ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மதிய நேரத்தில், பகவான் கிருஷ்ணர் தமது சகோதரர் சங்கர்ஷணருடன், அவர்களைச் சுற்றி கொண்ட கோபர் நண்பர்களுடன், நகரத்தின் அழகைக் காண ஆவலோடு, மதுரையை நுழைந்தார். அவர் அந்த நகரை பார்த்தபோது, உயர்ந்த சுருங்கும் வாசல்கள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய வாயில்கள், வெண்கலத்தால் பூசப்பட்ட மதில்கள், கடக்க கடினமான ஆழமான அகழிகள், அழகை கூட்டும் தோட்டங்கள் மற்றும் கானங்கள் ஆகியவை அவருடைய கண்களில் பட்டன. அந்த நகரம் பொன்னால் ஆன கோபுரங்களும், அரண்மனை மாடங்களும், வரிசையாக அமைந்த மண்டபங்களும், பெரிய வீடுகளும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. வேரில், வைரத்தில், பளபளப்பான நீலக்கற்களில், பவளத்தில், முத்துகளில், மரகதங்களில் பதிக்கப்பட்ட பல்கலை நிரைகள், யாகசாலைகள் ஆகியவை அந்த நகரத்தை மேலும் அழகாக்கின. ஜாலி ஜன்னல்கள், வாசல்கள், தரைகள் எல்லாம் புறாக்கள், மயில்கள் எழுப்பும் ஒலிகளால் நிறைந்திருந்தன. வீதிகள், சந்தைகள், சாலை சந்திகள் எல்லாம் தண்ணீரால் தெளிக்கப்பட்டு, பூமாலை, சந்தனப்பொடி, அரிசி விதைகள் தூவப்பட்டிருந்தன. வீட்டுவாசல்கள், வீடுகள் எல்லாம் தயிரும் சந்தனமும் பூசப்பட்ட பூர்ணகும்பங்களால், மலர்வரிசைகளும் விளக்குகளும், இளம் இலைகளும், வாழை மரக்கொத்துகளும், துணி தோரணங்களும் கொண்டு அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்தன. வாசுதேவரின் இரு மகன்கள், தங்கள் நண்பர்களுடன், அரச வீதியில் நடந்து வரும்போது, நகர பெண்கள் அவர்களைப் பார்க்க ஆவலுடன், தங்கள் வீடுகளின் மேல்மாடங்களுக்கு ஓடி ஏறினார்கள்; அவர்கள் மனதில் பேருவகை எழுந்தது. அந்த பெண்களில் சிலர் அவசரத்தில் தங்கள் ஆடைகள், நகைகள் சரியாக அணியாமல் வந்தார்கள்; சிலர் ஆடையை முழுமையாக அணிய மறந்தார்கள்; ஒரே காதணியும், ஒரே காலணியும், ஒரே கண் கஜளமும் மட்டும் அணிந்தவர்கள் இருந்தனர். சிலர் தங்கள் உணவை முடிக்காமல், திருவிழாவை மறந்து, குளிக்காமல் வந்தார்கள்; இன்னும் சிலர் தூங்கிக் கொண்டிருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து, தங்கள் பசிப்பிள்ளைகளை விட்டுவிட்டு ஓடி வந்தார்கள். அப்போது, தனது தாமரை போன்ற கண்கள், விளையாட்டு பார்வைகள், மென்மையான புன்னகையால் கிருஷ்ணர் அந்த பெண்களின் மனதை ஈர்த்து, அவர்கள் கண்களுக்கு ஆனந்தம், இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சி அளித்தார்; அவர் மதமகிழ்ந்த யானை போல் அவர்கள் மனத்தில் இடம் பிடித்தார். அந்த பெண்கள், அவரை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, அவருடைய புன்னகை பார்வைகளால் தங்கள் மனம் கவரப்பட்டு, பேரானந்த உருவான அவரை தங்கள் கண்களால் கட்டியணைத்தனர்; அவர்கள் உடலில் புளிப்பு