ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அந்த நேரத்தில், அழகான மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மனம் மகிழ்ந்த கிருஷ்ணரும் ராமரும் தங்கள் தோழர்களுடன், பணிந்து சரணடைந்தவருக்கு வரங்களை அளித்தார்கள். அவர், அந்த எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஆத்மாவுக்கான அசையாத பக்தியையும், அவன் பக்தர்களுடன் நட்பையும், எல்லா உயிர்களுக்கும் உயர்ந்த கருணையையும் விரும்பினார். இதனால், அவருக்கு வரமாக, அவருடைய வம்சம் விரிவடையும் செல்வமும், பலமும், நீண்ட ஆயுளும், புகழும், ஒளிமணமும் வழங்கி, இறைவன் தன் அண்ணனுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். இவ்வாறு, பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் உள்ள “நகரம் புகுதல்” என்ற தலைப்புடைய நாற்பத்தி ஒன்றாவது அதிகாரம் முடிகிறது. பின்னர், ஷுகர் சொன்னார்: அதன்பின், குப்ஜாவுக்கு அனுகிரஹம் செய்து, வில்லைக் களைந்து, மல்யுத்த மண்டபத்தையும் தயார் செய்து—மாதவன் ராஜபாதையில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, கையில் வாசனை திரவியக் கலசம் எடுத்துக் கொண்டு நடக்கும் ஒரு இளம் பெண்ணை பார்த்தார். அவள் குப்ஜா, அழகான முகமுடையாள். கிருஷ்ணர் புன்னகையுடன் மகிழ்ச்சியாக அவளை நோக்கி கேட்டார்: “நீ யார், அழகியவளே? இந்த வாசனை திரவியம் என்ன? நீ யார் வீட்டுப் பணி செய்கிறாய்? எங்களுக்கு தெளிவாக சொல். இந்த சிறந்த திரவியத்தை எங்கள் உடம்பில் பூசு; இதனால் உனக்கு விரைவில் நற்குணம் கிடைக்கும்.” அதற்கு அவள், “நான் கைங்கர்யம் செய்யும் தாசி; கம்சனால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவள்; என் பெயர் திரிவக்ரா. வாசனை திரவியங்களைத் தயாரிப்பதே என் வேலை; நான் செய்யும் இந்த திரவியம் போஜராஜாவுக்கு மிகவும் பிடித்தது. உங்களிருவரைத் தவிர, இதற்கு யாரும் உரியவர்கள் இல்லை,” என்றாள். அவர்கள் அழகு, கவர்ச்சி, இனிய புன்னகை, இனிய சொற்கள், கண் பார்வை ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்ட அவள், அந்த வாசனை திரவியத்தை இருவருக்கும் பூசினாள். அந்த திரவியம் அவர்களின் இயல்பான நிறத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஒளியுடன் ஜொலிக்கச் செய்தது. பிறர் கொடுத்த அந்த பகுதி அவர்களை இன்னும் அழகாகவும், வலிமையான தோற்றத்துடனும் காட்டியது. இறைவன், அவளை நேராக மாற்ற வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். அவரைத் தன்னோடு சந்தித்ததால் கிடைக்கும் பயனை உலகிற்கு எடுத்துக்காட்ட விரும்பினார். கிருஷ்ணர் தன் பாதங்களை அவளது பாதங்களில் வைத்து, தனது விரல்களால் அவளது தாடையை மெதுவாக உயர்த்தி, அவளை நேராக இழுத்து நிறுத்தினார். அவள் உடல் உடனே நேராகவும், அழகாகவும், பரந்த இடுப்பும் முழுமையான மார்பும் கொண்ட பெண்ணாக மாறினாள்; முகுந்தனின் தொடுதலால் அவள் அபூர்வமான அழகியளாக ஆனாள். அழகு, நல்லொழுக்கம், தாராள மனம் ஆகியவற்றால் பூரணமடைந்த குப்ஜா, கிருஷ்ணரின் மேல் ஆசை எழுந்து, அவருடைய மேலாடையை இழுத்து, புன்னகையுடன் கேட்டாள்: “வீரனே, என் வீட்டிற்கு வாரும்; உன்னை விட முடியவில்லை. என் மனம் உன்னால் கலங்குகிறது—மகிழ்ச்சி தரும் வீரனே, எனக்கு தயவு செய்.” அவளது வேண்டுகோளுக்கு, பாலராமரும் மற்றவர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், கிருஷ்ணர் சிரித்துப் பதிலளித்தார்: “அழகிய கண் மடல்களையுடையவளே, ஆண்களின் மனதை ஈர்க்கும் வல்லமையுடையவளே, நாங்கள் நம் காரியம் முடித்த பிறகு உன்னிடம் வருவோம்; அப்போது எங்களுக்கு நீ புகலிடமாக இருப்பாய்,” என்றார். இவ்வாறு இனிய சொற்களுடன் அவளை விடைபெற்று, கிருஷ்ணரும் ராமரும் வணிகர் வீதியில் சென்றனர். மக்கள் பலரும் அவர்களுக்கு பலவிதமான பரிசுகள், பாக்கு, மாலைகள், வாசனை திரவியங்கள் கொண்டு வந்து மரியாதை செய்தனர். அவரை பார்த்து நினைத்து, பெண்கள் தங்கள் உடம்பும், ஆடையும், முடியும், வளையலும் கவனிக்காமல், தங்கள் சுயநினைவை