விருப்பப்படி, இந்த பகவத்புராணம் முதல் ஸ்கந்தம், நாற்பத்தேழாவது அதிகாரத்திலிருந்து வழங்கப்பட்டுள்ள ச்லோகங்களை ஒன்றாக இணைத்து, உரையாடல் வடிவில், உருக்கமான, பக்தி நிறைந்த தமிழ் கதை வடிவில் இங்கே வழங்குகிறேன்: விதியின் விளைவாக, நீங்கள் உங்கள் மகன்கள், கணவர்கள், உடல்கள், உறவினர்கள், வீடுகள்—இவை அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, அந்த பரமபுருஷனான கிருஷ்ணனைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள். அதுவே உங்களுக்கு முழுமையான பரமத்துவ நினைவில் லயிப்பைத் தந்திருக்கிறது; இந்த பிரிவின் மூலம், நீங்கள் எனக்கு ஒரு பெரும் அருளை அளித்துள்ளீர்கள். “நான் உங்களுக்காக உங்களது கணவரிடமிருந்து ரகசியமாகக் கொண்டு வந்துள்ள இந்த இனிய செய்தியை, உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் செய்தியை கேளுங்கள்,” என்று உத்தவன் கூறினார். பகவான் கிருஷ்ணர் கூறினார்: “நான் உங்களிடமிருந்து பிரிந்திருப்பது ஒருபோதும் முழுமையாக இல்லை; ஏனெனில், நான் அனைத்து உயிர்களிலும் இருக்கிறேன். எவ்வாறு ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி—இவை அனைத்திலும் கலந்து இருக்கின்றனவோ, அதுபோல் மனம், உயிர், பஞ்சபூதங்கள், இन्द्रியங்கள், அவற்றின் குணங்கள்—இவை அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக நான் இருக்கிறேன். நான் என்னுள் என்னை வைத்தே, என் சக்தியால், இந்த உலகத்தை உருவாக்குகிறேன், காப்பாற்றுகிறேன், அழிக்கிறேன்; பஞ்சபூதங்களின் சாரமும், இன்றியமையாத இன்றியமையாதவற்றின் ஆதாரமும் நான். ஆன்மா என்பது அறிவால் ஆனது, தூயது, தனித்துவம் கொண்டது, எந்த குணத்தாலும் கட்டுப்பட்டது அல்ல; ஆனால் மாயையின் விளையாட்டால், அது துயில், கனவு, விழிப்பு ஆகிய நிலைகளில் செல்லும் போல் தோன்றுகிறது. அந்த ஆத்மா, பொய்யான கனவுபோல் தோன்றும் இந்த இன்றியமையாதவற்றை எண்ணும் போது, ஒருவர் தன் இन्द्रியங்களை கட்டுப்படுத்தி, எப்போதும் விழிப்புடன், மனக்கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும். இது தான் உள்ளார்ந்த உபதேசம், யோகமும், விவேகமும்; துறவு, தவம், சுயக்கட்டுப்பாடு, சத்தியம்—இவை எல்லாம் கடலுக்கு செல்லும் நதிகள் போல. உண்மையில், நான் உங்களிடமிருந்து தூரமாக இருப்பது, உங்களது மனங்களை என்னிடம் மேலும் ஈர்க்கும் பொருட்டு; நீங்கள் எப்போதும் என்னை நினைக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால். ஒரு பிரியமானவர் தூரத்தில் இருக்கும்போது, அந்த நினைவில் மனம் முழுவதும் அவரிடம் லயித்து விடுகிறது; அருகில் இருப்பவர் மீது அந்த அளவு ஈடுபாடு இல்லை. உங்கள் முழு மனதையும் என்னில் நிலைநிறுத்தி, மற்ற எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, எப்போதும் என்னை நினைத்து, விரைவில் என்னை அடைவீர்கள். இரவு வேளையில் நான் வ்ரஜ வனத்தில் விளையாடும் போதும், சிலர் ராசலீலையில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை; ஆனாலும், அவர்கள் என் வீர