ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யமுனைத் தடங்களில், நந்தகோபரின் மகன் கிருஷ்ணர், மலர்மாலைகள் அணிந்து, பண்டிகை ஆடையில், சுற்றிலும் கோபர்கள், பசுக்கள் சூழ, பாவமில்லாதவனே, நீயும் உன் குட்டியுடன் விளையாடி, உன் நண்பர்களின் இதயங்களை மகிழ்விக்கிறாய். அந்த நேரத்தில், சந்தன வாசனை கலந்த, இனிய தென்றல் வீசுகிறது; தேவகன்னியர்கள் இசை, பாடல், அர்ப்பணிப்புகளுடன் உன்னையே வணங்குகிறார்கள். வ்ரஜபூமியின் பசுக்களுக்கு மிகுந்த பாசம் கொண்ட கிருஷ்ணர், வழியில் பெரியவர்கள் மரியாதை செலுத்த, அந்த நாள் முடிவில் எல்லா பசுக்களையும் ஊருக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அவருடைய புகழ், அவன் வாசிக்கும் புல்லாங்குழலின் ஒலியில் ஒலிக்கிறது. விளையாட்டு சோர்வால் முகம் ஒளிர, அவன் அணிந்திருந்த மலர் மாலை, பசுக்காளைகளால் எழுந்த மண்ணில் தூசிபட்டிருக்கிறது. தன் நண்பர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் வழங்கும் எண்ணத்துடன், தேவகியின் கர்ப்பத்தில் தோன்றிய இந்த அரசன் வருகிறார். மகிழ்ச்சியில் அவனுடைய கண்கள் சற்றே சுழன்று, மலர்மாலை அணிந்து, நண்பர்களுக்கு மரியாதை அளிப்பவன், அவன் உதடுகள் புன்னை பழம் போல் வெண்மை, அவன் மென்மையான கன்னங்கள் பொன்னிற காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன. யாதவர்களின் தலைவன், யானைகளில் சிறந்தவனுடன் விளையாடி, பகல் முடிவில் இரவின் அதிபதி போல், மகிழ்ச்சியில் முகம் பிரகாசித்து, கிராமத்தை நோக்கி வருகிறார்; வ்ரஜபூமியின் பசுக்கள் பகல் வெப்பத்தில் இருந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள். இவ்வாறு, வ்ரஜாவின் பெண்கள் கிருஷ்ணரின் லீலைகளை பாடி, அவரையே எண்ணி, மனமும் உயிரும் அவரில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, பேரானந்தத்தில் தங்கள் நாட்களை கழித்தனர். இத்துடன், பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் "இரட்டையணியில் கோபிகளின் பாடல்" என்ற ஐம்பத்தி ஐந்தாவது அதிகாரம் முடிகிறது. அப்போது, அரிஷ்டன் என்னும் காளையரக்கன், தனது பெரிய கொம்பால் பூமியை அதிர வைத்து, காளையடியால் நிலத்தை உதிர்த்து, கோபர்களின் குடியிருப்பிற்கு வந்தான். அவன் பயங்கரமாக கரைஞ்சி, காலால் நிலத்தை உரசி, வால் உயர்த்தி, மண்ணைக் கொம்பின் முனையில் தூக்கினான். அவன் சிறு சிறு அளவில் மலம் கழித்து, சிறுநீர் கழித்து, கண்களை இமைக்காமல் பார்த்தான்; அவன் கொடூரமான கரைஞ்சல், பசுக்களையும் மக்களையும் பயமுறுத்தியது. பயத்தில், கர்ப்பிணிப் பெண்கள் காலத்திற்கு முன்பே கருச்சிதைவு அடைந்தனர்; மேகங்கள் அவன் குன்றை மலை என எண்ணி பரவி ஓடின. அவன் கூரிய கொம்புகளைப் பார்த்து, கோபர் பெண்கள், ஆண்கள் அனைவரும் அச்சமடைந்தனர்; பசுக்கள் பயத்தில் கோகுலத்தை விட்டு ஓடின. அனைவரும் "கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!" என்று கூவி, கோவிந்தனிடம் அடைவை நாடினர். கோகுலம் பயத்தில் பதறியதை கண்டு, பகவான் கவனித்தார். அவர், "பயப்படாதீர்கள்" என்று உற்சாகம் அளித்து, காளையரக்கனை நோக்கி, கோபர்கள், பசுக்கள் பயத்தில் நடுங்கி நிற்க, "ஏய்க் கொடியவனே, இது என்ன?" என்று அழைத்தார். அச்சுதன், தன் கரத்தை பூமியில் அடித்து, அரிஷ்டனை வெறுப்பூட்டினார்; "நான், உன் போன்ற துர்மார்க்கரின் அகந்தையை அழிப்பவன்" என்று அறிவித்தார். ஹரி, தோழனின் தோளில் கை வைத்து நின்று காத்திருந்தார். அரிஷ்டன், ஆத்திரத்தில், காலால் நிலத்தை உரசி, வாலை மேகம்கொண்டு சுழற்றும் போல் சுழற்றி, கொதித்துக் கிருஷ்ணரை நோக்கி பாய்ந்தான். கூரிய கொம்புகள் முன்வைத்து, கண்கள் சிவந்தும், அரிஷ்டன், அச்சுதனை நோக்கி, மேகக் கடலைப் போல பாய்ந்தான். பகவான் அவனை கொம்பில் பிடித்து, பதினெட்டு அடிகள் பின்னால் இழுத்து, மற்றொரு யானை மற்றொன்றை