ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வ்ரஜத்தில், கண்ணனின் பிரிவால் துயரத்தில் இருந்த கோபிகள், ஒருவருக்கொருவர், “நம்முடைய நாதருக்காக இவன் எவ்விதப் பரிகாரமும் செய்து தருவானா?” என்று கவலைப்பட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது, காலை வழிபாடுகளை முடித்துக்கொண்டு, உதவா அங்கு வந்தார். உதவாவை பார்த்தவுடன், கோபிகள்—all of whom had eyes, minds, and words absorbed in Govinda—அவரை கவனமாக நோக்கினர். நீண்ட கை, புதிதாக மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்கள், மஞ்சள் வஸ்திரம், தாமரை மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முகம், மலர்ந்த தாமரையைப் போன்ற முகம், பிரகாசிக்கும் குண்டலங்கள்—இவையெல்லாம் உதவாவின் வடிவத்தில் தெரிந்தன. அவர்கள் சொன்னார்கள்: “நாங்கள் உங்களை யாது வம்சத்தின் தலைவரான கண்ணனின் சேவகராக அறிகிறோம். எங்கள் நாதரின் பெற்றோர்களுக்குப் பிரியமான காரியத்தைச் செய்ய, அவர் அனுப்பியவராக இங்கு வந்திருக்கிறீர். வேறு எந்தக் காரணமும் நாங்கள் கற்பனை செய்ய முடியவில்லை; ஏனெனில், உறவினர்களுக்கிடையே உள்ள பாசத்தைத் துறக்க—even for a sage—is very difficult.” அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: “உறவுகள், நட்புகள்—all are maintained for a purpose. When the purpose is gone, the bond dissolves, just as men befriend women or bees visit flowers. வறியவர்களை வேஷ்யைகள் விட்டு விடுவார்கள்; அதிகாரமற்ற அரசனை رعியர் விட்டு விடுவார்கள்; மாணவர்கள் அறிவைப் பெற்ற பின் ஆசானை விட்டு விடுவார்கள்; புரோகிதர்கள் தக்கணை பெற்ற பின் விட்டு விடுவார்கள். பழங்களற்ற மரத்தைப் பறவைகள் விட்டு விடும்; விருந்தினர்கள் உண்ணிவிட்டு வீட்டை விட்டு விடுவார்கள்; எரிந்த காட்டை மான்கள் விட்டு விடும்; அனுபவித்த பின் காதலர்கள் பெண்ணை விட்டு விடுவார்கள்.” ஆனால், கோபிகள்—உடலும், மனமும், வார்த்தையும் கோவிந்தனில் முழுமையாக லயித்திருந்தவர்கள்—உலகப் பற்றுகளை விட்டு, உதவா வந்தபோது, அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். அவர்கள் கண்ணனின் பால்யமும், யௌவனமும் நினைத்து, அவன் செயல்களைப் பாடி, வெட்கப்படாமல் அழுதார்கள். அவர்களில் ஒருவர், ஒரு தேனீயைப் பார்த்து, மனதில் கண்ணனுடன் கூடிய நினைவில், அந்த தேனீயைத் தன் நாதரின் தூதராகக் கருதி பேசத் தொடங்கினாள்: “ஓ தேனீ! வஞ்சகனின் தோழா, என் போட்டியின் பாதங்களில் தொடாதே. அவளது மலர் மாலையில் அவளது மார்பின் மகரந்தம் பூசப்பட்டிருப்பதால், அது உன் மீசையில் படிந்துள்ளது. உன் நாதர், மகளிரின் பெருமையைக் கொண்டவர்களுக்கு இன்பம் அளிக்கச் செய்கிறார்; நீ அவருடைய தூதுவனே, யாதவர்களின் சபையிலும் பரிகாசத்திற்கு உரியவன்.” அவள் மேலும் சொன்னாள்: “ஒருமுறை அவன் தன் உதட்டின் அமுதத்தை நமக்கு அளித்து, நம்மை மயக்கி, ஒரு