைத்து இலக்குகளையும் அடைந்துள்ளார். அன்பும், வெட்கமும், புன்னகையுடனும் நகரப் பெண்கள் அவரை மதிப்பதைக் காணும் போது, கதா என்ற மூத்த சகோதரன் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறாரா? காதல் நுணுக்கங்களை அறிந்தவர், நகரப் பெண்களுக்கு அன்பானவர், அவர்களது சொற்கள், விளையாட்டு செயல்கள் அவரை ஈர்க்காமல் இருக்குமா? நல்லவரே, நகரப் பெண்களுடன் அவர்களது தனிப்பட்ட உரையாடல்களில், கோவிந்தன் எங்களை, இந்த கிராமப் பெண்களை, நினைவுகூருகிறாரா? அவர் வ்ரிந்தாவனத்தில் தனது பிரியமானவர்களுடன், தாமரை, மல்லிகை மலர்கள், சந்திர ஒளியில், காலணி ஒலியுடன் ரசலீலை நடனத்தில், அழகான கதைகள் கூறி மகிழ்ந்த அந்த இரவுகளை நீ நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா? தனது செயலால் ஏற்பட்ட துயரத்தில் வாடி, தசார்ஹ குலத்தில் பிறந்தவர் திரும்பி வந்து, இந்த காட்டை, இந்தக் கிராமத்தை, இந்த துயரக் கடலில் மூழ்கியுள்ள கோகுலத்தை, இந்திரன் மழை பொழிந்து காட்டை உயிர்ப்பிப்பதைப்போல், தன் தொடுவினால் உயிர்ப்பிப்பாரா? இப்போது கிருஷ்ணர் தனது ராஜ்யத்தையும், பகைவர்களையும் அழித்து, அரச குடும்ப பெண்களை மணந்து, நண்பர்கள் சூழ அவருக்கு எதற்காக இங்கு வரவேண்டும்? அனைத்து ஆசைகளும் நிறைவேறி, தன்னைத் தானே திருப்திப்படுத்திக் கொண்ட அந்த மகாத்மா, லக்ஷ்மியின் நாதன், நம் போன்ற காட்டுவாசிகளுக்கு என்ன தேவை? பிங்கலா என்ற வேசிக்கே, எதிர்பார்ப்பிலிருந்து விடுதலைதான் பரம சுகம் என்று அறிவுரை கூறினாள்; ஆனாலும், இத்தனை அறிந்தும், நாங்கள் கிருஷ்ணரை நினைக்கும் ஆசையை விட்டுவிட இயலவில்லை. புகழ் பெற்ற பகவானுடன் கூடும் வாய்ப்பை, விருப்பமில்லாதவர்களாக இருந்தாலும், யார் விட்டுவிட முடியும்? அதனால்தான், அதிருஷ்டம் எப்போதும் அவரை விட்டு பிரியாது. இந்த ஆறுகள், மலைகள், காடுகள், மாடுகள், முரளி ஒலி—இவை அனைத்தும் சங்கர்ஷணனுடன் கிருஷ்ணர் நடந்த பாதையை நினைவுபடுத்துகின்றன. மீண்டும் மீண்டும், லக்ஷ்மியின் வாசஸ்தலங்கள் நந்தனின் மகனின் பாதச்சுவடுகளை நினைவுபடுத்துகின்றன; அவற்றால், அவரை மறக்க இயலவில்லை. அவரது அழகான நடை, உயர்ந்த சிரிப்பு, விளையாட்டு பார்வை, இனிய சொற்கள்—இவை அனைத்தும் எங்கள் மனதை கவர்ந்துவிட்டன; அவரை எப்படி மறப்பது? பிரபுவே, லக்ஷ்மியின் கணவரே, வ்ரஜத்தின் அதிபதியே, துயரத்தைத் தீர்ப்பவரே, கோவிந்தா, இந்த துயரக் கடலில் மூழ்கியுள்ள கோகுலத்தை உய்த்து ரட்சியாவாக. இவ்வாறு பகவானின் செய்தியால் பிரிவுத் துயரம் குறைந்த வ்ரஜ பெண்கள், உத்தவனை பகவானின் அம்சமாக மதித்து, மரியாதை செய்தார்கள். உத்தவன் அங்கே பல மாதங்கள் தங்கி, கிருஷ்ணரின் லீலைகளைப் பாடி, கோகுலத்தை மகிழ்வித்தார், அவர்களது துயரத்தைப் போக்கினார். உத்தவன் நந்தனின் வ்ரஜாவில் இருந்த நாட்கள், கிராம மக்களுக்கு கிருஷ்ணரின் செய்திகள் கேட்டுக்கொண்டே, விரைவாக ஓடின. அங்கு உள்ள