ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மகாராஜா, குவலயாபீடனை கொன்றதை கண்டு, அந்த இருவரும் – வெல்ல முடியாத வீரர்கள் – திடமான மனதுடைய கம்சனுக்கே பெரும் கலக்கம் உண்டாகியது. அப்பொழுது அந்த வலிமைமிக்க இருவரும், பலவிதமான ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மாலைகள், துணிகள் அணிந்து, மேடைசார்ந்த சிறந்த நடிகர்கள் போல, அனைவரையும் தங்கள் ஒளியால் கவர்ந்தவாறு அரங்கத்தில் பிரவேசித்தனர். அந்த இரு பரமபுருஷர்களை, நகரவாசிகள், கிராமவாசிகள், மேடைகளில் அமர்ந்திருந்தவர்கள், பேரானந்தத்தில் முகமும் கண்களும் பிரகாசிக்க, அவர்கள் முகங்களை நோக்கியபடி திருப்தி அடைய முடியாமல் பார்த்தனர். அவர்கள் கண்களால் அவற்றை அருந்தி, நாக்கால் சுவைத்து, மூக்கால் மணந்து, கரங்களால் அணைத்ததுபோல் உணர்ந்தனர். அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக்கொண்டு, பார்த்ததும் கேட்டதும் நினைவுகூர்ந்து, அந்த இருவரின் அழகு, குணம், இனிமை, தைரியம் ஆகியவற்றை மீண்டும் புதிதாக நினைத்தனர். “இவர்கள் இருவரும் நிச்சயமாக ஹரி, நாராயணரின் நேரடி அவதாரங்கள்; இவர்கள் வாஸுதேவரின் இல்லத்தில் பகுதியாய் அவதரித்தவர்கள்,” என்று பக்தியுடன் கூறினர். “அவர் தேவகியால் பிறந்து, பின்னர் கோகுலத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு, அங்கு மறைவாக இருந்து, நந்தனின் இல்லத்தில் வளர்ந்தார். அவரால் பூதனா அழிக்கப்பட்டாள்; சக்ரவாத் என்ற அரக்கன், அர்ஜுனா குஹ்யகன், கேசி, தேனுகன் முதலிய பலரும் அழிக்கப்பட்டனர். அவர், காடுகளில் ஏற்பட்ட காட்டுத்தீயிலிருந்து பசுக்களையும், காளியன் பாம்பை அடக்கியும், இந்திரனின் அகம்பாவத்தை அடக்கியும், அனைவரையும் காத்தார். ஏழு நாட்கள், ஒரே கையால் பெரிய மலைக்கே உயர்த்தி, மழை, காற்று, மின்னலைக் காக்கினார். அவ்வாறு, கோகுலத்தை பாதுகாத்தார். உடனே, பசுக்களை மேய்த்த பெண்கள், எப்போதும் அவருடைய புன்னகைமுகத்தைக் காண்பதால், எவ்வளவு சிரமம் வந்தாலும், அதை மகிழ்ச்சியோடு கடந்து வந்தனர். இவரால், புகழ்பெற்ற யது வம்சம் மேலும் வளம், புகழ், பெருமை அடையும் என்று கூறுகின்றனர். இவருடைய அண்ணன், அழகிய கண்ணுடைய ராமர்; அவரால் பிரலம்பன், வத்ஸகன், பகன் முதலிய அரக்கர்கள் அழிக்கப்பட்டனர்,” என்று மக்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசினர். இவ்வாறு அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே, இசைக்கருவிகள் முழங்க, சாணூரன் கிருஷ்ணரும் ராமரையும் நோக்கி, “நந்தனின் மகனே! ராமா! நீங்கள் இருவரும் வீரர்களாக, மல்லயுத்தத்தில் தேர்ந்தவர்கள் என்று புகழப்படுகிறீர்கள். அரசனும் உங்களைப் பார்ப்பதற்காக ஆவலுடன் அழைத்துள்ளார். அரசனது விருப்பம் நிறைவேறினால், மக்கள் எல்லாருக்கும் நன்மை உண்டாகும். அதற்கு மாறாக நடந்தால், எதிர்மறை விளைவுகள் வரும். பசுக்களும், அவற்றை மேய்த்தவர்களும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியோடு காடுகளில் மல்லையுத்தம் விளையாடுவார்கள். எனவே, நண்பர்களே! அரசனுக்குப் பிடித்ததை செய்வோம்; ஏனெனில் அரசன் திருப்தியடைந்தால், எல்லா ஜீவராசிகளும் மகிழ்வுடன் இருப்பார்கள்,” என்றான். இதைக் கேட்ட கிருஷ்ணர், காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் ஏற்றவாறு, தாமே விரும்பிய மல்லயுத்தத்தை ஏற்று, “நாங்கள் போஜராஜாவின் رعியர்; காடுகளில் வாழ்பவர்களும் கூட, அவருக்குப் பிடித்ததை செய்வோம்; அதுவே எங்களுக்கு பெரிய பாக்கியம். நாங்கள் சிறுவர்கள்; நம்முடன் சமமானவர்களோடு விளையாடுவோம்; மல்லயுத்தம் நியாயமாக இருக்கட்டும், யாரும் குறை சொல்லாதபடியாக இருக்கட்டும்,” என்றார். அதற்கு