ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அக்ரூரர் பகவானை வணங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் உன்னதமான பிரபஞ்சரூபத்தை நினைத்தார்: “ஓ பரமாத்மா! நெருப்பு உமது வாய், பூமி உமது பாதங்கள், சூரியன் உமது கண்கள், ஆகாயம் உமது நாபி, ரதம் உமது இதயம், திசைகள் உமது செவிகள், விண்ணகம் உமது தலை, இந்திரன் மற்றும் தேவர்கள் உமது புயல்கள், சமுத்திரங்கள் உமது வயிறு, காற்று உமது மூச்சு, பலம் உமது சக்தியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது. மரங்கள் மற்றும் மூலிகைகள் உமது ரோமங்கள், தலைமுடி பசுமை, மேகங்கள் உமது எலும்பும் நகங்களும், மலைகள் உமது பற்கள், பளிச்சிடும் பகல்-இரவு உமது விழிப்பும் மூடலுமாகும். ப்ரஜாபதி உமது மனம், மழை உமது பிறப்புறுப்பு, வீரியம் உமதுதாக கருதப்படுகிறது. அழிவற்ற ஆன்மா, பரமபுருஷா! உலகங்களும் அவற்றின் காவலாளிகளும், எல்லா ஜீவராசிகளும் உம்மில் நிலைபெற்றுள்ளன; அது, நீரில் வாழும் உயிரினங்கள் நீரில் சேர்வதுபோல், கற்றாழை மரத்தில் ஈக்கள் கூடுவதுபோல், மனதில் எண்ணங்கள் எழும் போல். இங்கு நீ விளையாட்டிற்காக எவ்வகை உருவங்களை எடுத்தாலும், அவற்றினால் உலகங்கள் பாவமில்லாமல் ஆனந்தமுடன் உமது மகிமையைப் பாடுகின்றன. மூல மீனுருவாக நீர் பிரளயக்கடலில் திளைத்தவன், அஸ்வமுகனாக மதுகைடபர்களை அழித்தவன், உமக்கு வணக்கம். எல்லையில்லா ஆதாரமான பெருமையுள்ளவரே, மந்தரமலையைத் தூக்கியவர், பூமியை உயர்த்தி மகிழும் யாக்ஞவராகாவே, உமக்கு வணக்கம். அற்புதமான சிங்கமாக நல்லவர்களின் பயத்தை நீக்குபவரே, மூன்று உலகங்களையும் அளந்த வாமனாவே, உமக்கு வணக்கம். பிருகுக்களின் தலைவராக, க்ஷத்திரியர்களின் அகம்பாவத்தை அழித்தவரே, ராகுவின் சிறந்தவராக இராவணனை அழித்தவரே, உமக்கு வணக்கம். வாஸுதேவரே, சங்கர்ஷணரே, பிரத்யும்னா, அனிருத்தா, சாத்த்வதர்களின் தலைவரே, உமக்கு வணக்கம். தூய புத்தராக, தைத்திய, தானவர்களை மயக்குபவராக, கல்கியாக அநீதி அரசர்களை அழிப்பவராக, உமக்கு வணக்கம். பகவான்! உமது மாயையால் இந்த உலகம் குழப்பமடைந்துள்ளது; ‘நான்’, ‘எனது’ என்று தவறாக எண்ணி, கர்ம பாதையில் அலைகிறது. நானும் என் உடல், பிள்ளைகள், வீடு, செல்வம், உறவுகள் ஆகியவற்றை உண்மையாக எண்ணி, அவற்றில் அகப்பட்டு, கனவு போன்ற மாயையில் உண்மையென கருதிக் கொண்டேன். இன்ப-துன்ப முரண்களில் குழம்பிய மனதுடன், இருளில் மூழ்கி, என் ஆத்மாவுக்குப் பிடித்தது என்னவென்று அறியாமல், நிலையற்ற, என் அல்லாத, துன்பமானவற்றில் பற்றிக் கொண்டேன். தாவரங்களால் மறைக்கப்பட்ட நீரை விட்டு விட்டு, அறியாதவன் மரிச்சலை