ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கிருஷ்ணர், தன் பிரியமான உதவவனிடம், “நான் இங்கு தூரத்தில் இருந்தாலும், அன்பில் ஆழ்ந்த அந்த கோகுலத்தின் பெண்கள் என்னை நினைத்து, பிரிவின் வேதனையில் தளர்ந்து, எப்போதும் என் நினைவில் மயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என் மனதை இணைத்துக் கொண்ட அந்த ஆயர் பெண்கள், என் திரும்பி வருவேன் என்ற நம்பிக்கையிலும், நான் அனுப்பும் செய்திகளிலும் தங்கியிருக்கும் ஆற்றலில், மிகப் பெரிய துன்பத்துடன் தங்கள் உயிரை ஏதோ ஒரு விதமாகத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்,” என்று உருக்கமாகச் சொன்னார். இவ்வாறு கிருஷ்ணரால் பணிக்கப்பட்ட உதவவன், தன் ஆசானின் கட்டளையை மரியாதையுடன் ஏற்று, தன் ரதத்தில் ஏறி நந்தாவின் ஆயர்பாடலுக்கு புறப்பட்டான். சூரியன் மறையும் வேளையில், நந்தாவின் வ்ரஜாவை அடைந்த உதவவனின் ரதம், மாடுகள் திரும்பி வரும் போது எழும் தூசியால் மறைந்தது. அந்தக் கால்நடைகளின் குரலால் வானம் முழங்கியது; கன்றுகள் பால் நிறைந்த தாய்மாடுகளை நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தன. இடையிடையே வெண்கன்றுகள் குதித்து விளையாடியதும், பாலை ஆற்றும் ஓசை மற்றும் குழலின் இனிமை இசையும் அந்த இடத்தை அலங்கரித்தன. அங்கு அழகாக அலங்கரித்த ஆயர் பெண்களும், ஆயர்களும், பாலராமனும் கிருஷ்ணனும் செய்த புண்ணிய செயல்களைப் பாடி, அந்தக் கிராமத்தை மகிழ்ச்சியுடன் நிரப்பினர். அந்த இனிய ஆயர்பாடல், வேள்வி தீ, சூரிய வழிபாடு, விருந்தினர், மாடுகள், ப்ராமணர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோருக்கான வழிபாடுகள், தூபம், விளக்குகள், மாலைகள் என அனைத்தும் நிறைந்திருந்தது. சுற்றிலும் மலர்களால் நிரம்பிய தோப்புகள், பறவைகளின் இசை, அன்னங்கள், கொக்குகள், தாமரைகள் நிறைந்த குளங்கள் அந்த இடத்தை மேலும் அழகுபடுத்தின. அங்கு வந்த உதவவனை நந்தா மகிழ்ச்சியுடன் கட்டிப் பிடித்து, வாசுதேவருக்குக் காட்டும் பக்தியுடன் மரியாதை செய்தார். உதவவனுக்கு சிறந்த உணவை அளித்து, மென்மையான படுக்கையில் அமர வைத்தார். அவன் சோர்வு நீங்கியதும், நலமா எனக் கேட்டார்; கால்களை அழுத்தி, வேறு சேவைகளும் செய்து, “நம் நண்பன், சூரனின் மகன் நலமாக இருக்கிறாரா? அவர் குடும்பத்தோடும், பிள்ளைகளோடும் சுகமாக இருக்கிறாரா? நமக்கான நட்பில் உறுதியாக இருக்கிறாரா?” என்று கேட்டார். “புண்ணியமாக, நன்மை விரோதியாக இருந்த கம்சன் தன் தீமைக்கே பலியாகி, தன் கூட்டத்தாரோடு அழிக்கப்பட்டான். கிருஷ்ணன் இன்னும் நம்மை, அவன் தாயை, நண்பர்களை, ஆயர்களை, கிராமத்தையும், தன் பிரியமானவர்களையும், மாடுகளையும், வ்ரிந்தாவனத்தையும், மலைவையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறானா? கோவிந்தன் ஒருநாள் வருவானா? அவன் முகத்தை, அழகான மூக்கையும், சிரிப்பும் பொலிவும் கொண்ட கண்களையும் மீண்டும் பார்க்க முடியுமா? காட்டுத் தீ, புயல், மழை, காட்டு காளைகள், பாம்புகள், கடக்க முடியாத ஆபத்துகள், மரணத்தில்கூட, கிருஷ்ணரால் நாம் பாதுகாக்கப்பட்டோம். அவனுடைய வீரச் செயல்கள், அவன் விளையாட்டுத் திருஷ்டிகள், சிரிப்பும் பேசும் சொற்களும் நினைவில் வந்தால், எங்கள் செயல்கள் அனைத்தும் தளர்ந்து போகின்றன. முகுந்தனின் பாதங்கள் பதிந்த இடங்கள்—ஆறுகள், மலைகள், காடுகள்—இவை எல்லாம் எங்கள் மனதில் ஆழமாக பதிந்துள்ளன. கிருஷ்ணரும் ராமரும், தேவர்களில் சிறந்தவர்கள், இங்கு வந்தது பெரிய தேவர்களின் காரியத்திற்காகத்தான் என்று கருதுகிறேன்; கார்கர் சொன்னதைப்போல. பத்து ஆயிரம் யானைகளுக்கு சமமான கம்சன், மல்யுத்த வீரர்கள், காளையிருக்கும் அதிபதி—இவர்கள் அனைவரையும், சிங்கம் மிருகங்களை அழிப்பது போல, கிருஷ்ணன் எளிதாக