ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு காலத்தில், வீட்டில் மகன்கள், பேரன்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டிருக்கும் ஒரு குடும்பஸ்தர் உலகில் உற்சாகமாக வாழ்கிறார்; ஆனால், குழந்தைகள் போன்ற சந்தோஷங்களைத் தவிர்த்து துறவாக இருப்பது மிகவும் உலர்ந்ததாகும். அத்தகைய சூழலில், ஒரு பிராமணர் துறவியின் முன்பாக தன் விருப்பத்தை வலியுறுத்தினார். துறவியானவர், தவத்தில் செல்வம் பெற்றவர், சித்ரகேது தனது விதியின் கோடுகளை அழித்ததால் துன்பத்தை அனுபவித்ததாக கூறினார். துறவியானவர், "நீ மகனில் சந்தோஷத்தைப் பெற முடியாது; விதிக்கு எதிராக முயற்சி செய்தால் வெற்றியடையாது. நீ மிகவும் பிடிவாதமாக இருக்கிறாய்; உன் ஆசையில் உறுதியுடன் இருக்கிறவனை என்ன சொல்ல முடியும்?" என்று கூறினார். அந்தப் பெண் தயக்கம் காட்டியதைப் பார்த்த அவர், ஒரு பழத்தை வழங்கி, "இந்த பழத்தை நீயும் உன் மனைவியும் சேர்ந்து சாப்பிடு; பின்னர் உனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கும்," என்று சொன்னார். "ஒரு வருடம், அந்தப் பெண் சத்தியம், தூய்மை, கருணை, தானம், மற்றும் ஒரே ஒரு முறையே உணவு என்று மேற்கொள்ள வேண்டும்; இதனால் மகன் மிகவும் தூய்மையாக பிறக்கும்," என்று விளக்கினார். இப்படிக் கூறி, யோகி அங்கிருந்து புறப்பட்டார்; பிராமணர் வீடு திரும்பி, பழத்தை மனைவியின் கையிலில் வைத்து, தானாகவே எங்கோ சென்றார். அந்த இளம்பெண், மனதில் சுயநலத்துடன், தனது தோழிகளிடம் அழுது, "ஓ, நான் கவலையில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்; இந்த பழத்தை நான் சாப்பிடமாட்டேன்," என்று கூறினாள். "பழத்தை சாப்பிட்டால் கர்ப்பம் தரிக்கிறேன்; கர்ப்பம் வந்தால் வயிறு பெரிதாகும்; குறைவாக சாப்பிட்டால் பலம் குறையும்—அப்படி இருந்தால் வீட்டுப் பணிகளை எப்படி செய்ய முடியும்?" "விதியால், ஒரு வரி வசூல்காரர் ஊருக்கு வந்தால், கர்ப்பிணி பெண் எப்படி தப்பிக்க முடியும்? கருமை ஒரு கிளி போல் இருந்தால், அதை வயிற்றிலிருந்து எப்படி வெளியேற்றுவது?" "கருமை சைடு வழியாக வந்தால், நான் உயிரிழக்கிறேன்; குழந்தைப் பிறப்பு மிகுந்த வலி தரும்—நான் இவ்வளவு மென்மையானவள், அதை எப்படி சகிக்க முடியும்?" "நான் மெதுவாக இருந்தால், என் சகமனைவி எல்லாவற்றையும் கைப்பற்றுவாள்; சத்தியம், தூய்மை போன்ற விரதங்களை மேற்கொள்ளுவது மிகவும் கடினமாகத் தெரிகிறது." "குழந்தையை வளர்ப்பதில், பராமரிப்பதில், பெண்கள் प्रसவத்தில் துன்பம் உள்ளது; என் மனதில், குழந்தை இல்லாதவள் அல்லது கைப்பற்றப்பட்டவள் சந்தோஷமாக இருக்கிறாள்." இப்படி தவறான யோசனைகளால், அந்தப் பெண் பழத்தை சாப்பிடவில்லை; கணவர் கேட்டபோது, "நான் சாப்பிட்டுவிட்டேன், நான் சாப்பிட்டுவிட்டேன்," என்று பொய் கூறினாள். ஒரு நாள், அவளது இளைய சகோதரி தானாகவே வீட்டிற்கு வந்தாள்; அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லி, "நான் மிகவும் கவலையில் இருக்கிறேன்," என்றாள். "இந்த துன்பத்தால் நான் பலவீனமாக இருக்கிறேன்—என்ன செய்வது, சகோதரி?" என்று கேட்டாள். சகோதரி, "நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்; பிறந்த பிறகு குழந்தையை உனக்கு தருவேன்," என்றாள். "இந்நிலையில், வீட்டில் கர்ப்பமாக இருப்பது போல நடித்து, சந்தோஷமாக வாழ்; என் கணவருக்கு சிறிது பணம் கொடு, அவர் குழந்தையை உனக்கு தருவார்." "மக்கள், குழந்தை ஆறு மாதத்தில் இறந்துவிட்டதாகச் சொல்வார்கள்; நான் அந்தக் குழந்தையை வளர்ப்பேன், தினமும் உன் வீட்டிற்கு வந்து பார்க்கிறேன்." "இப்போது, சோதனைக்காக பழத்தை ஒரு பசுவுக்கு கொடு; இவை எல்லாம் பெண்களின் இயல்பின்படி நடந்தது." காலம் கடந்த பிறகு, அந்தப் பெண் ஒரு