நாடும் போல், உம்மை விட்டு விலகி, நானும் மாயையை நாடினேன். ஆசை, கர்மம் என்னும் அலைகளால் சஞ்சலமான மனதை அடக்க முடியாமல், என் பாவப்பட்ட மனம் இங்கும் அங்கும் அலைகிறது. இவ்வாறு, அருவருப்பான மனத்துடன், அடைய இயலாத உமது திருப்பாதங்களை அடைந்தேன்; இது கூட உமது அருளால் என்று எண்ணுகிறேன். பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுதலை பெற, உமது சரியான பூஜையில் மனம் நிலைத்தால் போதும், பத்மநாபா! சுத்த சித்தானவரே, எல்லா நிச்சயங்களுக்கும் காரணமானவரே, புருஷன் மற்றும் பிரதானத்தின் நாயகனே, எல்லா சக்திகளும் நிறைந்த பரம்பொருளே, உமக்கு வணக்கம். வாஸுதேவரே, எல்லா உயிர்களையும் அழிப்பவரே, ஹ்ருஷீகேசா, சரணாகதனை காப்பாற்றும் இறையே, உமக்கு வணக்கம்!” இவ்வாறு அக்ரூரர் பகவானை போற்றி முடித்தார். இதுவே பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் உள்ள அக்ரூரரின் ஸ்துதி என்ற நாற்பதாவது அதிகாரத்தின் முடிவாகும். அப்போது ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: அக்ரூரர் இந்த புகழ்ச்சிகளைச் செய்யும் போது, பகவான் தமது ரூபத்தை நீரில் வெளிப்படுத்தினார்; பின்னர், ஒரு நடிகர் மேடையில் நடித்ததை முடித்தபின் மறைந்துவிடும் போல், கிருஷ்ணர் தமது திருவருளை மறைத்துவிட்டார். அந்த தரிசனம் மறைந்துவிட்டதை உணர்ந்து, அக்ரூரர் விரைவாக நீரிலிருந்து வெளியே வந்து, தம் கடமைகளை முடித்து, வியப்புடன் தமது ரதத்திற்கு திரும்பினார். அப்போது ஹ்ருஷீகேசன், “நீ எதை பார்த்தாய்? பூமியில், ஆகாயத்தில், அல்லது நீரில் என்ன அற்புதம் கண்டாய்? ஏன் இவ்வளவு ஆச்சரியமடைந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டார். அக்ரூரர் பணிவுடன் பதிலளித்தார்: “பூமியில், ஆகாயத்தில், நீரில் உள்ள எல்லா அற்புதங்களும் உம்மில், இந்த பிரபஞ்ச ஆத்மாவில் இருக்கின்றன. எனக்குத் தெரியாதது இங்கு என்ன இருக்க முடியும்? எங்கு எல்லா அற்புதங்களும் இருக்கின்றனவோ, அங்கு உம்மைப் பார்த்தபோது, இந்த இடத்தில் வேறு என்ன வியப்பாக இருக்க முடியும்? இவ்வாறு கூறி, காந்தினியின் மகன் அக்ரூரர் ரதத்தை ஓட்டினார். அந்த நாள் மாலை, ராமர் மற்றும் கிருஷ்ணரை மத்துரைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அந்த வழியில், ஊர்வாசிகள் பல இடங்களில் திரண்டு, வசுதேவரின் மகன்களைப் பார்த்து, ஆனந்தத்தில் தங்கள் பார்வையை எடுத்து விட முடியாமல் பார்த்தனர். இதற்கிடையில், நந்தன் மற்றும் ஆயர்களால் வழிநடத்தப்பட்ட வ்ரஜவாசிகள் நகரத்தின் தோட்டங்களில் வந்து காத்திருந்தனர். அப்போது உலகநாதனாகிய