செயல்களை தியானித்ததால், என்னை அடைய தவறவில்லை. இவ்வாறு, உங்களது பிரியமானவரிடம் இருந்து வந்த இந்த இனிய செய்திகளை கேட்டுக் கொண்ட வ்ரஜ பெண்கள், மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து, உத்தவனை நோக்கி பேசத் தொடங்கினர்: “பாக்கியவசமாக, யாதவர்கள் பகைவரான கம்சன் அழிக்கப்பட்டான்; அச்யுதன் இப்போது பாதுகாப்பாக இருக்கிறார், அவர் தன் குடும்பத்தோடு எல்லா குறிக்கோளையும் நிறைவேற்றியுள்ளார். கருணையுள்ளவரே, நகர பெண்களின் அன்பும், வெட்கமான புன்சிரிப்பும் பெற்ற, கதாகிராமின் மூத்த சகோதரர் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறாரா? அன்பின் ரகசியங்களை அறிந்தவரும், நகர பெண்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவரும், அவர்கள் இனிய வார்த்தைகளாலும், விளையாட்டு நடையாலும் அவரை ஈர்க்காமல் இருக்க முடியுமா? நகர் பெண்களுடன் இருக்கும் போது, கோவிந்தன் எங்களை—இந்த கிராம பெண்களை—நினைவில் வைத்திருக்கிறாரா? கிருஷ்ணன் வ்ரிந்தாவனத்தில் தாமரை, மல்லிகை, சந்திர ஒளியில், ராசலீலையில், சில நேரங்களில் இனிய கதைகளைச் சொல்லி, நம்மை மகிழ்வித்த அந்த இரவுகளை நீ நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா? தன் செயலால் ஏற்பட்ட துக்கத்தில் வாடி, தாஷார்ஹ வம்சத்தவரான கிருஷ்ணன் மீண்டும் இங்கு வந்து, இந்தக் கோகுலத்தை, இந்த துயரக் கடலில் மூழ்கியிருக்கும் நம்மை, இந்திரன் மழை பொழிந்து காட்டை உயிர்ப்பிக்கும் போல, உயிர்ப்பிப்பாரா? அவருக்கு இப்போது ராஜ்யமும், பகைவர்களின் அழிவும், ராஜகுமாரிகளுடன் திருமணமும், நண்பர்களும் கிடைத்திருக்கையில், கிருஷ்ணன் இங்கு வருவதற்கு என்ன காரணம் இருக்க முடியும்? அனைத்து ஆசைகளும் நிறைவேறி, லக்ஷ்மியின் நாதனாகவும், தன்னிறைவை அடைந்தவராகவும் இருக்கும் அந்த மகாத்மாவுக்கு, இக் காட்டில் வாழும் நாங்கள் அல்லது பிறர் என்ன பயன் தர முடியும்? பிங்கலை என்ற வேசையின் வார்த்தைபோல், எதிர்பார்ப்பிலிருந்து விடுதலைதான் உயர்ந்த ஆனந்தம்; ஆனாலும், கிருஷ்ணனைப் பற்றிய நம்முடைய ஆசையை விடுவது எளிதல்ல. புகழ்பெற்ற பகவானோடு ஆனந்தமாக ஒன்றிப்போன நிலையை, யாரேனும் சுலபமாக விட்டுவிட முடியுமா? அதேபோல், லக்ஷ்மியின் அருள் என்றும் அவரை விட்டு அகலாது. இந்த நதிகள், மலைகள், காடுகள், பசுக்கள், புல்லாங்குழல் ஒலி—இவை அனைத்தும் சங்கர்ஷணனுடன் கிருஷ்ணன் சென்ற பாதைகளை நினைவூட்டுகின்றன. மீண்டும் மீண்டும், லக்ஷ்மியின் வாசஸ்தலங்கள் நந்தனின் மகனை நினைவூட்டுகின்றன; அந்த பாதச்சுவடுகள் நம்மை அவரை மறக்க முடியாமல் செய்கின்றன. அவரது அழகான நடையும், நற்கலந்த சிரிப்பும், விளையாட்டு பார்வையும், இனிய பேச்சும் நம்மை மயக்கிவிட்டன—அவரை எப்படிக் மறக்க முடியும்? ஓ பகவானே, லக்ஷ்மியின் கணவரே, வ்ரஜத்தின் அதிபதியே, துயரத்தை ஒழிப்பவரே, கோகுலத்தை இந்த துயரக் கடலில் இருந்து