ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வ்ரஜாவின் பெண்கள், கிருஷ்ணரின் பிரிவால் மனதில் துயரம் கொண்டு, அவரை நினைத்து தங்களின் வெட்கத்தைத் துறந்து, “கோவிந்தா! தாமோதரா! மாதவா!” என்று உரக்க அழுதனர். அவர்கள் இப்படிக் கதறி அழும் வேளையில், சூரியன் உதயமானது. அக்காலத்தில், அக்குரூரர் தனது நண்பராகிய கடமைகளை நிறைவேற்றிவிட்டு, தேரை விரைவாக ஓட்டினார். நந்தகோபர் மற்றும் மற்ற கோபர்களும், பசுக்களின் பலவிதப் பொருள்கள் நிரம்பிய பானைகளுடன் தேரை பின்தொடர்ந்தனர். வ்ரஜாவின் பெண்கள், தங்கள் பிரியமான கிருஷ்ணரால் மயங்கிக், அவர் ஒரு சின்னம் காட்டுவாரோ என்று ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து, அவரை தொடர்ந்து சென்றனர். அவர்கள் இவ்வாறு துயரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்த யாதவர்களில் சிறந்தவன், பிரியமான வார்த்தைகளால் அவர்களைத் தழுவி, தூதர்களின் வாயிலாக, “நான் திரும்ப வருவேன்” என்று நம்பிக்கையளித்தார். தேரின் கொடி தெரியும் வரை, தேரின் தூசி காணும் வரை, அவர்கள் மனதை கிருஷ்ணரிடம் வைத்தபடியே, ஓவியப்படங்களைப் போல அவரை நோக்கி தொடர்ந்தனர். ஆனால் கோவிந்தரின் திரும்பும் நம்பிக்கை மறைந்ததும், அவர்கள் மனதில் துயரம் இல்லாமல், பிரியமானவரின் லீலைகளைப் பாடிக்கொண்டே தங்கள் நாட்களை கழித்தனர். அப்போது, ராமருடன் கூடிய பகவான் கிருஷ்ணர், அக்குரூரருடன் தேரில் ஏறி, புனிதமான யமுனை நதிக்குச் சென்றார். அங்கு, தம் வாயை கழுவி, வெண்முரசு போன்ற தெளிந்த நீரை பருகி, ஒரு மரவனத்தில் ராமருடன் சேர்ந்து தேரில் ஏறினார். அக்குரூரர், அவர்களுக்கு வணங்கிச் சொல்விட்டு, தேரின் மேல் ஏறி, யமுனையின் தீரத்தில் சடங்குகளுக்கு ஏற்ப நீராடினார். அக்குரூரர் அந்த நீரில் முழுகி, நித்யமான பரம்பிரம்மத்தை ஜபிக்கையில், ராமர் மற்றும் கிருஷ்ணர் இருவரையும் ஒன்றாகக் கண்டார். “இவர்கள் தேரில் இருக்க வேண்டியவர்கள், இங்கு நீரில் எப்படி இருக்கிறார்கள்?” என்று ஆச்சரியப்பட்டு, மீண்டும் மேலே வந்து தேடினார். அங்கு, முன்புபோலவே, அவர்கள் தேரில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தார். மறுபடியும் நீரில் முழுகி, தாம் கண்டது மாயையோ என்று சந்தேகித்தார். மீண்டும் அவர் பார்த்தபோது, பெருமாளை சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள் வணங்கி, இசைக்கருவிகளுடன் புகழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். அங்கு ஆயிரம் தலைகளும், ஆயிரம் பாம்பு முக்கட்டைகளும் உடைய, நீலவஸ்திரம் அணிந்த, பனிமலை போல வெண்மையாக பிரகாசிக்கும் ஆதிசேஷனைப் பார்த்தார். அவருடைய மடியில், மேகத்துடன் ஒத்த நிறம் கொண்ட, பித்தம்பர அணிந்த, நான்கு கரங்களும், அமைதியுடனும், தாமரை இதழ் போன்ற சிவந்த கண்களும் கொண்ட பகவானும் இருந்தார். அவரது முகம் அழகாகவும் அமைதியாகவும், சிறிய புன்னகையுடன் திகழ்ந்தது. அவரது புருவங்கள், மூக்கு, காதுகள், கன்னங்கள், உதடுகள் எல்லாம் சிவப்பாகவும் அழகாகவும் இருந்தன. அவரது புயங்கள் நீளமாகவும் வலிமையாகவும், மார்பு விசாலமாகவும் பிரகாசமாகவும், கழுத்து சங்கினைப் போலவும், நாபி ஆழமாகவும், வயிறு இளஞ்சிவப்பான இலைகள் போல மடிப்புகளுடன் இருந்தது. அவரது இடுப்பும் தொடைகளும் பருமனாகவும், கைகள் முழங்கால்கள் அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன. கால்கள் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும், கணுக்கால்கள் உயரமாகவும், நகங்கள் சிவப்பாகவும், ஒளி வீசவும், பாதங்கள் தாமரைப்பூ போல ஒளிர்ந்தன. பாதங்களில் ஒன்பது விரல்கள், பெரிய விரல் போன்றவை பிரகாசித்தன. அவர் விலையுயர்ந்த மோதிரம், கிரீடம், வளையல், தோள்பட்டை, யஜ்ஞோபவீதம், இடுப்புப் பட்டை, மாலை, சிலம்பு, காது குண்டலங்கள் என பல நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார். தாமரை போன்ற