ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கம்சனுக்கு உதவ விரும்பி, தீய எண்ணங்களை மனதில் கொண்டவன், கரிய மேகத்தைப் போன்ற உடல், பெரும் கண்கள், வளைந்த பெரிய வாயும், அகன்ற கழுத்தும் உடையவன், நந்தாவின் வ்ரஜாவை நடுங்கச் செய்தான். அவன் அங்கு வந்தபோது, அவன் குரல் முழக்கத்திலும், வாலால் மேலெழும்பும் மேகங்களாலும், கிருஷ்ணரின் கோபமண்டலம் அச்சமடைந்தது. அந்த நேரத்தில், கோபர்களின் தலைவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், சிங்கம் போலக் கத்தி அவனை எதிர்கொண்டார். அந்த அசுரன், கிருஷ்ணர் யாகம் செய்யும் பொழுது, பரிதாபமாகக் கோபத்தில் வானத்தை விழுங்கப் போவதுபோல் பாய்ந்து, உன்னதமான தாமரைக் கண்கள் கொண்ட கிருஷ்ணரை தனது காலால் தாக்கினான். அவனது வேகம் சகிக்க முடியாத அளவிற்கு கொடுமையானது. ஆனால், அந்த அருவான பரமாத்மா, கோபத்தில் அவனை ஏமாற்றி, இரு கரங்களால் அவனைப் பிடித்து, அவன் காலால் சுற்றி, வெறுப்போடு நூறு தனுஷ் தொலைவில் தூக்கி எறிந்தார்; அது கருடன் பாம்பை எறிவதுபோலிருந்தது. ஆனால், மீண்டும் உணர்ச்சி பெற்ற கேசி, கடும் கோபத்துடன் எழுந்து, வாயை விரித்து ஹரியை நோக்கி வேகமாக பாய்ந்தான். ஆனால் ஸ்ரீஹரி சிரித்தபடியே, தனது கரத்தை அந்த அசுரனின் வாயில் பாம்பு தன் துளையில் புகுவது போல நுழைத்தார். பகவானின் கரம் அவனது பற்களைத் தொடும் போது, அவை எரிந்த இரும்பு துண்டுகள் உடைபடுவது போல விழுந்தன. அந்த வலிமைமிக்க கரம், அசுரனின் உடலுக்குள் புகுந்து, இரும்புக் கம்பி போல் விரிந்தது. அந்த கரம் உட்புகுந்ததால், அவனுக்கு மூச்சு தடைபட்டு, உடல்பாகங்கள் அசைந்து, உடல் வியர்த்து, கண்கள் சுழன்று, கேசி ரத்தம் உமிழ்ந்து உயிரற்றவனாக தரையில் விழுந்தான். அந்த புன்னாகை பழத்தைப் போன்ற உடலிலிருந்து, வலிமைமிக்க பகவான் தனது கரத்தை வெளியே இழுத்தார். பகவான், எதிரியை எளிதாக அழித்தும், அதில் ஆச்சரியமோ, பெருமையோ கொள்ளாமல், தேவதைகளின் மலர் வருஷத்துடன் போற்றப்பட்டார். அப்போது, பரம பக்தர்களில் முதல்வனான திவ்ய முனிவர், குற்றமற்ற செயல்கள் கொண்ட கிருஷ்ணரிடம் வந்து, ரகசியமாகப் பேசத் தொடங்கினார்: "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா! ஆழமறிய முடியாத ஆத்மா, யோகத்தின் நாதா, உலகத்தின் ஈஸ்வரா, வாசுதேவா, எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமாயிருப்பவனே, சாத்வதர்களில் முதல்வனே, ப்ரபுவே! நீ எல்லா ஜீவராசிகளின் ஆத்மா, ஞானிகளிடையே ஒளி, இதயக் குகையில் மறைந்திருப்பவர், சாக்ஷி, மகாபுருஷன், பரமாத்மா. நீயே உன் ஆத்மாவால் உனக்கே சரணாக இருப்பவன்; ஆரம்பத்தில் உன் மாயையால் குணங்களை உருவாக்கினாய்; அவற்றால் உலகை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கிறாய். எனவே, பூமியின் பாரமாகிய அசுரர்களையும், பீடிப்பவர்களையும், ராக்ஷஸர்களையும் அழிக்கவும், சாது ஜனங்களை காக்கவும் நீ அவதரித்துள்ளாய். பாக்யமாக, இந்த குதிரை வடிவ அசுரன், யாரையும் அச்சுறுத்திய அவன், தேவதைகளையே அஞ்ச வைத்த அவன், விளையாட்டாக உன்னால் அழிக்கப்பட்டான். இன்று அல்லது நாளை, சாணூரன், முஷ்டிகன், மற்ற மல்லர்கள், யானை, கம்சன் ஆகியோரை நீ அழிப்பதை நான் காணப்போகிறேன். அதன்பின், சங்கன், யவனன், முரா, நரகன் ஆகியோரை வெல்வதும், பாரிஜாத மரத்தைத் திருடுவதும், இந்திரனை வீழ்த்துவதும் நிகழும். வீரமங்கையர்களைத் திருமணம் செய்ததும், துவாரகையில் ந்ருக மன்னனை சாபத்திலிருந்து விடுவித்ததும், ச்யமந்தக மணியையும், அதனுடன் மனைவியையும் பெறுதலும், பிராமணரின் இறந்த மகனை உன் வாசஸ்தலத்திலிருந்து மீட்டுத் தருதலும், பாண்ட்ரகனை அழித்ததும், காசி நகரத்தை எரித்ததும், தந்தவக்ரனை