பகவான், அக்ரூரரை சந்தித்து, அவர் நீட்டிய கையைத் தம் கரத்தில் எடுத்துக் கொண்டு, புன்னகையுடன் வரவேற்றார். பின்னர், “நீங்கள் உங்கள் ரதத்துடன் நகருக்கும் வீட்டுக்கும் முன்னதாகச் செல்லுங்கள்; நாங்கள் இங்கு சிறிது நேரம் இருப்போம்; பிறகு நகரத்தை பார்ப்போம்,” என்று சொன்னார். அக்ரூரர் பணிவுடன், “பிரபு, உங்களை இருவரையும் இன்றி நான் மத்துராவுக்குள் செல்ல மாட்டேன். என்னை விட்டு விலக வேண்டாம்; நான் உமது பக்தன், நீர் பக்தர்களை நேசிப்பவர்,” என்று வேண்டினார். “அச்யுதா! நீங்கள், உங்கள் அண்ணன், ஆயர்கள், உங்களுக்குப் பிடித்த நண்பர்கள்—எல்லோரும் எங்கள் வீடுகளுக்கு வந்து புனிதமாக்குங்கள். உங்கள் திருப்பாத தூளால் எங்கள் இல்லங்கள் தூய்மை பெறட்டும்; அதன் புனிதத்தால் பித்ருக்கள், யாகங்கள், தேவர்கள் கூட முழுமையாக திருப்தி அடைவதில்லை. உங்கள் திருவடிகளை கழுவிய பிறகு, மகா பாலி புகழ் பெற்றான், ஒப்பற்ற சிரோமணிப் பக்தி பெற்றான். உங்கள் திருவடிஇருந்த நீர் மூன்று உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்தியது; சிவபெருமான் அதைத் தலையில் சூடி, சாகரபுத்திரர்கள் சுவர்க்கம் அடைந்தனர். தேவர்கள் தேவனே, உலக நாதனே, உமது கேள்வியும் புகழ்ச்சியும் புனிதமானவை; யாதவரில் சிறந்தவரே, சிறந்த ஸ்தோத்திரங்களால் புகழப்படுபவரே, நாராயணா, உமக்கு வணக்கம்.” பகவான் அன்புடன் பதிலளித்தார்: “நான் உன் இல்லத்திற்கு, நல்லவர்களுடன் வருவேன். தீய யாது அரசனை அழித்த பிறகு, என் நண்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவேன்.” இவ்வாறு பகவான் சொன்னபோதும், அக்ரூரர் மனம் கலங்கியபடி நகருக்குள் சென்று, தம் பணியை கம்சனிடம் அறிவித்துத் தம் இல்லத்திற்கு சென்றார். மாலை வேளையில், கிருஷ்ணர், சங்கர்ஷணருடன், நகரத்தைப் பார்க்க ஆர்வமுள்ள ஆயர்களுடன், மத்துராவுக்குள் நுழைந்தார். அவர் அந்த நகரத்தை பார்த்தார்; அது உயர்ந்த துருவுகல் கொண்ட கிரிஸ்டல் வாயில்களும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய கதவுகளும், செம்பு பூச்சு பூசப்பட்ட மதில்களும், கடக்க கடினமான ஆழமான அகழிகளும், அழகான தோட்டங்களும், வனங்களும் கொண்டு விளங்கியது. அந்த நகரம் பொன்னால் ஆன கோபுரங்களும், அலங்கரிக்கப்பட்ட மாடங்களும், வரிசை வரிசையாக இருந்த மண்டபங்களும், மாளிகைகளும், பைரல், வைர, நீலமணி, பவளம், முத்து, மரகதம் ஆகியவை பதிக்கப்பட்ட கட்டடங்களும் கொண்டு ஒளிர்ந்தது. இவ்வாறு பகவான் கிருஷ்ணரும் சங்கர்ஷணரும், ஆயர்களுடன் மத்துரையில் பிரவேசித்து, நகரத்தின் அழகையும், பக்தர்களின் ஆனந்தத்தையும் அனுபவித்தனர்.