ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அந்த சமயம், தண்ணீர் அருந்திய ஒரு பிராமணர் துறவியின் அருகில் வந்து, அவருடைய பாதங்களில் பணிந்து, ஆழ்ந்தためஸ்வாசத்துடன் முன்னால் நின்றார். துறவி கருணையுடன் கேட்டார்: "ஏன் இவ்வளவு துயரத்துடன் அழுகிறீர், பிராமணா? உங்கள் இதயத்தைப் பதறவைக்கும் கவலையின் காரணம் என்ன? விரைவாக சொல்லுங்கள்." பிராமணர் மனமுருகி பதில் கூறினார்: "மஹானே! கடந்த பாபங்களால் சேர்த்த இந்த துயரத்தை நான் எவ்வாறு விவரிக்க முடியும்? என் முன்னோர்கள் குளிர்ந்த நீர் அருந்தாமல், வெதுவெதுப்பான நீர் தான் அருந்துகிறார்கள். என் பித்ருக்களுக்கு நான் செய்யும் தர்ப்பணங்கள், தேவர்கள் மற்றும் இருமுறை பிறந்தவர்களால் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கப்படவில்லை. பிள்ளை இல்லாத துக்கத்தால் என் உள்ளம் காலியானது; எனவே, என் உயிரை விட்டுவிட இங்கு வந்திருக்கிறேன். பிள்ளை இல்லாத வாழ்க்கைக்கு என்ன பயன்? சந்ததி இல்லாத வீட்டில் என்ன அர்த்தம்? புதல்வன் இல்லாத செல்வத்துக்கும், தொடர்ச்சி இல்லாத குலத்துக்கும் என்ன பெருமை? நான் வளர்க்கும் பசு எல்லா வகையிலும் பிணங்கிப் போயிருக்கிறது; நான் நட்ட மரமும் பழம் தரவில்லை. என் வீட்டில் வந்த எந்தப் பழமும் விரைவில் அழிகிறது. இந்தப் பாக்கியமில்லாத, பிள்ளை இல்லாத வாழ்க்கை எனக்கு என்ன பயன்?" இவ்வாறு கூறியவுடன், அவர் துறவியின் அருகில் நின்று, துயரத்தில் மூழ்கி, உருக்கத்துடன் உரத்த அழுகையுடன் அழுதார். அந்த துறவியின் உள்ளத்தில் பேரகருணை எழுந்தது. தன் யோகசக்தியாலும், நெற்றியில் எழுத்துமாலையாலும், அவர் எல்லாவற்றையும் அறிந்து, பிராமணரிடம் விரிவாகப் பேசத் தொடங்கினார்: "பிள்ளை பற்றிய ஆசையாக உருவான அஜ்ஞானத்தை விட்டுவிடுங்கள்; கர்மவினையின் பாதை மிக வலிமையானது. விவேகத்தை அடைந்து, உலக ஆசைகளைத் துறக்க வேண்டும். இன்று உங்களுடைய விதியை நான் பார்த்தேன்: ஏழு பிறவிகள் முழுவதும் உங்களுக்கு புதல்வன் கிடையாது. கடந்த காலத்தில் சகரர் கூட புதல்வன் வேண்டி துன்பப்பட்டார்; எனவே, இப்போது குடும்ப ஆசையை விட்டுவிடுங்கள்—துறவில்தான் எல்லா விதத்திலும் ஆனந்தம் உள்ளது." ஆனால் பிராமணர் துடிப்புடன் கூறினார்: "எனக்கு விவேகம் எதற்காக? என் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொடுத்து, எனக்கு ஒரு புதல்வனைத் தாருங்கள்; இல்லையெனில், இந்த இடத்திலேயே நான் உயிரை விட்டுவிடுவேன்." மேலும், "பிள்ளை இல்லாத துறவம் வெறும் உலர்ந்தது போல; புதல்வர், பேரப்பிள்ளைகள் சூழ்ந்த வீட்டாரின் வாழ்க்கைதான் இவ்வுலகில் பூரணமானது," என்றார். பிராமணரின் பிடிவாதத்தை பார்த்து, அந்த தவசர், தன் தவசக்தியில் நிறைந்தவர், சொன்னார்: "சித்ரகேது தன் விதியை மாற்ற முயன்று துன்பம் அனுபவித்தார். விதிக்கு விரோதமாக முயற்சி செய்தால், புதல்வனால் உங்களுக்கு சந்தோஷம் கிடையாது; இருப்பினும், நீங்கள் இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருப்பதால், உங்கள் விருப்பத்திற்கு என்ன சொல்வது?" பிராமணரது மனைவியின் மனநிலையை அறிந்து, அவர் ஒரு பழத்தை வழங்கி, "இதைக் கொண்டு, மனைவியுடன் சேர்ந்து உண்ணுங்கள்; பின்னர் உங்களுக்கு ஒரு புதல்வன் பிறப்பார்," என்றார். "ஒரு வருடம் உண்மையும், தூய்மையும், கருணையும், தானமும், ஒரு வேளை மட்டும் உண்பதையும் உங்கள் மனைவி கடைபிடிக்க வேண்டும்; இதனால், பிறக்கும் புதல்வன் மிகுந்த தூய்மையுடன் இருப்பார்," என்றும் கூறினார். இவ்வாறு கூறி, அந்த யோகி அங்கிருந்து புறப்பட்டார்; பிராமணர் வீட்டிற்கு திரும்பி, அந்தப் பழத்தை மனைவியின் கையில் வைத்துவிட்டு, தானும் வேறு