இழுக்கும் போல் இழுத்தார். கிருஷ்ணரால் தூக்கி வீசப்பட்ட அரிஷ்டன், விரைவில் எழுந்து, உடல் முழுவதும் வியர்வை பூசி, ஆத்திரம் மிகுந்து மீண்டும் பாய்ந்தான். பாய்ந்த அரிஷ்டனை கிருஷ்ணர் கொம்பில் பிடித்து, பாதியால் அழுத்தி தரையில் வீசினார்; ஈரமான துணியைப் பிழியும் போல் பிழிந்து, கொம்பால் அடித்து வீழ்த்தினார். அவன் குருதியை உமிழ்ந்து, சிறுநீர், மலம் கழித்து, கால்களை அசைத்து, கண்கள் சுழன்று, அரிஷ்டன் துன்பம் அனுபவித்து, நிருத்தியின் (மரணத்தின்) வசப்பட, தேவதைகள் கிருஷ்ணருக்கு மலர்களை பொழிந்து, புகழ்ந்தனர். இவ்வாறு, குக்குத்மி என்ற காளையரக்கனை அழித்த கிருஷ்ணர், வேதபடைத்தவர்கள் புகழ்ந்தபடி, பலராமருடன் கோபகிராமத்திற்குள் நுழைந்தார்; அவரை பார்த்த கோபிகள் கண்களுக்கு விழாகாயினார்கள். அரிஷ்டன் அரக்கன் கிருஷ்ணரால் அதிசயமாக அழிக்கப்பட்டதும், தேவர்களை நேரில் காணும் நாரத முனிவர், கம்சனைச் சந்திக்கச் சென்றார். நாரதர், கம்சனிடம், "யசோதையின் மகள், தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணா, ரோஹிணியின் மகன் ராமர், இவர்களைப் பயந்த வசுதேவர் நம்பிக்கையுடன் நந்தனிடம் ஒப்படைத்தார்" என்று தெரிவித்தார். "உன் ஆட்கள் இவர்களால் அழிக்கப்பட்டனர்; இதைக் கேட்ட கம்சன், கோபத்தில் அறிவிழந்து, வாளை எடுத்து வசுதேவரை கொல்ல நினைத்தான்; ஆனால் நாரதர் தடுத்து, இந்த இருவரும் உன் மரணத்தின் காரணம்" என்று வெளிப்படுத்தினார். இதைக் உணர்ந்த கம்சன், வசுதேவரும் அவருடைய மனைவியும் இரும்புக்கட்டுகளில் கட்டப்பட்டனர். நாரதர் புறப்பட்டதும், கம்சன் கேசினை அழைத்து, "போய் ராமனையும் கேசவனையும் கொலைசெய்; பின்னர் முஷ்டிகன், சாணூரன், சலன், தோஷலன் மற்றும் பிறவரையும் அனுப்பு" என்று உத்தரவிட்டான். அனுபவம் வாய்ந்த அமைச்சர்களையும், யானைபாகர்களையும் கூவி, "இவர்கள் சாணூரன், முஷ்டிகன் எனும் வீரர்களே. நந்தகோபரின் கிராமத்தில் ஆனகதுந்துபியின் இரு மகன்கள் ராமன், கிருஷ்ணர் வாழ்கிறார்கள்; எனது மரணம் இவர்களால் வரும் என தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது" என்று கூறினார். "நீங்கள் இருவரும் இங்கு மல்லியுத்தத்தில் அவர்களை கொல்ல வேண்டும்; பல்வேறு மேடைகள் அமைக்கப்பட்டு, எல்லா குடிமக்களும், கிராமவாசிகளும் அந்தப் போரைக் காணும் வகையில் ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்." "அமைச்சரே, குவலயாபீடம் என்னும் யானையை அரங்கின் வாசலில் கொண்டு வாருங்கள்; அவன் என் பகைவரை அங்கே அழிக்கட்டும்." "பதினான்காம் நாளில் வில்லியக்னி யாகம் விதிப்படி நடத்தப்படட்டும்; பரிசுத்தமான விலங்குகள், உலகத்தின் ஈசனுக்குப் பலியிட அழைக்கப்படட்டும்." இவ்வாறு, தகுந்தவருக்கு உத்தரவளித்து, யாதவரில் சிறந்தவரை அழைத்து, அவரைத் தன் கையில் பிடித்து, அக்குரூரரிடம் பேசினார்: "ஓ தானத்திற் சிறந்தவரே, தயவு செய்து எனக்கு நட்பை நிறுவுங்கள்; போஜர், வ்ருஷ்ணியரில் உங்களைவிட நன்மைநாடுபவர் யாரும் இல்லை." "அதனால், உங்களை நான் அடைவாகக் கொண்டேன்; பெரிய காரியங்களைச் செய்யும் திறன் உங்களிடம் உள்ளது; இந்திரன் விஷ்ணுவை நம்பியபோல், நானும் உங்களை நம்புகிறேன்." "நீங்கள் நந்தனின் வ்ரஜாவிற்குச் சென்று, அங்குள்ள ஆனகதுந்துபியின் இரு மகன்களை உடனே இந்த ரதத்தில் அழைத்து வாருங்கள்." "வைகுண்ட வாசிகள் எனது மரணத்தை ஏற்படுத்தியதாகச் சொல்லப்படுகிறது; அந்த இருவரையும், நந்தன் தலைமையிலான கோபர்களையும், அவர்களுடைய பரிசுகளுடன் இங்கு அழைத்து வாருங்கள்." "அவர்கள் இங்கு வந்ததும், மரணத்தின் வடிவான யானையால் அவர்களை அழிக்கச் செய்கிறேன்; அவர்கள் தப்பினால், மின்னல்போல் கொடிய மல்லர்களால் அவர்களை அழிக்கச் செய்கிறேன்." இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் வ்ரஜலீலைகளும், அரிஷ்டனின் வதமும், கம்சனின் சூழ்ச்சிகளும் தொடரும் புனிதக் கதையாய் அமைந்தன.