எழுந்தது, தங்கள் துயரங்களை மறந்துவிட்டார்கள். முகங்களில் மகிழ்ச்சி மலர்ந்த அந்த பெண்கள், வீடுகளின் மேல்மாடிகளுக்கு ஏறி, கிருஷ்ணர் மற்றும் பலராமருக்கு பூமழை பொழிந்தனர். நகரத்தின் பிராமணர்கள் பல இடங்களில் தயிர், அகண்ட அரிசி, நீர் குடங்கள், பூமாலைகள், வாசனை பொருட்கள் மற்றும் பல அர்ப்பணிப்புகளால் அவர்களை வழிபட்டனர். அப்போது நகர மக்கள் தாங்கள், "இந்த இரண்டு பேரை நேரில் காணும் பாக்கியம் பெற்ற கோபியர்கள் எத்தனை தவம் செய்திருக்க வேண்டும்! மனித உலகின் பெரிய திருவிழா இவர்களே!" என்று பேசிக்கொண்டார்கள். இவ்வாறு நகரில் நடந்து சென்றபோது, கிருஷ்ணர், தனது சகோதரர் கடா என்பவரின் மூத்தவனாக, ஒருவரை எதிர்கொண்டார்; அவர் ஒரு வண்ணக் கூலியாளர், ராஜாவுக்குச் சொந்தமான சீரான ஆடைகளைச் சுமந்து வந்தார். கிருஷ்ணர், "ஓ நல்லவரே! எங்களுக்கு ஏற்ற நல்ல ஆடைகள் கொடுங்கள்; நீங்கள் தரினால் உங்களுக்கு உயர்ந்த நன்மை கிடைக்கும், சந்தேகமே இல்லை," என்று கேட்டார். ஆனால், அந்த ராஜாவின் ஊழியர், பெருமை மற்றும் கோபத்துடன், "இவை காட்டில், மலையில் வாழும் மக்களுக்கு மட்டுமே; நீங்கள் எவ்வளவு துணிச்சலாக ராஜாவின் சொத்தை கேட்கிறீர்கள்? விரைவில் போங்கள், இல்லையெனில் உயிர் பிழைக்க முடியாது; அரச குடும்பம் பெருமையுடன் கட்டி, கொன்று, கொள்ளையடிக்கப் பழகியவர்கள்," என்று அவமதிப்புடன் மறுத்தார். அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட கிருஷ்ணர், கோபத்தில் அந்த வண்ணக் கூலியாளரின் தலையை கையால் அறுத்து வீழ்த்தினார். அவருடைய உதவியாளர்கள் தங்கள் ஆடைகள் கட்டுகளை விட்டுவிட்டு எல்லா திசைகளிலும் ஓடினார்கள். அச்சமயம், அச்யுதன் அந்த ஆடைகளை எடுத்தார். கிருஷ்ணரும் சங்கர்ஷணரும் தங்களுக்கு பிடித்த ஆடைகளை அணிந்துகொண்டார்கள். மீதமுள்ள ஆடைகளை கோபர்களுக்கு வழங்கி, சிலவற்றை தரையில் விட்டுவிட்டார்கள். பின்னர், ஒரு தையல்காரர் மகிழ்ச்சியுடன், இருவருக்கும் பலவிதமான வண்ணங்களில், அழகான வடிவங்களில் ஆடைகள் தயாரித்துத் தந்தார். அந்த ஆடைகளை அணிந்த கிருஷ்ணரும் ராமரும், ஒரு வெண்மையான யானை, ஒரு கரிய யானை போல் திருவிழாவில் பிரகாசித்தார்கள். ஆண்டவன் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த தையல்காரருக்கு தன்னைப் போல உருவம், உலகில் உயர்ந்த சீரும், பலமும், ஆட்சியும், ஞாபகமும், இन्द्रிய நிக்ரஹமும் அருளினார். பின்னர் அவர்கள் சுதாமா என்ற பூமாலை வியாபாரியின் வீட்டிற்குப் போனார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும், சுதாமா எழுந்து, தலைவணங்கி வணங்கினார். அவர்களுக்காக இருக்கைகள், பாத நீர், அர்ப்பணிப்புகள் கொண்டு வந்து, அவர்களையும், அவர்களுடன் வந்தவர்களையும், பூமாலை, வெற்றிலை, சாந்தம் கொண்டு மரியாதையுடன் போற்றினார். "பிரபுவே! உங்கள் வருகையால் என் பிறப்பு