ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கன்சனால் ஏற்பட்ட துன்பங்கள் மற்றும் கொடுமைகள் குறித்து, யாரோ ஒருவர், “நீ குற்றமற்றவர்களுக்கு மிகப் பெரிய தீங்கு செய்துள்ளாய்; உயிரினங்களை அழிப்பவனே, எங்களை இவ்வளவு துயரத்தில் ஆழ்த்திய நீ, எவ்வாறு அமைதியை அடைவாய்?” என்று வலியுறுத்தினார். இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் இதுவே சிருஷ்டி மற்றும் லயத்தின் காரணம்; பாதுகாப்பாளராக இருக்க வேண்டியவன் இதை புறக்கணித்தால், எங்கும் சந்தோஷம் அடைய முடியாது. அப்போது ஶுகர் கூறினார்: உலகங்களின் கர்த்தாவாகிய பகவான், அந்த அரச குடும்ப பெண்களை ஆறுதல் கூறி, போரில் வீழ்ந்தவர்களுக்கு உலக வழக்கப்படி இறுதிச் சடங்குகளை நடத்தினார். பின்னர், தன் தாயும் தந்தையும் சிறைச்சாலையில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டதும், கிருஷ்ணரும் ராமரும் அவர்களிடம் சென்று, தங்கள் தலைகளை அவர்களது பாதத்தில் வணங்கி பணிந்தனர். தேவகியும் வசுதேவரும், தங்கள் மகன்கள் உலகத்தின் ஆண்டவர்கள் என்பதை உணர்ந்து, அவர்கள் பணிவை ஏற்று, பயமின்றி இருவரையும் அணைத்துக் கொண்டனர். ஶுகர் தொடர்கிறார்: பரமபுருஷனாகிய கிருஷ்ணர், தன் பெற்றோர்களின் ஆசைகள் நிறைவேறியதை அறிந்து, தனது மாயையை விரிவாக்கி, “துயரப்பட வேண்டாம்” என்று கூறி, மக்களின் மனங்களை மயக்கினார். தனது மூத்த சகோதரருடன் பெற்றோரிடம் சென்று, பணிவுடன் வணங்கி, அவர்களை மகிழ்விப்பதற்காக அன்போடு “அம்மா, அப்பா” என்று அழைத்தார். “அப்பா, நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் எங்களைப் பற்றியே ஆசைப்பட்டீர்கள்; ஆனால், நாங்கள் எங்கள் பிள்ளைத்தோழிலும், பால்யத்திலும், யவனத்திலும் உங்களுடன் இருக்க முடியவில்லை. விதியின் காரணமாக, உங்களுக்கருகில் வாழ முடியவில்லை; தந்தையின் வீட்டில் வளர்ந்த பிள்ளைகள் அனுபவிக்கும் சந்தோஷத்தை நாங்கள் பெறவில்லை. ஒரு மனிதன் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும், தன் உடலைப் பெற்றுத் தந்தும், வளர்த்தும் பெற்றோர்களுக்கு கடனை முழுமையாகச் செலுத்த முடியாது. உடலும் செல்வமும் உள்ளவராக இருந்தும், பெற்றோருக்கு வாழ்வாதாரம் வழங்காத மகன், மரணத்துக்குப் பிறகு தனது உடலைத்தான் உண்ண வேண்டும். தன்னால் முடிந்தும், முதுமை அடைந்த தாய், தந்தை, நல்ல மனைவி, சிறு பிள்ளை, ஆசான், பிராமணர், அல்லது சரணடைந்தவர்களைப் புறக்கணிப்பவன், உயிரோடு இருந்தாலும் இறந்தவரே. எங்களது மனங்கள் எப்போதும் கம்சனால் உண்டான அச்சத்தில் இருந்ததால், இந்த நாட்கள் வீணாகவே சென்றது; உங்கள் பாதங்களை வணங்கி வழிபட முடியவில்லை. ஆகையால், அப்பா, அம்மா, எங்களை மன்னியுங்கள்; ஒரு கொடுரமான மனிதனால் அடிமைப்பட்டு, உங்களுக்கு சேவை செய்ய இயலாத எங்களை மன்னியுங்கள்.” இவ்வாறு, பரமாத்மாவாகிய ஹரியின் வார்த்தைகளால், மனித வடிவில் அவதரித்திருந்த பகவான் தங்கள் மனங்களை மயக்க, அவர்கள் கிருஷ்ணரை தங்கள் மடியில் எடுத்துக் கொண்டு, அணைத்து மகிழ்ந்தனர். கண்ணீரின் பெருக்கில், பாசத்தின் பிணைப்பில், அவர்கள் பேச முடியாமல், குரல் அடங்கிப் போனது; மனமும் கலங்கியது. இவ்வாறு பெற்றோர்களை ஆறுதல் கூறிய பிறகு, தேவகியின் மகனாகிய பகவான், தன் தாத்தா உக்ரசேனனைக் யாதவர்கள் மீது அரசராக அமர்த்தினார். “மகாராஜா, நீங்கள் எங்களையும், ஜனங்களையும் கட்டளையிட வேண்டும்; யயாதியின் சாபத்தின் காரணமாக யாதவர்கள் சிங்காசனத்தில் அமரக் கூடாது. நான், உங்களது சேவகராக இருக்கும்போது, தேவர்கள் கூட வணங்கி மரியாதை செய்கிறார்கள்; பிற மனித அரசர்கள் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்? கம்சனால் அனைத்து திசைகளிலும் அச்சத்தால் துன்புற்றிருந்த யாதவர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள், மதுக்கள், தசார்ஹர்கள், குகுரர்கள், மற்ற உறவினர்கள் ஆகிய