ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அந்த இடத்தில், வயதானவர்களும் இளமையுடன், வலிமைமிக்கவர்களாகத் தெரிந்தனர்; அவர்கள், முகுந்தனின் தாமரை போன்ற முகம் எனும் அமிர்தத்தை கண்களால் திரும்பத் திரும்ப பருகினர். பின்னர், ராஜா, தேவகியின் மகனாகிய பகவான், சங்கர்ஷணனுடன் நந்தனை அணுகி, அவரை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டு, இவ்வாறு பேசினார்: “அன்புள்ள நந்தா, நீங்கள் எங்களை மிக அன்புடன் வளர்த்தீர்கள்; பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு தங்களைவிட அதிகமான அன்பை செலுத்துகிறார்கள். உறவினர்கள் கைவிட்ட, தாங்கள் தங்களை பாதுகாக்க முடியாத பிள்ளைகளை வளர்க்கும் பெற்றோர், அவர்களை தங்கள் சொந்த பிள்ளைகளாகவே பராமரிக்கிறார்கள். அன்புள்ள தந்தையே, நீங்கள் வ்ரஜாவிற்கு திரும்புங்கள்; இங்குள்ள நண்பர்கள் மகிழ்ச்சியை உறுதி செய்த பிறகு, உங்களையும், அன்பால் வாடும் நம்முடைய உறவினர்களையும் பார்க்க நாங்கள் வருவோம்.” இவ்வாறு நந்தனையும், வ்ரஜ மக்கள் அனைவரையும் ஆறுதல் கூறி, அச்ச்யுதன் அவர்கள் அனைவருக்கும் மரியாதையாக உடைகள், ஆபரணங்கள், பாத்திரங்கள் மற்றும் பல பரிசுகளை வழங்கினார். இதை கேட்ட நந்தன், அன்பால் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து, இருவரையும் அணைத்துக்கொண்டு, பசு மேய்ப்பவர்களுடன் வ்ரஜாவிற்கு புறப்பட்டார். அதன்பின், ராஜா, சூராவின் மகன் வாசுதேவன், தன் இரு மகன்களுக்கு பிராமணர்களும் வேதபாரங்கர்களும் வழக்கப்படி யஜ்ஞோபவீதம் (புனல்கொடு) நிகழ்த்தினார். அவர், தங்கக் கட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுக்கள், கன்றுகளுடன், நல்ல துணிகளால் மூடிய பசுக்கள், பிராமணர்களுக்கும், ஆசாரியர்களுக்கும் பரிசாக வழங்கினார். அந்த பசுக்கள், கிருஷ்ணரும், ராமரும் பிறந்தபோது வாசுதேவன் மனதில் அர்ப்பணித்த பசுக்கள்; கம்சன் அவற்றை அநியாயமாக எடுத்துக் கொண்டதால், இப்போது அவற்றை நினைத்து, அவற்றை வழங்கினார். இவ்வாறு, யஜ்ஞோபவீதம் பெற்ற, இரு நல்ல மகன்கள், இருமுறை பிறந்தவர்களாக, காக்ரர் மற்றும் மற்ற குடும்ப ஆசாரியர்களிடம் கல்வி பயிலும் விரதம் எடுத்தார்கள். அவர்கள், எல்லா அறிவுக்கும் ஆதாரமாக, எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர்கள், உலகத்தின் ஆண்டவர்கள் என்றாலும், தங்கள் அறிவை வெளிப்படுத்தாமல், சாதாரண மனிதர்களைப் போல நடந்துகொண்டார்கள். ஆசிரியர் வீட்டில் வாழ விரும்பி, அவர்கள் அவந்தியில் வசிக்கும் காசியின் சந்தீபனியை அணுகினர். தக்க முறையில், சுய கட்டுப்பாட்டுடன் ஆசாரியரை அணுகி, குற்றமில்லாமல் சேவை செய்து, பக்தியுடன், அவரை தெய்வமாகக் கருதி, கல்வி கற்றனர். அந்த உயர்ந்த ஆசாரியர், அவர்களின் தூய்மை மற்றும் பக்தி மனப்பான்மையால் மகிழ்ந்து, அனைத்து வேதங்களும், அவற்றின் அங்கங்களும், உபநிஷத்துகளும், அவர்களுக்கு கற்பித்தார். அவர், ரகசியமான தனுர்வேதம், தர்மத்தின் சித்தாந்தங்கள், நீதியின் பாதைகள், தர்க்கம் மற்றும் அரசாட்சியின் ஆறு