ஆறுகள், காடுகள், மலர்கள் மலர்ந்த மரங்களைப் பார்த்து, உத்தவன் கிருஷ்ணரை நினைத்து மகிழ்ந்தார்; வ்ரஜ மக்களுக்கு சேவை செய்தார். வ்ரஜ பெண்கள் கிருஷ்ணரிடம் மனதை முழுமையாகக் கொடுத்து, அவரை நினைத்து துள்ளும் நிலையைப் பார்த்து, உத்தவன் பெரும் ஆனந்தத்தில் நெஞ்சார வணங்கி, இவ்வாறு கூறினார்: "இந்த கோபிகள், பூமியில் உடல் பெற்றவர்களில் உயர்ந்தவர்கள்; அவர்களின் உள்ளத்தில் கோவிந்தனுக்கான ப்ரேமை ஆழமாக உள்ளது. பிறவி எடுக்கக்கூடிய பிரம்மனாக இருப்பதை விட, அவருடைய கதைகளை ரசிப்பதே சிறந்தது. மறுபிறவியைப் பயந்து தவம் செய்பவர்களும், நாங்களும், இப்படிப் ப்ரேமையை விரும்புகிறோம். இந்த காட்டில் பிறந்த, வழிதவறிய பெண்கள், கிருஷ்ணருக்கான இந்த உன்னதமான ப்ரேமையை எவ்வாறு பெற்றார்கள்? பகவானை நேரடியாகப் பூஜிப்பவரும், ஒருவேளை அறியாதவர்களும் கூட, அரசர் தம்மைச் சேவிப்பவர்களுக்கு அருள் செய்வதைப் போல, ஆசீர்வாதம் பெறுகிறார்கள். இதுபோல், இந்தக் காட்டுப் பெண்களில் ஏற்பட்ட இந்த தீவிரமான ப்ரேமை, மலர்ந்த வாசனைப்பெண்கள், தேவர்கள், மற்றவர்களிடமும் இல்லை; ரசலீலை பண்டிகையில், வ்ரஜ பெண்களைத் தழுவி, அவர்களுக்கு பரிபூரணத்தை அளித்தார். நான், வ்ரிந்தாவனில், ஒரு புல், ஒரு புதர், ஒரு கொடி, ஒரு மூலிகையாகப் பிறக்க விரும்புகிறேன்; ஏனென்றால், தங்கள் குடும்பத்தையும், தர்ம மார்க்கத்தையும் விட்டு விட்டு, முகுந்தனை நாடிய, வேதங்களால் தேடப்படும் பாதையில் சென்ற, அந்த பெண்களின் பாத தூளைப் பெற நான் ஆசைப்படுகிறேன். அவர்களது மார்பில், லக்ஷ்மியால் வணங்கப்படும், யோகிகளில் தலைசிறந்தவர்களால் ஆராதிக்கப்படும், ரசலீலையின் இலக்காகிய கிருஷ்ணரின் பாதங்கள் தங்கியதால், அவர்கள் துயரங்களை எல்லாம் நீக்கிவிட்டார்கள். நான், நந்தனின் வ்ரஜாவின் பெண்கள் பாடும் ஹரியின் புகழ் மூன்று உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துவதால், அவர்களின் பாத தூளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்." இவ்வாறு, உத்தவன், கோபிகளுக்கும், யசோதா, நந்தா மற்றும் பிற கோபர்களுக்கும் விடைபெற்று, தனது ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டார். அப்போது, நந்தா மற்றும் மற்ற கோபர்கள், பலவிதமான பரிசுகளுடன் அவரை அணுகி, கண்களில் நீர் விட்டு, அன்புடன் கூறினர்: "எங்கள் மனம் எப்போதும் கிருஷ்ணரின் பாதங்களில் நிலைநிறையட்டும்; எங்கள் வார்த்தைகள் என்றும் அவருடைய நாமங்களை மட்டும் பேசட்டும்; எங்கள் உடல் என்றும் அவருடைய சேவையில் பணியடையட்டும். எங்கள் கர்மங்களால் எங்கு எப்படிப் புரண்டாலும், பகவான் அனுமதிக்கும் இடத்தில் இருந்தாலும், நாங்கள் செய்யும் நல்ல செயல்கள், தானங்கள் மூலம், கிருஷ்ணரிடம் எங்கள் பக்தி நிலைநிறையட்டும்." இவ்வாறு, வ்ரஜத்தில் உத்தவனின் வருகை, பகவானின் செய்தி, கோபிகளின் ப்ரேமை, கிருஷ்ணரின் புகழ், அனைத்தும் வ்ரஜ வாசிகளுக்கு ஆழ்ந்த ஆனந்தம் அளித்தது.