சாணூரன், “நீங்கள் குழந்தை அல்ல, இளமை இல்லாதவரும் அல்ல; வலிமைமிக்கவர்களில் முதன்மை பெற்றவர். உங்கள் விளையாட்டில் ஆயிரம் யானையின் வலிமை கொண்ட குவலயாபீடன் கொல்லப்பட்டான். எனவே, நீங்கள் இருவரும் வலிமைமிக்கவர்களோடு மல்லயுத்தம் செய்ய வேண்டும்; இங்கு விலக இடமில்லை. முஷ்டிகன் ராமருடன், நானோ, ஹே வ்ருஷ்ணிக்குலபூஷணா! உங்களுடன் மல்லயுத்தம் செய்வேன்,” என்றான். இவ்வாறு, “குவலயாபீடன் வதம்” என்ற தலைப்பில், பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் நாற்பத்திரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ஶுகர் கூறினார்: “அவ்வாறு தீர்மானம் செய்யப்பட்டபடி, மதுசூதனரும் ரோகிணிபுத்தரான ராமரும், சாணூரன், முஷ்டிகன் ஆகியோரிடம் சென்றனர். அவர்கள், கை கையோடு, கால் காலோடு பிணைந்து, ஒருவரை ஒருவர் வலியோடு இழுத்தனர்; வெற்றி பெற ஆவலுடன் இருந்தனர். புஞ்சங்களால், முழங்காலால், தலையால், மார்பிலும் தோளிலும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர். சுற்றி வருதல், ஏமாற்றுதல், அணைதல், தூக்குதல், பாய்தல், பின்செல்லுதல் ஆகியவைகளால், தொடர்ந்து ஒருவர் மற்றவரை எதிர்த்து விளையாடினர். தூக்கி, உயர்த்தி, குலுக்கி, பிடித்து, தங்கள் முழு வலிமையையும் காட்டி ஒருவர் மற்றவரை அழுத்த முயன்றனர். இந்த வலிமை மற்றும் பலவீனத்தின் போட்டியைப் பார்த்த பெண்கள், ராஜா, குழுக்களாகச் சேர்ந்து கருணையோடு பேசினார்கள்: “அரசரின் சபையில் இது என்ன பெரிய அநியாயம்! பலவானோடு பலவீனர்கள் மோதும் இந்தப் போராட்டத்தை அரசன் பார்த்தபடி அனுமதிப்பது நியாயமா? இந்த மல்லர்கள், இடியால் ஆன உடல் கொண்டவர்கள், மலைப்போல் இருக்கிறார்கள்; இந்த இரு இளவரசர்கள், இன்னும் முழு இளமை அடையாதவர்கள், மென்மையானவர்கள்; இவர்களுடன் இவர்களை எப்படி ஒப்பிட முடியும்? இந்த சபை தர்மத்தை மீறுகிறது; அங்கு அதர்மம் தோன்றும் இடத்தில் ஒருவர் இருக்கக்கூடாது. ஒரு அறிவுள்ளவன், அங்கு இருப்பவர்களின் குறைகளை நினைத்து, அந்தச் சபையில் செல்லக்கூடாது; பேசினாலும், மௌனமாக இருந்தாலும், அறியாதவன் பாவம் செய்கிறான். கிருஷ்ணரின் தாமரை போன்ற முகத்தைப் பாருங்கள்; எதிரியின் முன் உழைப்பால் வியர்வை பூசப்பட்டு, தாமரை மொட்டுக்கு நீர் பட்டதுபோல் உள்ளது. ராமரின் முகத்தை பாருங்கள்; செம்பட்ட கண்ணும், சிரிப்பும், கோபத்தால் சிவந்த முகமும், முஷ்டிகனை எதிர்க்கும் பொழுது பிரகாசிக்கிறது. வ்ரஜபூமி எவ்வளவு பாக்கியசாலி! அந்த மர்மமான புருஷோத்தமன், மனித ரூபத்தில் மறைந்து, காட்டுமலர் மாலையணிந்து, பாலராமருடன் பசுக்களை மேய்த்து, புல்லாங்குழல் வாசித்து, ஹிமவான் மகளின் பிரியர்களால் பாதம் வணங்கப் பெற்று, பலவிதமான விளையாட்டில் மகிழ்கிறார். அந்த வடிவத்தை, அழகிலும், தனித்துவத்திலும், ஒப்பற்ற, எப்போதும் புதுமையோடு, புகழும், ஐஸ்வர்யமும், மகிமையும் நிறைந்த வடிவத்தை, கண்களால் அருந்தும் வ்ரஜ பெண்கள் என்ன தவம் செய்தார்கள்? பெரும் பாக்கியசாலிகள் வ்ரஜ பெண்கள்; அவர்களின் மனம் அந்த வலிமைமிக்க பிரானில் நிலை கொண்டது. அவர்கள் பசுக்களை பசுவீச்சும், பசுகட்டையும், இடியூட்டும், தரை பூசும், குழந்தைகளை ஊஞ்சலில் ஆட்டும், துடைப்பதும் போன்ற வேலைகளைச் செய்யும்போது, கண்ணீர் அடக்கிய குரலில் அவரைப்பற்றி பாடுகிறார்கள். காலை மாலையில், அவர் பசுக்களுடன் மேய்ச்சலுக்குச் செல்லும் போது, அல்லது திரும்பும் போது, புல்லாங்குழல் வாசிப்பதைக் கேட்டு, அந்த புன்னகை முகத்தையும், கருணை நிறைந்த பார்வையையும் காண, அந்த இளம் பெண்கள் விரைவாக வழியில் வந்து நிற்கிறார்கள்.” இவ்வாறு அந்த அரங்கத்தில் ஆண்டவன் லீலைகள் நிகழ்ந்தன.