இடத்திற்கு சென்றார். ஆனால், அந்த இளமையான மனைவி, மனதில் குறுக்குவழி எண்ணங்கள் கொண்டு, தன் தோழிகளிடம் அழுகையுடன் சொன்னாள்: "ஓ, எனக்கு மிகுந்த கவலை; இந்தப் பழத்தை நான் சாப்பிடமாட்டேன். இதை உண்டால் கர்ப்பம் தரிப்பேன்; கர்ப்பமாக இருந்தால் வயிறு பெரிதாகும்; குறைவாக உண்பதால் என் உடலில் பலம் இருக்காது; அப்போது வீட்டுப் பணிகளை எப்படி செய்வேன்? விதியால், ஊருக்கு வரி வசூலிப்பவர் வந்தால், கர்ப்பிணியான நான் எப்படி தப்பிப்பேன்? கருவு கிளியாய் இருந்தால், அதை எப்படி வெளியேற்றுவேன்? கருவு வலப்புறமாக வந்தால், நான் உயிரிழப்பேன்; பிரசவ வேதனை மிகுந்தது—நான் இவ்வளவு மென்மையானவள், அதை எப்படி தாங்குவேன்? நான் சோம்பேறியாக இருந்தால், என் சகபத்னி எல்லாவற்றையும் கைப்பற்றுவாள்; உண்மை, தூய்மை போன்ற விரதங்கள் கடைபிடிக்க மிகவும் கடினம். பிள்ளையை வளர்ப்பதில் துன்பம், பிரசவ வேதனையிலும் துன்பம்; எனக்கு, பிள்ளை இல்லாதவளாகவோ, விதவை ஆகவோ இருப்பது தான் சிறந்ததாக தோன்றுகிறது." இவ்வாறு தவறான யோசனையால், அந்தப் பழத்தை அவர் சாப்பிடவில்லை. கணவன் கேட்டபோது, "நான் சாப்பிட்டுவிட்டேன், சாப்பிட்டுவிட்டேன்," என்று பொய் கூறினாள். ஒரு நாள், அவளுடைய இளைய சகோதரி தானாகவே வீட்டிற்கு வந்தாள். அவளிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லி, "நான் இந்த கவலையால் பலவீனமாகிவிட்டேன்; என்ன செய்யலாம், தங்கை?" என்றாள். சகோதரி பதில் கூறினாள்: "நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்; பிரசவம் ஆன பிறகு, அந்தக் குழந்தையைக் கொடுத்து விடுகிறேன். இடையில், வீட்டில் கர்ப்பிணியாக நடித்து மகிழ்ச்சி கொண்டிரு; என் கணவருக்கு சிறிது பணம் கொடு, அவர் அந்தப் பையனை உனக்கு தருவார். மக்கள், ஆறு மாதத்தில் குழந்தை இறந்துவிட்டது என்று சொல்வார்கள்; நான் அந்தப் பையனை வளர்த்து, தினமும் உன் வீட்டிற்கு வந்து பார்ப்பேன். இப்போது, சோதனைக்காக அந்தப் பழத்தை பசுவுக்கு கொடு; இது எல்லாம் பெண்கள் இயல்பாகவே செய்வது." காலமுற்று, அந்த இளைய சகோதரி ஒரு அழகான ஆண்குழந்தையை பெற்றாள்; அந்தக் குழந்தையைத் தந்தை ரகசியமாக கொண்டு வந்து, துன்துளி என்ற மூத்த சகோதரிக்கு கொடுத்தார். தனது கணவரிடம், "ஒரு ஆரோக்கியமான பையன் பிறந்துள்ளார்; எல்லோரும் மகிழ்ச்சியடைந்துள்ளார்கள்; ஆத்மதேவனுக்கு புதல்வன் பிறந்துள்ளார்," என்று கூறினாள். பிராமணர், இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு தானம் வழங்கி, பிறப்புச் சடங்குகளைச் செய்தார்; வீட்டு வாசலில் மங்கள இசையும் பாடல்களும் முழங்கின. கணவரின் முன்னிலையில், "என் மார்பில் பால் இல்லை; வேறு ஒருவர் பாலை உறிஞ்சிவிட்டார், எனவே குழந்தையை எப்படி வளர்ப்பது?" என்றாள். "ஆனால், என் சகபத்னி குழந்தை பெற்றாள், ஆனால் அவள் குழந்தை இறந்துவிட்டது; அவளைக் கொண்டு வந்து வீட்டில் வைத்துக்கொள்—அவள் உங்கள் குழந்தையைப் போஷிக்கலாம்," என்றாள். இதையெல்லாம், தன் புதல்வனை பாதுகாப்பதற்காக, அந்தப் பிராமணர் செய்தார்; அந்தப் பையனுக்கு தாயார் 'துன்துகாரி' என்று பெயர் வைத்தார். மூன்று மாதங்கள் கழித்து, அந்தப் பசுவும் ஒரு கன்றைப் பெற்றது—அது எல்லா அங்கங்களிலும் அழகாக, தெய்வீகமாக, கலங்காத ஒளியுடன், பொன்னைப் போல பிரகாசித்தது. இதைக் கண்ட பிராமணர் மகிழ்ச்சியுடன், தானே சடங்குகளை நடத்தியார்; இது ஒரு அதிசயமாகக் கருதி, எல்லா மக்கள் கூடிச் சிரமாய் பார்த்தனர். இப்போது, ஆத்மதேவனுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டம் கிட்டியது; ஒரு குழந்தை பசுவிலிருந்து பிறந்தது; அது தெய்வீக வடிவில், மிகவும் வியப்பூட்டும் ஒன்று.