வித அறிவியலை கற்பித்தார். அந்த இருவரும், எல்லா அறிவுக்கும் முன்னோடிகள், ஆசாரியர் ஒரு முறை சொல்லும் போதே அனைத்தையும் உடனே புரிந்துகொண்டார்கள், ராஜா. அறுபத்து நான்கு நாட்கள் மற்றும் இரவுகளில், அவர்கள் அந்த எல்லா கலைகளையும் கற்றுக்கொண்டார்கள்; பின்னர், ஆசாரியர் தரணமாக, அவர் விரும்பியதை கேட்டனர். அவர்களின் அதிசயமான, மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட அறிவை பார்த்த ஆசாரியர், தன் மனைவியுடன் ஆலோசித்து, ஆசாரியர் தரணமாக, பிரபாஸாவில், பெரிய கடலில் இறந்த தன் மகனை மீட்டுத் தருமாறு கேட்டார். அதற்கு உடன்பட்டு, அந்த இரு வீரர்கள், தங்கள் பெரிய ரதத்தில் ஏறி, பிரபாஸா கடற்கரையை அடைந்து, ஒரு கணம் அமர்ந்தனர்; அந்த சமயம், கடல், அவர்களை அறிந்து, மரியாதையுடன் வரவேற்றது. அப்போது பகவான், “ஓ கடலே! இங்குள்ள பெரிய அலை உண்டாகி விழுங்கிய ஆசாரியரின் மகனை விரைவாக தர,” என்று கூறினார். கடல், “பகவானே, நான் அவனை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை; இந்த நீரில் சங்கு வடிவில் வாழும் பெரிய அசுரன் பஞ்சஜனன் அவனை எடுத்துக்கொண்டான்,” என்று பதிலளித்தது. இதை கேட்ட பகவான், வேகமாக நீரில் இறங்கி, அந்த அரக்கனை அழித்தார்; ஆனால், அவன் வயிற்றில் அந்த பையனை கண்டுபிடிக்கவில்லை. அதன் உடலிலிருந்து தோன்றிய சங்கை எடுத்துக்கொண்டு, ரதத்தில் திரும்பி, சம்யமனி என்ற நகரத்திற்கு, யமன் விரும்பும் நகரத்திற்கு சென்றார். அங்கு சென்ற ஜனார்தனன், தன் ஆயுதங்களுடன் சங்கம் ஊதினார்; அதன் பெரும் ஒலியை கேட்ட யமன், உயிர்கள் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் யமன், கவனித்தார். அவர், பக்தியுடன் மிகுந்த வழிபாடு செய்து, கிருஷ்ணனை வணங்கி, “ஓ விஷ்ணுவே! மனித வடிவில் செயல்படும் நீர், எங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார். பகவான், “ஆசாரியரின் மகன், தன் கர்ம பந்தத்தால் இங்கே வந்தவன், என் கட்டளையால் அவனை கொண்டு வாருங்கள்,” என்று கூறினார். “அப்படியே,” என்று சொல்லி, யமன், ஆசாரியரின் மகனை யாது குலத்தில் சிறந்தவர்களுக்கு கொண்டு வந்தார்; அவரை ஆசாரியரிடம் வழங்கினார். பின்னர், மீண்டும் ஆசாரியர் தரணமாக, அவர் விரும்பியதை கேட்க அவர்கள் கேட்டனர். மரியாதை பெற்ற ஆசாரியர், “அன்புள்ளவர்களே, ஆசாரியர் தரணம் முழுமையாக செலுத்திவிட்டீர்கள்; உங்கள் போல் மாணவர்களுக்கு ஆசாரியருக்கு என்ன ஆசை இருக்க முடியும்? வீடு திரும்புங்கள், வீரர்களே; உங்கள் புகழ் தூய்மையாக இருக்கட்டும்; நீங்கள் கற்ற வேதங்கள், இங்கேயும், பிற பிறவியிலும் உங்களுடன் இருக்கட்டும்,” என்று ஆசீர்வதித்தார். ஆசாரியர் அனுமதியுடன், அவர்கள் ரதத்தில், மின்னலைப் போல் வேகமாக, இடியோசை போன்ற சத்தத்துடன் தங்கள் நகரத்திற்கு திரும்பினர். மக்கள் அனைவரும், ராமனையும் ஜனார்தனனையும், நீண்ட நாட்கள் இழந்து, இப்போது மீண்டும் கிடைத்த செல்வத்தைப் போல, மகிழ்ச்சியாக