ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்போது, அவ்வெளிப்படாத ஆண்டவன், கோபத்தில் கெசி என்ற அசுரனை ஏமாற்றி, இரு கரங்களால் பிடித்து, அவனை கால்களில் பிடித்து சுழற்றி, அவனை ஒரு நூறு வில்கள் தொலைவில் அவமதிப்பாக எறிந்தான்; அது கருடன் பாம்பை எறிவதைப்போல் இருந்தது. கெசி மீண்டும் உணர்ச்சி பெற்று எழுந்து, கோபத்தில் ஹரியை நோக்கி வாயை அகற்றிக் கொண்டு வேகமாக பாய்ந்தான். ஆனால் ஹரி சிரித்தபடி தன் கரத்தை அசுரனின் வாயில் நுழைத்தான்; அது பாம்பு தன் துளையில் நுழைவதைப்போல் இருந்தது. அப்பொழுது பகவானின் கரம் அவனுடைய பற்களைத் தொடும் போது, அவற்றைச் சூடான இரும்பு உடைக்கும் போல, பற்கள் விழுந்தன. அந்த வலிமைமிக்க கரம், அசுரனின் உடலில் நுழைந்து, இரும்பு கம்பி போல் விரிந்தது. கிருஷ்ணாவின் கரம் அவனுடைய உடலில் விரிந்து, அவனுடைய மூச்சு அடைக்கப்பட்டது; அவன் உறுப்புகள் அசைந்தன, உடல் வியர்வையில் நனைந்தது, கண்கள் சுழன்றன, அவன் தரையில் விழுந்து, இரத்தம் உமிழ்ந்து உயிரிழந்தான். அந்த உடல், குருவி பழம் போல, கிடந்தபோது, வலிமைமிக்க ஆண்டவன் தன் கரத்தை வெளியே இழுத்தான்; அவன் எதிர்பார்த்தும், புயலுமில்லாமல், தன் எதிரியை எளிதாக அழித்ததற்கு பெருமை கொள்ளாமல், தேவக்கள் மலர் பொழிந்து அவனை போற்றினர். அந்த நேரத்தில், அரசே, பக்தர்களில் முதன்மை, தெய்வீக முனிவர் கிருஷ்ணாவை அணுகி, அவனது நிரப்பாத செயல்களைப் பற்றி ரகசியமாகப் பேசினார்: "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, அகிலத்தில் அறிய முடியாத ஆத்மா, யோகத்தின் ஆண்டவன், உலகத்தின் ஆண்டவன், வாசுதேவா, எல்லா ஜீவராசிகளின் ஆதாரம், சாத்த்வதர்களில் முதன்மை, ஓ! ஸ்வாமி! நீ எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, அறிவாளிகளில் ஒளி, இதயக் குகையில் மறைந்திருக்கும் சாட்சி, மகா புருஷன், பிரபுவாக இருக்கின்றாய். உன் ஆத்மாவினால் நீ உனது ஆதாரமாக இருக்கின்றாய்; ஆரம்பத்தில், உன் மாயையால் குணங்களை உருவாக்கினாய்; அவற்றினால், உன் உண்மையான விருப்பத்தினால், இந்த உலகை உருவாக்கி, காக்கி, அழிக்கின்றாய். அதனால், பூமியின் பாரங்களை — அசுரர்கள், பீடிப்பவர்கள், ராக்ஷஸர்கள் — அழிக்கவும், நல்லவர்களை பாதுகாக்கவும், நீ இறங்கியிருக்கின்றாய். நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், குதிரை வடிவில் வந்த இந்த அசுரன், யார் கத்தும் தேவக்களை பயமுறுத்தி, தூங்காதவர்கள் விண்ணை விட்டு ஓடச் செய்தான், அவனை நீ விளையாட்டில் அழித்தாய். நாளை அல்லது நாளை மறுநாள், ஆண்டவனே, நான் உன்னை