மலரைப்போல் நம்மை விட்டுவிட்டான். பத்மா அவன் பாதங்களை எவ்வாறு சேவிக்கிறாள்? அவளது மனம் அவனைப் பற்றிய புகழ்ச்சியால் கவரப்பட்டுவிட்டதே!” “ஆறு கால்கள் கொண்ட தேனீ! நீ இங்கு யாதவர்களின் தலைவனைப் பாடுகிறாய்; அவன் எங்கள் இல்லத்தின் பழைய நாதர். அவன் நண்பர்களிடையே வெற்றிகள் அடைந்ததைப் பாடு; அவர்களுக்கு அவன் வேண்டியவற்றை அளித்து, அவர்களின் துயரை நீக்கியவன்.” “சொர்க்கத்திலும், பூமியிலும், பாதாளத்திலும், அவனுக்கு எளிதில் கிடைக்காத பெண்கள் யார்? அவனது இனிய புன்னகை, கண்ணிமைக்கும் கண்கள் எல்லோரையும் மயக்குகின்றன. நாங்கள் அவன் பாத தூளுக்கு அர்ச்சனை செய்யும் பாக்கியசாலிகள்; எளியவர்கள்; எங்கள் இடையிலும் அவன் புகழ் ஒலிக்கிறது.” “அவன் பாதத்தை உன் தலையிலிருந்து எடு; அவனது இனிய வார்த்தைகள் எனக்கு தெரியும். உன்னை தூதுவனாக அனுப்பி, எங்களை சமாதானப்படுத்த சொல்லுகிறான். அவன் தன் மனைவிகள், பிள்ளைகள், உறவுகள், வீடு—இவை அனைத்தையும் உருவாக்கிக்கொண்டு, எவ்வித பாசமுமின்றி விட்டு விட்டான். அவனை நம்புவது எப்படி?” “அவன், வனராஜனை வேட்டையாடும் வேடர்கள் போல், பாதுகாப்பற்ற பெண்களை அவன் காயப்படுத்தினான்; காதலால் அவன் வென்று விட்டான். பலி போல—even though strong—அவனும் கட்டுப்பட்டான். இப்போது போதும்; அவனுடன் நட்பு வேண்டாம்; ஆனாலும் அவன் கதைகளை விட்டுவிட முடியவில்லை.” “ஒருமுறை அவன் விளையாட்டு செயல்களின் அமுதத்தை கேட்டவர்கள், எல்லா இரட்டையத் தன்மைகளையும் விட்டு, வீடும், குடும்பமும் விட்டு, பிச்சைக்காரர்களாக இங்கும் அங்கும் திரிகிறார்கள்.” “நாங்கள், அவன் வஞ்சகமான வார்த்தைகளை அமுதமாக நம்பி, குஞ்சுகளாக, தாயின் கூவலைக் கேட்பது போல், அவன் மனைவிகளாக இருக்கிறோம். அவன் நகங்களால் ஏற்பட்ட வலியை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கிறோம். வேறு செய்திகளை சொல், தூதுவா.” “பிரியமான தோழி, நீ நம் நாதரால் அனுப்பப்பட்டு திரும்பிவிட்டாயா? எதை நாடி வந்தாய்? நீ மதிப்புக்குரியவள். அவன் எங்களை அவன் அருகில் சேர்க்க என்ன செய்தாய்? ஏனெனில், லக்ஷ்மி என்றும் அவன் மார்பில் குடியிருக்கிறாள்.” “அந்த பெருமகன் இப்போது மதுரையில் இருக்கிறானா? அவன் தந்தையின் வீடு, உறவினர்கள், கோபர்களை நினைவுகூருகிறானா? எங்களைத் தன் தாசிகளாக நினைத்து, எப்போதாவது பேசுகிறானா? எப்போது அவன் தன் வலிமையான, சுவைமிக்க கரங்களை எங்கள் தலைகளில் வைக்கப்போகிறான்?” இதைக் கேட்ட உதவா, கோபிகளின் ஆழ்ந்த விருப்பத்தையும், பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரத்தையும் உணர்ந்து, அன்பும் கருணையோடும் அவர்களை சமாதானப்படுத்தி, கண்ணனின் உள்நுணுக்கமான செய்தியை எடுத்துரைத்தார்: “உலகில் நீங்கள் மிகவும் பாக்கியசாலிகள், கண்ணனுக்கே முழுமையாக மனதை அர்ப்பணித்துள்ளீர்கள். விரதம், தபஸ், ஹோமம், வேதபாராயணம், தன் கட்டுப்பாடு—இவை எல்லாம் கடந்து, நீங்கள் பெற்ற