கரங்களில் சங்கம், சக்கரம், கடாயம் ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்தார். மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம், பிரகாசிக்கும் கௌஸ்துபம், வனமாலை ஆகியவை இருந்தன. அவரை சுனந்தன், நந்தன் மற்றும் மற்ற பரிவாரங்களும், சனகாதி முனிவர்களும், பிரம்மா, ருத்ரன் போன்ற தேவர்களின் தலைவர்களும், ஒன்பது முனிவர்களும் சுற்றி இருந்தனர். பிரஹ்லாதன், நாரதர், வாசு முதலிய சிறந்த பக்தர்களும், தங்கள் தனித்துவமான பார்வையில், தூய மனதுடன் அவரைப் புகழ்ந்தனர். அவருக்கு ஸ்ரீ (லட்சுமி), புஷ்டி (ஊட்டம்), வாக் (வாக்கு), தீப்தி (ஒளி), கீர்த்தி (புகழ்), த்ருப்தி (திருப்தி), லய (ஒழிவு), விஜயம் (வெற்றி), ஞானம், அஜ்ஞானம், சக்தி, மாயை ஆகியவை சேவை செய்தன. இவ்வாறு அந்த பரமபுருஷனைப் பார்த்த அக்குரூரர், பேரானந்தத்தில் திளைத்து, பரமபக்தியில் நனைந்து, உடலெங்கும் புளகாங்கிதம் கொண்டு, கண்கள் கண்ணீரால் நனைந்து, குரல் தடுமாற, நற்குணத்தில் நிலைத்து, தலையைத் தாழ்த்தி, கரங்களை கூப்பி, மெதுவாக, பக்தியுடன் அவரைப் புகழ்ந்தார். இவ்வாறு பத்தொன்பதாம் அதிகாரமான “அக்குரூரரின் திரும்புதல்” என்ற பகுதி, பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் நிறைவடைகிறது. அக்குரூரர் பகவானை நோக்கி, “அனைத்து காரணங்களுக்கும் காரணமான நாராயணா! ஆதிமூலமான, அழியாத புருஷனே! உங்கள் நாபிமுதலில் இருந்து பிரம்மா தோன்றினார்; இந்த உலகமெல்லாம் உங்களிடமிருந்து வந்தது. பூமி, நீர், அக்‌கு, காற்று, ஆகாயம், பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் மூலமான அவ்யக்தம், மனம், இంద్రியங்கள், அவற்றின் பொருள்கள், அனைத்து தேவர்கள்—இவை எல்லாம் இந்த உலகத்தை உருவாக்குகின்றன. ஆனால் இவை, அவ்யக்தத்திலிருந்து ஆரம்பித்தும், உங்களை உண்மையில் அறியவில்லை; அவை ‘நான் அல்ல’ என்று புலப்படுகின்றன. பிறவியில்லாதவன் கூட, குணங்களால் கட்டப்பட்டவன், குணங்களைத் தாண்டியதை மட்டும் அறிகிறான், உமது உண்மை ரூபத்தை அல்ல. யோகிகள் நேரடியாக உங்களை பரமபுருஷனாக, ஆண்டவராக, ஆத்மாகளிலும், ஜீவராசிகளிலும், தேவர்களிலும் உள்ள ஆதாரமாகப் போஜிக்கின்றனர். சிலர், இருமுறை பிறந்தவர்கள், வேத பாதையில், மூன்று வேதங்களையும், பலவித யாகங்களையும் செய்து உங்களை வழிபடுகின்றனர். மற்றவர்கள், அனைத்து கிரியைகளையும் விட்டு, அமைதியடைந்து, ஞானயாகத்தால் உங்களை, ஞான ரூபனாக வழிபடுகின்றனர். இன்னும் சிலர், மனம் தூய்மையாக, விதிப்படி சடங்குகள் செய்து, உங்களை எல்லாவற்றையும் உள்ளவராகவும், பல ரூபங்களுடன் ஒரே ரூபத்தையும் கொண்டவராகவும் வழிபடுகின்றனர். சிலர், சிவ வழியில், சிவனாக உங்களை, பல ஆசான்களின் உபதேசப்படி பலவிதமாக வழிபடுகின்றனர். உண்மையில், மற்ற தெய்வங்களைப் போற்றுவோரும், தங்கள் மனம் வேறு தெய்வங்களில் இருந்தாலும், உங்களை வழிபடுகிறார்களே தவிர வேறு இல்லை. மலைகளிலிருந்து பிறந்த நதிகள், மழையால் நிரம்பி, எல்லாத் திசைகளிலும் இருந்து கடலுக்கு ஓடுவது போல், அனைத்து மார்க்கங்களும் இறுதியில் உங்களை அடைகின்றன. சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்கள் உமது சுபாவத்தின் அம்சங்கள்; அவற்றில் பிரம்மாவிலிருந்து அசையாத பொருட்கள் வரை அனைத்தும் பின்னப்பட்டுள்ளன. உங்களை, பற்றில்லாத பார்வையுடையவராக, அனைத்து ஆத்மாக்களிலும் உள்ளவராக, மனங்களுக்குச் சாட்சியாவராக வணங்குகிறேன்; இந்த குணங்களின் ஓட்டம், அஜ்ஞானத்தால் உண்டாகி, தேவர்கள், மனிதர்கள், பிறிகள் ஆகியவற்றில் உலாவுகிறது. அண்டவரே, எரியினது வாயாக, பூமியின் பாதமாக, சூரியனின் கண்களாக, ஆகாயத்தின் நாபியாக, தேரின் இதயமாக, திசைகளின் காதாக, வானத்தின் தலையாக, இந்திரன் மற்றும் தேவர்கள் உங்கள் புயங்களாக, கடல்கள் வயிறாக, காற்று உங்கள் மூச்சாக, சக்தி உங்களின் பலமாக நிறுவப்பட்டுள்ளது,” என்று பெருமாளை வணங்கினார்.