எடுத்து உயர்த்தும் கோவிந்தா! இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் செய்திகளை கேட்டதால், பிரிவின் காய்ச்சல் குறைந்து, அவர்கள் உத்தவனை பகவானின் தெய்வீக அம்சமாக மதித்து, மரியாதை செய்தனர். அதன்பின், உத்தவன் பல மாதங்கள் அங்கு தங்கி, கிறுஷ்ணரின் லீலைகளைப் பாடி, கோகுலத்தை மகிழ்வித்தார்; கோகுல மக்கள் தினம் தினம் கிருஷ்ணரின் செய்திகளில் மூழ்கியதால், நாட்கள் விரைவாகச் சென்றன. நதிகள், காடுகள், மலர்களால் மலர்ந்த மரங்களைப் பார்த்து, உத்தவன் கிருஷ்ணனை நினைத்து மகிழ்ந்தார்; அங்கு வாழும் மக்களுக்கு சேவை செய்தார். கோபிகைகள் கிருஷ்ணனில் முழுமையாக மனதை லயிப்பதைக் கண்டு, உத்தவன் பேரானந்தத்தில் திளைத்து, அவர்களுக்கு வணங்கி, இவ்வாறு உரைத்தார்: “இந்தக் கோபிகைகள், பூமியில் பிறந்த உயிர்களுக்குள் உயர்ந்தவர்கள்; அவர்களது உள்ளத்தில் கோவிந்தனுக்கான அன்பு ஆழமாக உள்ளது. பிறவி மீள அஞ்சும் முனிவர்கள், நாம்போலோரும், இப்படிப்பட்ட பக்தியை விரும்புகிறோம்; பிரம்மாவாகப் பிறந்தாலும், அவருடைய கதைகளின் அமிர்தத்தை அனுபவிப்பது அதைவிட மேலானது. இவர்கள் காட்டில் பிறந்தவர்களாக இருந்தாலும், கிருஷ்ணன் என்ற பரமாத்மாவுக்காக அவர்கள் கொண்ட அன்பு அளவிட முடியாதது; பக்தி இல்லாதவர்களும் பகவானை நேரடியாக வழிபட்டால், அரசன் தன்னைச் சேவித்தவர்களுக்கு அருள் செய்வது போல, அவரும் அருள்புரிவார். இப்படி தீவிரமான பக்தி, தேவலோகத்தில் சாந்தமுள்ள பெண்களிடமும், பிறர் இடமும் இல்லை; ராசலீலையில் கிருஷ்ணன் வ்ரஜ பெண்களின் கழுத்தைத் தழுவியபோது, அவர்கள் முழுமையாக ஆனந்தம் பெற்றனர். நான் கூட, இந்த வ்ரிந்தாவனத்தில் ஒரு புல்லாகவோ, செடியாகவோ, கொடியாகவோ, மருந்தாகவோ பிறக்க ஆசைப்படுகிறேன்; ஏனெனில், தங்கள் குடும்பத்தையும், தர்ம பாதையையும் விட்டுவிட்டு, வேதங்களால் தேடப்படும் முகுந்தரின் பாதையைத் தேடி வந்தவர்களின் பாத தூசியைப் பெறவேண்டும். கிருஷ்ணரின் பாதங்களைத் தங்கள் மார்பில் அணிந்தவர்கள்—யோகிகளும், லக்ஷ்மியும் வழிபடும் அந்த பகவானின் ராசலீலையின் இலக்காக இருப்பவர்கள்—அவரை அணைத்ததால் துயரங்களைத் தள்ளி விட்டனர். நந்தனின் வ்ரஜ பெண்களின் பாத தூசிக்கு நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்; ஏனெனில், அவர்கள் ஹரியின் புகழைப் பாடுவதால் மூன்று உலகமும் தூய்மையடைகிறது.” இவ்வாறு, உத்தவன், கோபிகைகள், யசோதா, நந்தன், மற்ற கோபர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, தனது ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டார். அப்போது, நந்தன் மற்றும் பிறர், தங்கள் கைகளில் பலவிதமான பரிசுகளுடன், அன்போடு உத்தவனை அணுகி, கண்களில் கண்ணீருடன், அவனை நோக்கி உரையாடினர். இவ்வாறு, பகவானின் செய்தி மூலம் பிரிவுத் துயரத்தை மறந்து, கிருஷ்ணரின் லீலைகளை நினைத்து மகிழ்ந்த கோகுலமும், உத்தவனும், பக்தி, பாசம், ஆனந்தம் நிறைந்த அந்த நாட்கள் இனிதே கடந்தன.