சிறுவனை பெற்றாள்; தந்தை அந்தக் குழந்தையை கொண்டு, ரகசியமாக துந்துலிக்கு கொடுத்தார். அவள் தனது கணவரிடம், "ஒரு ஆரோக்கியமான சிறுவன் பிறந்திருக்கிறான்; எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது, ஆத்மதேவா ஒரு மகனை பெற்றிருக்கிறார்," என்றாள். ஆத்மதேவா, அந்த மகிழ்ச்சியில், இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு பரிசுகள் வழங்கி, பிறப்பு விழா நிகழ்வுகளை நடத்தினார்; வீட்டு வாசலில் இசை, பாடல்கள் முழங்கின. மனைவி, "என் மார்பில் பால் இல்லை; மற்றவர் பாலை எடுத்துவிட்டார், நான் குழந்தையை எப்படி வளர்ப்பது?" என்று கணவரிடம் கூறினாள். "என் சகமனைவி, குழந்தை பெற்றவர், அவருடைய குழந்தை இறந்துவிட்டது; அவரை வீட்டிற்கு அழைத்து, குழந்தையை வளர்ப்பதற்காக வைத்துக்கொள்." கணவர், மகனை பாதுகாப்பதற்காக இவை அனைத்தையும் செய்தார்; தாயார் குழந்தைக்கு 'துந்துகாரி' என்ற பெயர் வைத்தார். மூன்று மாதங்கள் கடந்த பிறகு, அந்தப் பசு ஒரு கன்றை பெற்றது—அது அனைத்து உறுப்புகளிலும் அழகாக, தெய்வீகமாக, தSpotless, தங்கம் போல் ஜொலிக்கிற கன்று. இதைக் கண்ட பிராமணர் மகிழ்ச்சியுடன் பிறப்பு விழா நிகழ்வுகளை நடத்தினார்; இது ஒரு அதிசயமாக, மக்கள் அனைவரும் வந்து பார்வையிட்டனர். "இப்போது, ஆத்மதேவா நல்ல அதிர்ஷ்டம் பெற்றிருக்கிறார்; பசுவிலிருந்து ஒரு குழந்தை பிறந்துள்ளது, அது தெய்வீக வடிவில், ஒரு அதிசயமாக இருக்கிறது." விதியின் ஏற்பாட்டால், அந்த ரகசியம் யாரும் அறியவில்லை; குழந்தை பசுவின் காதுகளுக்கு ஒத்ததாக இருந்ததால், அவனை 'கோகர்ணா' என்று பெயரிட்டனர். காலம் சென்றபோது, இரு பிள்ளைகளும் இளமையாக வளர்ந்தனர்; கோகர்ணா ஞானம், அறிவில் சிறந்தவராக ஆனார், துந்துகாரி மிகவும் தீயவராக ஆனார். துந்துகாரி, குளிப்பதும் தூய்மையும் புறக்கணித்து, தவறான உணவு உண்டு, கோபமின்றி, தவறான செயல்களில் ஈடுபட்டு, சடலங்களைத் தொட்ட கைகளால் உணவு உண்டார். அவர் திருடன், மக்கள் அனைவராலும் வெறுக்கப்பட்டவர், பிறர் வீடுகளில் தீ வைக்கும், குழந்தைகளை விளையாட்டிற்காக எடுத்து, உடனே கிணற்றில் வீசிவிடும். அவர் வன்முறை, ஆயுதம் வைத்தவர், ஏழைகள் மற்றும் குருடர்களை துன்புறுத்தும், எப்போதும் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களுடன் சேரும், கட்டு வைத்தவர், நாய்கள் கூட நட்பு வைத்தவர். அவர் விபச்சாரிகளுடன் பழகி, தந்தை பெற்ற செல்வத்தை வீணடித்தார்; ஒருமுறை, பெற்றோரை அடித்து, அவர்களது பாத்திரங்களை எடுத்துக் கொண்டார். துன்புறும் தந்தை, இப்போது ஏழையாக, "இவ்வாறு துன்பம் தரும் தீய மகன் கொல்லப்பட வேண்டும்," என்று கண்ணீருடன் கூறினார். "நான் எங்கே தங்குவது, எங்கே செல்லுவது, என் துயரை யார் அகற்றுவார்? இந்த துயரில் என் உயிரை விட்டுவிடுகிறேன்—அயோ, என் நிலை மிகவும் துயரமானது!" என்று கதறினார். அப்போது, ஞானம் பெற்ற கோகர்ணா வந்து, தந்தைக்கு துறவின் வழியை காட்டி, அறிவுரை வழங்கினார். "இந்த உலக வாழ்க்கை நிலைமை இல்லாதது, துன்பம் நிறைந்தது, மயக்கத்தை அளிக்கிறது; யாருடைய மகன், யாருடைய செல்வம், யாருடைய பாசம் உண்மையில் எப்போதும் எரிகிறது?" "இந்திரனுக்கும், உலக அரசனுக்கும் கூட சந்தோஷம் இல்லை; சந்தோஷம் தனிமையில் வாழும் விரக்தி முனிவருக்கே உள்ளது." "மகன்களுக்கான பாசம் போன்ற அறியாமையை விட்டு விடு; மாயையில் நரகத்திற்கு வழி உள்ளது. இந்த உடல் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு விழும்—காடு செல்." இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தந்தை, பிரயாணம் செய்ய விரும்பி, "மகனே, காடில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விரிவாக சொல்லு," என்று கேட்டார்.