அழித்ததும், மகா யாகத்தில் சிசுபாலனை அழித்ததும், துவாரகையில் நீ செய்யும் மற்ற வீரச் செயல்களையும், பூமியில் கவிஞர்கள் பாடும் புகழையும் காணப்போகிறேன். இப்போது, கால ஸ்வரூபனாகிய அவர், அர்ஜுனனை தேரோட்டியாகக் கொண்டு, இந்த படைகளை அழிப்பதை நான் காணப்போகிறேன். ஞானத்தில் நிரம்பி, சுய ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்திருக்கும், எப்போதும் சித்தங்கள் நிறைவேறும், மாயையால் பாதிக்கப்படாத, குணநதியின் மூலமான பகவானை நாம் தியானிக்கிறோம். உன் மாயையால் எல்லா வேறுபாடுகளையும் உருவாக்கி, விளையாட்டுக்காக மனித ரூபம் எடுத்த, யாது, வ்ருஷ்ணி, சாத்வதர்களில் முதல்வனே, உனக்கு நான் வணங்குகிறேன்." இவ்வாறு போற்றிய முனிவர், யாதவர்களில் தலைவனான கிருஷ்ணருக்கு வணங்கி, அனுமதி பெற்றபின், அந்த தரிசனத்தில் மகிழ்ந்து புறப்பட்டார். கேசியை போரில் அழித்த பகவான் கோவிந்தன், ஆனந்தமயமான கோபர்களுடன் பசுக்களை மேய்த்து, வ்ரஜாவை மகிழ்ச்சியுடன் நிரப்பினார். ஒருநாள், கோபர்கள் மலைத் தவழ்ச்சிகளில் பசுக்களை மேய்க்க, அவர்கள் திருடன், காவலர் என பிரிந்து, மறைவுப் போட்டி விளையாடினர். சிலர் திருடர்களாக, சிலர் கோபர்களாக, சிலர் ஆடுகளாக நடித்து, அனைவரும் அச்சமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினர். அப்போது, மாயையின் புதல்வனும் மாயையில் வல்லவருமான வ்யோமன், கோபராகவேழித்து, திருடர்களின் தலைவராக நடித்து, பலரை அழைத்துச் சென்றான். அந்த அசுரன், அவர்களை ஒரு மலைக்குகையில் அடைத்து, நான்கு அல்லது ஐந்து பேரைத் தவிர்த்து, வாயிலைப் பாறையால் மூடிவிட்டான். அவன் செய்யும் காரியத்தை உணர்ந்த கிருஷ்ணர், சாதுக்களுக்கு சரணாகரமானவர், அந்த அசுரனை, ஒரு சிங்கம் ஓநாயை பிடிப்பதுபோல் பிடித்தார். வலிமைமிக்க வ்யோமன், தன் இயல்பான, பெரிய மலைபோன்ற உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு தப்பிக்க முயன்றும், பகவானின் பிடியில் தப்பிக்க முடியவில்லை. அச்யுதன் தன் கரங்களால் அவனை அடக்கி, தரையில் வீசினார்; அந்த அசுரனை தேவதைகள் மேல் இருந்து பார்த்தன. பிறகு, அந்த குகையின் வாயிலை உடைத்து, கோபர்களை மீட்கவும், தேவதைகளும் கோபர்களும் புகழ்ந்து, தம் வ்ரஜாவிற்குள் திரும்பினார். இவ்வாறு, 'வ்யோமாஸுரன் வதம்' எனும், பரமஹம்ஸர்களுக்கான புனிதமான ஶ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் உள்ள முப்பத்தி ஏழாவது அதிகாரம் நிறைவடைந்தது. அடுத்தகட்டமாக, ஶுக முனிவர் கூறுகிறார்: அக்கிரூரர், ஞானமிக்கவர், அந்த இரவை மதுரையில் கழித்து, விடியற்காலையில் தன் ரதத்தில் ஏறி நந்தாவின் கோகுலத்தை நோக்கி புறப்பட்டார். வழியில் பயணிக்கும்போது, ஆசார்ய பக்தி எழுந்த அக்கிரூரர், தாமரைக் கண்கள் கொண்ட பிரபுவை நினைந்து மனதில் இப்படிச் சிந்தித்தார்: "நான் என்ன தவம் செய்தேன், என்ன புண்ணியம் செய்தேன், என்ன தானம் செய்தேன்? இன்று கேசவனை நேரில் காணும் அதிர்ஷ்டம் எனக்குக் கிடைக்கப் போகிறது! பெருமைமிக்க அந்த பிரபுவை காண்பது எனக்கு மிகவும் அரிதாகும்; அது, புற உலகில் புலன்களில் பற்றுள்ள சூத்ரருக்குப் பரம்பொருளைச் சிந்திப்பது போல அரிது. எனது நிலை இவ்வளவாக இருந்தாலும், அச்யுதனை தரிசிப்பதற்கும் வாய்ப்பு மறுக்கப்படாமலிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், சில சமயம் கால நதியில் அடித்து செல்லப்படுபவரும், அதைக் கடந்துவிடுகிறார். இன்று என் துர்அதிர்ஷ்டம் அழிந்தது; என் வாழ்க்கை பயனடைந்தது; ஏனெனில், யோகிகள் தியானிக்கும் அந்த தாமரைக் கால்கள் கொண்ட பிரபுவுக்கு நான் வணங்கப் போகிறேன்!" இவ்வாறு, அந்த அக்கிரூரர் எதிர்பார்ப்போடு கோகுலத்தை நோக்கிச் சென்றார்.