பக்தி, முனிவர்களுக்கே அரிதானது. உங்கள் பாக்கியத்தால், நீங்கள் மகன்கள், கணவர்கள், உடல், உறவினர், வீடு ஆகியவற்றை விட்டு, பரமபுருஷனாகிய கண்ணனைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளீர்கள்.” “பிரிவால் உங்களுக்குள் உருவான பரம லய நிலை, எனக்கு மிகப்பெரிய பாக்கியமாகும். இப்போது, உங்கள் நாதர் அனுப்பிய ரகசியமான, இனிய செய்தியை கேளுங்கள்.” கண்ணன் சொன்னான்: “நான் உங்களிடமிருந்து பிரிந்திருக்கிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம்; நான் அனைத்திலும் உள்ளேன். ஆகாயம், காற்று, அக், நீர், மண்—இவை எல்லாம் எவ்வாறு அனைத்திலும் உள்ளனவோ, அதுபோல் நினைவு, உயிர், பஞ்சபூதங்கள், கரணங்கள், அவற்றின் குணங்கள்—இவை எல்லாவற்றிலும் நான் அடிப்படையாக உள்ளேன். என் சக்தியால், நான் என்னுள் என்னை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கிறேன்.” “ஆன்மா அறிவால் ஆனது; தூயது; குணங்களால் கட்டுப்படாதது; ஆனாலும், மாயையால், அது நித்திரை, கனவு, விழிப்பு ஆகிய நிலைகளில் சஞ்சரிப்பது போலத் தோன்றுகிறது. புலன்களின் விஷயங்களைப் பற்றிய நினைவுகள்—all are like dreams. அவற்றை அடக்கி, எப்போதும் விழிப்பாகவும் தன்னிலை கொண்டும் இருங்கள்.” “இது யோகமும், விவேகமும்; துறவும், தபஸும், தன்னடக்கமும், சத்தியமும்—all flow to the ocean, as rivers do. நான் உங்களிடமிருந்து பிரிந்திருப்பது, உங்கள் மனம் எப்போதும் என்னை நினைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே. பிரிவால், மனம் பிரியமானவரை மேலும் நினைக்கும். அருகில் இருப்பவரை மனம் அவ்வளவு நினைக்காது.” “உங்கள் மனதை முழுமையாக என்னில் நிலைநிறுத்தி, மற்ற எல்லா பாசங்களையும் விட்டு, எப்போதும் என்னை நினைத்தால், சீக்கிரம் என்னை அடைவீர்கள். வனத்தில் நான் விளையாடிய நாட்களில், யாரும் என்னுடன் சேர முடியாதிருந்தாலும், அவர்கள் என் வீர செயல்களை நினைத்து, என்னை அடைந்துவிட்டார்கள்.” இவ்வாறு கண்ணனின் இனிய வார்த்தைகளை உதவா வாயிலாகக் கேட்ட கோபிகள், மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, உதவாவிடம் கூறினார்கள்: “பாக்கியவசமாக, யாதுகுலத்துக்கு எதிரியான கம்சன் அழிக்கப்பட்டான்; அச்யுதன் பாதுகாப்பாக இருக்கிறான்; அவன் உறவினர்களோடு எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிட்டான்.” “ஓ மென்மையானவரே, நகரத்து பெண்கள் அன்போடும், வெட்கமான சிரிப்போடும், அவனை நோக்கி பார்வை செலுத்தும் போது, அவன் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறானா? காதல் நுணுக்கங்களை அறிந்தவன், நகரத்து பெண்களுக்கு அன்பானவன்; அவர்கள் சொற்கள், விளையாட்டு செயல்கள் அவனை ஈர்க்காமல் இருக்குமா?” இவ்வாறு, கோபிகள் தங்கள் மனதின் ஆழ்ந்த பாசத்தையும், பிரிவால் ஆன துயரத்தையும் வெளிப்படுத்தி, உதவா கொண்டு வந்த கண்ணனின் அறிவுரையால் ஆறுதல் அடைந்தனர்.