பார்த்தனர். அப்போது, ஶைவ தந்திரங்களில் கூறப்பட்ட அறுபத்து நான்கு கலைகள்: பாடல், இசைக்கருவி வாசித்தல், நடனம், நாடகம், ஓவியம், அழகான வெட்டுதல், அரிசி மற்றும் பூ அலங்காரம், பூ படுக்கைகள் அமைத்தல், பல், உடை, உடல் அலங்காரம், ரத்தினம் பதித்த தரையில் அலங்காரம், படுக்கைகள் அமைத்தல், நீர் இசைக்கருவிகள் வாசித்தல், நீர் தெளித்தல், பல்வேறு கலையமைப்புகள், மாலைகள் நெய்தல், தலை அலங்காரம், உடை தயாரித்தல், காது அலங்காரம், வாசனை கலப்பது, ஆபரணங்கள் அமைத்தல், மாயை யுக்திகள், மல்லயுத்தம், கைமாற்றம், பல்வேறு காய்கறி மற்றும் மாவு உணவு தயாரித்தல், பானங்கள், சுவைபானங்கள் தயாரித்தல், ஊசி வேலை, நூல் விளையாட்டு, புதிர்கள், கவிதை வரிசை உரைத்தல், நாக்கு சிக்கல், புத்தகம் வாசித்தல், நாடகம், கதைகள் பார்வையிடுதல், கவிதை புதிர்கள், பல்வேறு பாய் மற்றும் கம்பி வேலை, நூல் சுழற்றல், நெய்வது, மர வேலை, கட்டிடக்கலை, வெள்ளி மற்றும் ரத்தினம் சோதனை, உலோக அறிவியல், ரத்தினம் நிறம் அறிவியல், கனிம அறிவியல், மர வாழ்க்கை அறிவியல், பறவை, சேவல், கோழி போர் விதிகள், கிளி, மைனா பேச்சு பயிற்சி, தூய்மை, முடி அலங்காரம், ரகசிய குறியீடு உரைத்தல், வெளிநாட்டு மொழி ஒப்புதல், பிரதேச மொழி அறிவியல், பூ மாலையிலிருந்து சுமங்கலிகள் அறிதல், இயந்திரம் உருவாக்குதல், மந்திரம் வரைவு, சேர்ந்து உரைத்தல், மனதில் கவிதை உருவாக்குதல், பல்வேறு படைப்புகள், யுக்திகள், விளையாட்டுகள், அகராதி, சந்தம், இலக்கணம் அறிவியல், உடை மறைப்பது, சிறப்பு சதுரங்கம், காந்த விளையாட்டு, குழந்தைகள் விளையாட்டு, வைநயிகி, வைஜயிகி, வைதாலிகி கலை அறிவியல். இப்போது, வ்ருஷ்ணிகளில், உத்தவன் முதன்மையானவர்; அவர், கிருஷ்ணனின் நெருங்கிய நண்பர், புத்திசாலி, ப்ரஹஸ்பதியின் நேரடி மாணவர், அறிவில் சிறந்தவர். அவரிடம், துயரத்தை போக்கும் பகவான், ஒருமுறை, உத்தவனின் கையை தன் கையில் பிடித்து, அன்புடன், இவ்வாறு சொன்னார்: “அன்புள்ள உத்தவா, வ்ரஜாவிற்கு சென்று, என் பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து, என் செய்திகளை சொல்லி, என் பிரிவால் வாடும் கோபிகள் துயரை நீக்கவும். அந்த பெண்கள், மனதை என்மீது நிலைநிறுத்தி, உயிரையே எனக்காக அர்ப்பணித்து, உடல் சுகங்களை விட்டுவிட்டு, அவர்களின் மனதில், நானே அவர்களுக்கு பிரியமானவன், அவர்களின் ஆத்மா; அவர்கள் உலக கடமைகளை எனக்காக விட்டவர்கள்; அவர்களை நான் பாதுகாப்பேன். என் பிரிவால், நான் தொலைவில் இருந்தாலும், கோகுலாவின் பெண்கள், என் நினைவில் மூழ்கி, பிரிவின் துயரால் குழப்பமடைந்து, நாளும் என்னை நினைத்து வாடுகிறார்கள். என் பசு மேய்ப்ப பெண்கள், என்னுடன் மனம் ஒன்றாக்கி, என் திரும்பும் நம்பிக்கையாலும், நான் அனுப்பும் செய்திகளாலும், மிகுந்த சிரமத்துடன் உயிரை தாங்கிக்கொள்கிறார்கள்.” இவ்வாறு சொன்ன பகவானின் கட்டளையை மதித்து, உத்தவன், தன் ரதத்தில் ஏறி, நந்தனின் பசு மேய்ப்ப கிராமத்திற்கு புறப்பட்டார்.