அர்த்தமடைந்தது; என் குலம் தூய்மை பெற்றது; என் முன்னோர்கள், தேவதைகள் எல்லாம் மகிழ்ந்தனர். நீங்கள் இருவரும் உலக நன்மைக்காக, உலக செழிப்புக்காக பக்தி அம்சமாக அவதரித்த பரம்பொருளே. உங்கள் பார்வைக்கு பாகுபாடு இல்லை; நீங்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் சமம்; உங்களை வழிபடுவோர்களுக்கும், வழிபடப்படுவோர்களுக்கும் கூட சமம். இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளையிடுங்கள்; உங்களிடம் உபதேசம் பெறுவது உயர்ந்த அருள்," என்றார். இவ்வாறு சிந்தித்து, மகிழ்ச்சியுடன், சுதாமா அருமையான வாசனை மலர்களால் ஆன பூமாலைகளை அர்ப்பணித்தார். அந்த பூமாலைகளை அணிந்து மகிழ்ந்த கிருஷ்ணரும் ராமரும், அவருக்கு வணங்கி சரணடைந்தவருக்கு வரங்களை வழங்கினார்கள். அவர், அந்த பரிபூரண ஆத்மாவுக்கு அசையாத பக்தி, பக்தர்களிடம் நட்பு, எல்லா உயிர்களுக்கும் பரிவும் வேண்டினார். அந்த வரங்களும், குலம் பெருகும் செல்வமும், பலமும், நீண்ட ஆயுளும், புகழும், மகிமையும் வழங்கி, ஆண்டவர் தம் சகோதரருடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். இவ்வாறு, 'நகரில் நுழைவு' என்ற தலைப்பில், பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் நாற்பத்தொன்றாவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது. அடுத்ததாக, சுகர் கூறுகிறார்: பிறகு, குப்ஜாவுக்கு அருள் செய்வதும், வில்லைக் களைத்தலும், மல்லர் மைதானத்தைத் தயார் செய்வதும் ஆகிய நிகழ்வுகள் நடந்தன. ரோயல் வீதியில் நடந்து சென்ற மாதவன், ஒரு மணம் கமழும் தைலம் வைத்துக் கொண்டிருக்கும், அழகான முகம் கொண்ட குப்ஜா என்ற இளம்பெண்ணை பார்த்தார். புன்னகையுடன், மகிழ்ச்சியோடு, அவர் அவளை நோக்கி, "நீ யார், அழகியே? இந்த வாசனை தைலம் என்ன? யாருடைய பணிப்பெண் நீ? தெளிவாக சொல். இந்த சிறந்த தைலத்தை எங்களுக்கு பூசு; இதனால் உனக்கு விரைவில் நற்பேறு கிடைக்கும்," என்று கேட்டார். அப்போது, அந்த பெண்மணி, "நான் கம்சனால் நியமிக்கப்பட்ட பணிப்பெண், என் பெயர் திரிவக்ரா. நான் தயாரிக்கும் தைலம் போஜராஜாவுக்கு மிகவும் பிரியமானது. உங்களைத் தவிர வேறு யாருக்கு இது உரியது?" என்று சொன்னாள். அவர்களின் அழகு, கவர்ச்சி, இனிய புன்னகை, பேச்சு, பார்வை ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்ட அவள், இருவருக்கும் அந்த மணம் மிகுந்த தைலத்தை பூசினாள். அந்த தைலத்தை பூசிய பிறகு, அவர்களின் உருவம், இயல்பான நிறத்திலிருந்து வேறொரு புதிய ஒளி பெற்றது; அவர்கள் இன்னும் அழகாகத் திகழ்ந்தார்கள். அப்போது, ஆண்டவர் மகிழ்ச்சியுடன், அந்த அழகான முகம் கொண்ட, முதுகு வளைவு கொண்ட குப்ஜாவின் வளைவை நேராக்கி, தன்னைப் பார்த்த பலன் எப்படி இருக்கும் என்பதை உலகிற்கு காட்ட நினைத்தார்.