அழித்தான். மூன்று பெரிய பனை மரங்களை ஒரே கை கொண்டு முறித்தான்; ஏழு நாட்கள் மலைவைக் கையால் தூக்கினான். பிரலம்பன், தேனுகன், அரிஷ்டன், திரணவர்த்தன், பகன், மற்றும் மற்ற அசுரர்கள்—இவர்கள் தேவாசுரர்களுக்கும் வெற்றி பெற்றவர்கள்—இவர்களையும் கிருஷ்ணன் இங்கே விளையாடும் போதே அழித்தான்.” இவ்வாறு, திரும்பத் திரும்ப நினைத்து, கிருஷ்ணனில் மனதை ஆழமாக வைத்திருந்த நந்தா, பேரன்பில் ஆழ்ந்து அமைதியாக அமர்ந்துவிட்டார். யசோதா, தன் மகனின் செயல்களை கேட்டபோது, கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, தாய்மார்பில் பால் பெருகியது. அப்படி நந்தா, யசோதா இருவரிலும் கிருஷ்ணருக்கான உன்னதமான ப்ரேமை கண்ட உதவவன், மனம் மகிழ்ந்து, நந்தாவிடம் பேசத் தொடங்கினான்: “நீங்கள் இருவரும், எல்லா உயிரினங்களிலும் மிகவும் புகழப்பட வேண்டியவர்கள்; ஏனெனில் உங்கள் மனம் இவ்வாறு எல்லாம் அறிய வல்ல நாராயணனில் நிலைத்திருக்கிறது. இவர்கள் இருவரும்—ராமரும் முகுந்தனும்—இந்த உலகின் கருவும் விதையும். எல்லா உயிர்களிலும், அறிவு, ஐச்வர்யம் ஆகியவற்றின் ஆதிபதிகள்; மற்ற அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்டவர்கள். இவரை, மரண வேளையிலும், சிறிது நேரம்—even தூய்மையற்ற மனதுடன்—நினைத்தாலும், அவர் உடனே பாபங்களை நீக்கி, பரமபதத்தை அளிப்பார். அவர் பிரம்மமாக ஒளிரும் சூரியனாக, உயர்ந்த வழியைக் காட்டுவார். இவரில், எல்லா காரணங்களின் காரணனாக, எல்லா உயிர்களுக்காக மனித வடிவம் எடுத்த நாராயணனில், உங்கள் இருவரும் இதயத்தை ஆழமாக வைத்துள்ளீர்கள்; உங்களுக்கு இதற்கும் மேல் என்ன புண்ணியம் வேண்டும்? சிறிது காலத்தில், அச்யுதன், சாத்வதர்களின் தலைவர், வ்ரஜாவுக்கு வந்து தன் பெற்றோர்களை மகிழ்விப்பார். கம்சனை, சாத்வதர்களுக்கு பகையாக இருந்தவனை, அரங்கத்தில் அழித்த கிருஷ்ணன், உங்களிடம் என்ன வாக்குறுதி கொடுத்தாரோ, அதை அவன் கண்டிப்பாக நிறைவேற்றுவான். மிகப் பாக்கியசாலிகளாகிய நீங்கள், கவலைப்பட வேண்டாம்; கிருஷ்ணனை அருகில் காண்பீர்கள். அவர் எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும், ஆகாயத்தில் ஒளி இருப்பது போல, உறைந்திருக்கிறார். அவருக்கு, யாரும் பிரியமானவரும் இல்லை; யாரும் வெறுப்பும் இல்லை; உயர்வும் தாழ்வும், சமமோ அசமமோ எதுவும் இல்லை; எல்லோரிடமும் அவர் சமமானவர். அவருக்கு தாய், தந்தை, மனைவி, பிள்ளைகள், சொந்தம், பிறர், உடல், பிறப்பு எதுவும் இல்லை. இந்த உலகில், பலவகை நல்லதும் கெட்டதும் கலந்த காரணங்களில், அவருக்கு எவ்வித செயலும் இல்லை; ஆனாலும், விளையாட்டுக்காக, நல்லவர்களைப் பாதுகாக்க, அவர் தோன்றுகிறார். குணங்களைத் தாண்டியவராக இருந்தும், அவர் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அவற்றுடன் விளையாடி, படைத்து, காக்கி, அழிக்கிறார்; பிறவியே இல்லாதவராக இருந்தும். தேனின் கண் பார்வையில் ஒன்று சுழன்று அசைந்து இருப்பது போலத் தோன்றும்; அதுபோல், செயல் எனும் எண்ணத்தில், மனதில் ஆத்மாவே செய்பவன் என்று நினைவாகிறது. ஆகையால், அவர் உங்களுடைய மகனாக மட்டும் இல்லை; ஹரி எல்லோருக்கும் மகனும், ஆத்மாவும், தந்தையும், தாயும், ஆண்டவரும் ஆவார். காணப்படும், கேட்கப்படும், கடந்தது, நிகழ்கிறது, வரப்போகிறது, நிலையானது, அசையும், பெரியது, சிறியது—இவை அனைத்திலும், அழியாத உண்மையான பொருளைத் தவிர, பேசுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை; அவர் மட்டுமே எல்லாமும், பரமாத்மா. இவ்வாறு அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் போதே, இரவு முடிந்தது. நந்தா, கிருஷ்ணனின் நண்பர், அந்த இரவை இவ்வாறு கழித்தார். ஆயர் பெண்கள் எழுந்து, விளக்குகளைப் பார்த்து, வீட்டு தேவதைகளை வழிபட்டு, தயிரை முறுக்கத் தொடங்கினர்.