இழந்து, ஓவியப் பெண்ணை போல ஆனார்கள். பிறகு, அச்யுதன் நகரில் வில் எங்கு இருக்கிறது என்று மக்களிடம் கேட்டார்; அங்கு சென்று, இந்திரனுடைய விலைப் போல வியப்பூட்டும் விலைப் பார்த்தார். அந்த வில் பலர் காத்து, பூஜிக்கப்பட்டு, பிரகாசமாக இருந்தது. காவலர்கள் தடுக்க இருந்தும், கிருஷ்ணர் வலிமையுடன் அந்த விலை எடுத்தார். இடது கையால் விளையாட்டாக விலை தூக்கி, கண் முன்னே ஒரு கணத்தில் விலையைச் செருகினார். வலிமைமிக்க கிருஷ்ணர், அந்த விலையை ஒரு யானை கரும்பை முறிக்கும் போல் நடுவில் உடைத்தார். அந்த வில் உடையும் சத்தம் ஆகாயம், பூமி, எல்லா திசைகளிலும் ஒலித்தது. அதை கேட்ட கம்சன் பயத்தில் ஆடினான். கோபமடைந்த காவலர்கள் மற்றும் அவர்களது கூட்டத்தினர் “அவனை பிடி! கொல்!” என்று கூச்சலிட்டு, அவரைத் தாக்க விரைந்தனர். அவர்களின் பகைமை உணர்ந்து, கிருஷ்ணரும் பாலராமரும் கோபமடைந்து, விலின் துண்டுகளைக் கொண்டு அவர்களைத் தாக்கி, அழித்தார்கள். கம்சன் அனுப்பிய படையை அழித்துவிட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் அந்த மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறி, நகரத்தின் அழகை ரசித்தார்கள். நகர மக்கள், அவர்களின் வியப்பூட்டும் வீரமும், ஒளியும், தன்னம்பிக்கையும், அழகும் பார்த்து, இவர்களை தேவர்களில் சிறந்தவர்களாக எண்ணினர். இருவரும் சுதந்திரமாக நகரில் சுற்றியபோது, சூரியன் மறைந்தது. கிருஷ்ணரும் பாலராமரும், கோபர்களுடன் நகரத்திலிருந்து தங்கள் வண்டிக்கு திரும்பினர். முகுந்தனிடம் இருந்து பிரிந்த துயரத்தில் இருந்த கோபிகைகள், மதுரையில் இருந்து உண்மையான ஆசீர்வாதங்களை அளித்தனர். மனிதர்களில் சிறந்தவரான கிருஷ்ணரின் அழகை பார்த்து, லக்ஷ்மி மற்றவர்களைப் புறக்கணித்து, அவரையே விரும்பினார். அவர்கள் கால்களை கழுவி, பாலை கலந்த உணவை உண்டு, கம்சனின் திட்டங்களை அறிந்து, அந்த இரவை மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தனர். அந்த நேரத்தில், விலை உடைந்ததும், காவலர்கள் அழிக்கப்பட்டதும், கோவிந்தனும் ராமனும் காட்டிய அதிசய விளையாட்டுகளும் பற்றி கேள்விப்பட்ட கம்சன், மிகுந்த கலக்கத்துடன் இருந்தான். துயில் இழந்து, பயத்துடன், மனம் தீய அறிகுறிகளால் கலங்கிய நிலையில், பல வகையான முன்னறிவிப்புகளை, உண்மையோ, மனதில் தோன்றியதோ, பாக்கியிலோ, மரணத்தின் நெருங்குவதை உணர்த்துவதாக விவரித்தான். தன் பிரதிபலிப்பில் தன் தலை இல்லாமல் காண்பதும், இருந்தாலும் இரட்டையாகத் தோன்றுவதும், நட்சத்திரங்களில் இரட்டைப் பிம்பம் காண்பதும், நிழலில் இடைவெளி காண்பதும், தன் மூச்சை கேட்க முடியாமலும், மரங்களில் பொன்னைக் காண்பதும், பாதம் பதிந்த இடத்தில் தடம் இல்லாமலும் காண்பான். கனவில், இறந்தவர்களை அணைத்துக் கொள்வதும், கழுதையை ஏறி செல்லும் போலும், துயரத்தில் மூழ்கியதும், நலதா மலர் மாலையுடன், எண்ணெய் பூசப்பட்டு, நிர்வாணமாக அலைந்ததும் காண்பான். இவ்வாறான கனவிலும், விழிப்பிலும் வந்த அறிகுறிகளைப் பார்த்து, மரண பயத்தில் நடுங்கி, தூங்க முடியாமல், மனம் கலங்கியபடி இருந்தான். இரவு கழிந்ததும், சூரியன் உதித்ததும், கம்சன் பெரிய மல்யுத்த விழாவை ஏற்பாடு செய்தான். மக்கள் மல்யுத்த மண்டபத்தை அலங்கரித்து, மத்தளம், கொம்பு முழங்க, மேடைகள் மாலைகள், கொடிகள், துணிகள், வளைவுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. அந்தக் கூட்டத்தில் நகர மக்கள், கிராம மக்கள், பிராமணர், க்ஷத்திரியர் தலைவர்கள் தங்கள் நிலைப்படி உள்ளே நுழைந்து, அரசர்கள் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். தன் அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டு, பகுதிகள் ஆண்ட அரசர்களின் நடுவில், ராஜபீடத்தில் கம்சன் அமர்ந்தான்; ஆனால் அவனது மனம் கலங்கி இருந்தது. மத்தளமும் கொம்பும் முழங்க, மல்யுத்த வீரர்கள் அழகாக அலங்கரித்து, பெருமையுடன் தங்கள் ஆசான்களுடன் மண்டபத்தில் நுழைந்தனர்.