அனைவரையும் அவர் மதித்து, வெளிநாடுகளில் அகல்ந்து துன்புற்றவர்களை ஆறுதல் கூறி, சொந்த ஊர்களில் குடியமர்த்தி, செல்வம் வழங்கினார். கிருஷ்ணரும் சங்கர்ஷணனும் பாதுகாப்பு அளித்ததால், அவர்கள் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறி, துன்பமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர். ஒவ்வொரு நாளும் மகிழ்ச்சியுடன், முகுந்தனின் தாமரைக் கூடிய முகத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர்; அது எப்போதும் ஒளிவீசும், அழகும், கருணைமிக்க புன்னகையுடன் இருந்தது. அங்கு மூப்பினரும் இளமையுடன், பெரும் உயிரோடும் திகழ்ந்தனர்; முகுந்தனின் முக அமுதத்தை கண்களால் மீண்டும் மீண்டும் பருகினார்கள். பிறகு, ராஜா, தேவகியின் மகனாகிய பகவான், சங்கர்ஷணனுடன் நந்தனை அணுகி, அவரை அன்புடன் அணைத்து, இவ்வாறு கூறினார்: “நீங்கள் எங்களை மிகுந்த அன்புடன் வளர்த்தீர்கள்; பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு தங்களைவிட அதிகமான அன்பு செலுத்துகிறார்கள். உறவினர்கள் கைவிட்டுப் போன, தங்கள் பிள்ளைகளைத் தாங்களே பார்த்துக்கொள்ள இயலாத பிள்ளைகளை வளர்க்கும் தந்தை, தாயும், அவர்களை தங்கள் சொந்த பிள்ளைகள் போல் பராமரிக்கிறார்கள். அப்பா, நீங்கள் வ்ரஜாவுக்கு திரும்புங்கள்; நாங்கள் இங்கு நண்பர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கும்படி பார்த்து, பிறகு உங்களையும், நம் அன்பு உறவினர்களையும், சந்திக்க வருவோம்.” இவ்வாறு நந்தனையும், வ்ரஜ மக்களையும் ஆறுதல் கூறி, அச்யுதன் அவர்களுக்கு உடைகள், ஆபரணங்கள், பாத்திரங்கள் மற்றும் பல பரிசுகளுடன் மரியாதை செய்தார். நந்தன், பெரும் பாசத்தில் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, இருவரையும் அணைத்து, கோபர்களுடன் வ்ரஜாவுக்குத் திரும்பினார். பிறகு, ராஜா, சூரனின் மகனாகிய வசுதேவர், தன் இரு மகன்களுக்காக விதிமுறைகளுக்கு ஏற்ப, குருக்கள் மற்றும் பிராமணர்களால் உபநயன சடங்கை நடத்தினார். அவர், தங்கக் கட்டுகளுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட, நன்றாக அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுக்கள், கன்றுகளுடன், நறுமண உடைகள் போர்த்தப்பட்ட பசுக்களை, அதேபோல் அலங்கரிக்கப்பட்ட குருக்கள் மற்றும் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தார். கிருஷ்ணர் மற்றும் ராமர் பிறந்தபோது வசுதேவர் மனதில் அர்பணித்திருந்த அந்த பசுக்களை, கம்சன் அவை சட்டவிரோதமாக எடுத்துக்கொண்டதை நினைவு கூர்ந்து, இப்போது தானமாக வழங்கினார். இவ்வாறு உபநயனமும், துவிதீயத்துவமும் பெற்ற பின், அந்த இரு மகான்கள், குடும்ப ஆசான்களான கார்கர் மற்றும் பிறரிடம் வேதம் கற்றுக்கொள்ளும் விரதத்தை எடுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் எல்லா ஞானத்துக்கும் ஆதாரமாய், அனைத்தையும் அறிந்தவர்களாய், உலகத்தின் ஆண்டவர்களாய் இருந்தும், தங்கள் குறையற்ற ஞானத்தை மறைத்து, சாதாரண மனிதர்களைப் போல நடந்துகொண்டார்கள். ஆசானின் இல்லத்தில் தங்க வேண்டும் என்று விரும்பி, அவ்வந்தியில் வசிக்கும் காசியின் சந்தீபனியை அணுகினர். தக்க முறையில் ஆசானை அணுகி, மன ஒழுக்கத்துடன், குற்றமின்றி சேவை செய்து, அவரை தேவனைப் போல மதித்து, பக்தியுடன் கற்றுக்கொண்டார்கள். அந்த முன்னணி துவிஜர், அவர்களின் தூய்மையான நடத்தை மற்றும் பக்தியில் மகிழ்ந்து, வேதங்களும் அதன் அங்கங்களும், உபநிஷத்துகளும், தன் ஆசானாக கற்றுத்தந்தார். அவர் ரகசியமான தனுர்வேதம், தர்மத்தின் நெறிகள், நீதியின் பாதைகள், தார்க்கிகம், அரசியல் சார்ந்த அறுவகை ஞானம் ஆகிய அனைத்தையும் கற்றுத்தந்தார். அந்த இருவரும், மனிதர்களில் சிறந்தவர்கள், எல்லா ஞானத்திற்கும் ஆதியாக இருப்பவர்கள், ஒரு முறையே கேட்ட உடனே அனைத்தையும் முழுமையாக புரிந்துகொண்டார்கள், ராஜா.