சாணூரா, முஷ்டிகா, மற்ற மல்லர்கள், யானை மற்றும் கம்ஸனை அழிப்பதை காணப்போகிறேன். அதன்பின் சங்கா, யவனா, முரா, நரகா ஆகியவர்களின் தோல்வி, பாரிஜாத மரத்தை திருடுதல், இந்திரனின் தோல்வி ஆகியவற்றையும் காணப்போகிறேன். உன் வீரத்தால் மற்றும் பிற சிறப்புகளால் வென்ற வீர பெண்களுடன் திருமணம், த்வாரகாவில் ந்ரிகா ராஜாவின் சாபம் நீக்கம், ஆண்டவனே, உலகத்தின் ஆண்டவனே. சியமந்தகக் கல்லையும் அதன் மனைவியையும் பெறுதல், இறந்த பிராமணன் மகனை உன் வாசலில் கொண்டு வருதல். பௌண்ட்ரகனை அழித்தல், காசி நகரத்தை எரித்தல், தந்தவக்ரா அழிவும், மகா யாகத்தில் சிசுபாலா மரணமும். த்வாரகாவில் நீ செய்யும் மற்ற வீர செய்கைகளையும், ஆண்டவனே, நான் காணப்போகிறேன்; அவற்றை பூமியில் கவிஞர்கள் பாடுகின்றனர். இப்போது, இந்த படைகளின் அழிவை, காலம் வடிவில் வந்தவரால், அர்ஜுனன் ரதசாரதியாக இருக்க, நான் காணப்போகிறேன். நாங்கள் அந்த ஆண்டவனை தியானிக்கிறோம்; தூய அறிவில் நிரம்பியவனை, தன் இயல்பில் நிலைத்தவனை, எல்லா நோக்கங்கள் நிறைவேறியவனை, ஆசைகள் தோல்வியடையாதவனை, தன் ஒளியால் மாயையில் சிக்காதவனை, குணங்கள் ஓட்டத்தின் ஆதாரவனை. நான் உமக்கு வணங்குகிறேன், ஆண்டவனே, எல்லா உயிர்களின் ஆதாரம்; உன் மாயா சக்தியால் எல்லா வேறுபாடுகளையும் உருவாக்கினாய்; விளையாட்டிற்காக மனித வடிவம் எடுத்தாய்; யாதவர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், சாத்த்வதங்களில் முதன்மையாக இருக்கின்றாய். சுகதேவர் சொன்னார்: இப்படிப் போற்றி, யாதவர்களில் தலைவனாகிய கிருஷ்ணாவை வணங்கிய முனிவர், அனுமதி பெற்று, அந்த தரிசனத்தால் ஆனந்தமடைந்து சென்றார். ஆண்டவன் கோவிந்தன், கெசியை யுத்தத்தில் அழித்தபின், மகிழ்ச்சியுடன் கோகுலத்தில் பசுக்களை மேய்த்து, வ்ரஜாவுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தான். ஒரு நாள், பசுக்களை மலை சாய்வுகளில் மேய்க்கும் போது, கோவிந்தன் மற்றும் கோபியர்கள், திருடன் மற்றும் பாதுகாப்பாளர் என இரு பக்கங்களாக பிரிந்து, மறைவு விளையாட்டு ஆடினர். அங்கே சிலர் திருடனாக, சிலர் கோபியராக, சிலர் ஆட்டுக்கடாக நடித்தனர்; அனைவரும் பயமின்றி, சுதந்திரமாக விளையாடினர். அப்போது, மாயாவின் மகனாகிய வ்யோமா, மாயை வல்லுனர், கோபியர் வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு, ஆட்டுக்கடைகளின் தலைவராக நடித்து, திருடனாக நடித்த பலரை அழைத்துச் சென்றான். அந்த பெரிய அசுரன், அவர்களை ஒரு மலைக் குகையில் அடைத்து, நான்கு அல்லது ஐந்து பேர் மட்டும் வெளியே இருந்தபோது, குகையின் வாயிலை ஒரு பெரிய கல்லால் மூடினான். அவன் செயலை உணர்ந்த கிருஷ்ணா, நல்லவர்களுக்கு அடைக்கலம் அளிப்பவன், அந்த அசுரன் ஆட்டுக்கடைகளை அழைத்துச் செல்லும் போது, சிங்கம் ஓநாயை பிடிப்பதைப்போல் பிடித்தான். வ்யோமா தன் இயல்பான, பெரிய மலை போல் உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு தப்பிக்க முயன்றான்; ஆனால், ஆண்டவனால் அடக்கப்பட்டதால் விடுபட முடியவில்லை. அச்யுதன் அவனை கரங்களால் அடக்கி, தரையில் வீழ்த்தி, தேவக்கள் விண்ணில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த பசுக்களைக் கொன்ற அசுரனை கொன்றான். பின்னர், குகையின் வாயிலை உடைத்து, கோபியர்களை வெளியே விடுத்தான்; தேவக்கள் மற்றும் கோபியர்கள் பாராட்ட, தன் வ்ரஜாவுக்கு சென்றான். இவ்வாறு, பாகவத மகா புராணத்தின் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முதல் பகுதியில், "வ்யோமாஸுரன் வதம்" என்ற முப்பத்திரேழாவது அதிகாரம் முடிகிறது. அந்த நேரத்தில், சுகதேவர் சொன்னார்: அக்ரூரர், அறிவாளி, அந்த இரவை மதுராவில் கழித்து, காலை நேரத்தில் தன் ரதத்தில் ஏறி, நந்தாவின் கோகுலத்தை நோக்கி புறப்பட்டார். வழியில் செல்லும் போது, பக்தி எழுந்த அந்த பாக்கியசாலி, ஆண்டவனை நினைத்து மனதில் இவ்வாறு சிந்தித்தார்: "நான் எந்த நல்ல காரியம் செய்தேன்? எந்த தவம் செய்தேன்? எந்த நற்செயல் செய்தேன்? இன்று நான் கேசவனை பார்க்கப்போகிறேன். ஆண்டவனின் தரிசனம் எனக்கு மிகவும் அரியதாக இருக்கிறது; அது, ப்ரம்மனை ஜபிப்பது, புலன்களில் ஈடுபட்ட சுத்ரனுக்கு அரியதாக இருப்பதைப் போல். இன்னும், எனது நிலை இவ்வளவு கீழானது என்றாலும், அச்யுதனின் தரிசனம் எனக்கு மறுக்கப்படாமல் இருக்கட்டும்; ஏனெனில், சில சமயம் காலத்தின் ஆற்றில் அழைத்துச் செல்லப்படுபவரும், கரையை எட்டுவார். இன்று என் துரதிர்ஷ்டம் அழிந்தது, என் வாழ்க்கை பலனடைந்தது; யோகிகள் தியானிக்கும் ஆண்டவனின் பத்மபாதங்களை நான் வணங்குகிறேன். இன்று கம்ஸன் எனக்கு மிகப்பெரிய கருணை காட்டியிருக்கிறார்; ஏனெனில், நான் ஹரியின் பத்மபாதங்களை காணப்போகிறேன்; அவன் அவதாரமாக வந்தவன்; அவன் நகங்களின் ஒளி, பழங்காலத்து ஞானிகளும் கடக்க முடியாத இருட்டை அகற்றியது. அந்த பாதங்கள், ப்ரம்மா, சிவன், மற்ற தேவக்கள், ஸ்ரீ தேவி, முனிவர்கள், சாத்த்வதர்கள், காட்டில் நண்பர்களுடன் பசுக்களை மேய்க்கும் போது, கோபியர் புஸ்பமாலைகளால் சாந்தமடைந்தவை. நிச்சயம், நான் முகுந்தனின் முகத்தை காணப்போகிறேன்; அழகான கன்னம், நாசி, சிரிப்பும், புன்னகை பார்வையும், சிவந்த பத்ம கண்கள், சுருட்டியுள்ள கூந்தல், அதன் சுற்றிலும் மான் நடமாடும் முகத்தை.